Posted in english, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, thoughts, Uncategorized

intertwined

Stars have aligned

The moon even grinned

Time has stopped

and the wind shivered

Her eyes scream chaos

His lips whisper warmth

With their every step,

Cupid is delighted

The golden arrow laughed

and shone as it flew

It entangled them forever

and knotted their hearts together

Her eyes glistened with life

His lips quivered in awe

Their fates intertwined

as the world watched

She continued walking

And he looked at her back

—disappearing from his view

under the blinking street lights

He gave up waiting

but she turned around

and he was nowhere to be found

behind the busy cars

Cupid consoles the disheartened Time

for he has planned everything

right from the start

until the promising ending

Cupid snapped his fingers

and the whole word became the audience

as destiny worked its magic

once again, in a coffee shop

He stared at her

but this time,

she threw him a glance.

Advertisements
Posted in art, dagli, english, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized, word vomit

word vomit 5: a confession from me to you

I have a confession to make.

I love confessions and I hate them at the same time. Confessions make humans appear more human to me.

I love seeing their rapid breaths, their pupils dilating, and the truth escaping from their chapped lips.

I also love it when people are drunk. Alcohol forcefully makes them spit their truths out.

And do you know what makes it better? The next day, they won’t remember anything.

Confessions make us appear more human. They make us look more vulnerable and alive and real.

But do you know why I also hate confessions?

Because I’m a human too.

Posted in Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, word vomit

frausia (a one-shot story)

Isa sa mga nakahiligan ko ay ang pagpunta sa library pagkatapos ng klase ko. Iba’t ibang klase ng libro ang binabasa ko, basta makuha nito ang atensyon ko. Isang bagay ang nakaalarma sa’kin—isang sulat na nakaipit sa libro. Sinasabi nitong kailangan kong pumunta sa Raven’s Park kung gusto ko pang mabuhay.

 

Hindi ko alam kung bakit pero kinilabutan ako nang sobra. Kapansin-pansin kasi ‘yong markang pula sa ibabang bahagi ng papel. Dugo ba ‘to? Bahala na nga. Mahirap na. Ayokong isugal ang buhay ko. Pupunta lang naman ako e.

 

Pagdating ko sa Raven’s Park, hindi na ako nagtaka sa nadatnan ko. Walang tao sa paligid— ay, teka. Tao ba ‘yon? Agad akong lumapit sa water fountain upang tingnan kung tao nga ba ‘yong nakita ko.

 

“Miss. . ?”

 

Nilapitan ko ‘yong babaeng nakaupo sa bandang likuran ng water fountain.

 

“Sorry. Nagulat ba kita?”

 

Tiningnan lang ako no’ng babae. Kitang kita ko pa ‘yong pagkunot ng noo niya. Hindi ba ‘to nagsasalita?

 

Iniayos ko muna ‘yong salamin ko bago siya tanunging muli. “May hinihintay ka ba?” Umupo ako sa tabi niya. Kung mayro’n man siyang hinihintay, e ‘di mas maganda. Maganda na rin ‘yong may makakausap ako habang hinihintay ‘yong nagpadala sa’kin ng sulat. May usap-usapan din kasing naging palaruan na ‘tong parkeng ‘to ng iba’t ibang elemento.

 

Tumango siya. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n,” sagot niya. Inis siyang nagbuntong-hininga.

 

“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?”
 “Oo naman. . . ewan ko na lang kung hindi siya natakot.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sagot niya. Nanginginig kong inilabas ‘yong papel na nakuha ko sa libro mula sa bulsa ko. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”

 

Mabilis niyang inagaw mula sa’kin ‘yong sulat. “Sa’n mo ‘to nakuha?”

 

“Sa library,” kinakabahan kong sagot.

 

Galit ata siya. . . sa’kin?

 

“Hindi para sa’yo ‘to!” Tumayo siya at bigla akong. . . kinuwelyuhan. “Bakit mo binuksan?”

 

Napatingin ako sa bandang gilid ng leeg niya. Doon ko lang napansin na mayro’n pala siya tattoo—isang rosas. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”

 

“Anong libro?”

 

“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park,” medyo nahihirapan kong sabi sa kanya.

 

Bahagyang nalukot ang noo niya bago ako bitawan. “Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay. . .”

 

“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” paninigurado ko sa kanya.

 

Muli siyang napaupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!”

 

I stood up. “If that’s the case, I’ll go ahead.”

 

Bigla niyang hinila ‘yong kamay ko, dahilan para mapaupo akong muli sa tabi niya. “Hindi ka muna puwedeng umalis.”

 

“B-Bakit?”

 

“Alam mo na e. . .” Napayuko siya.

 

“Alam ko na ang alin?”

 

Tumingin siya sa’kin na para bang nahihiya. “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”

 

“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”

 

Umirap siya. “Uuwi na ‘ko.”

 

“Ha?”

 

“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit niya.

 

“Oo nga, narinig kita.”

 

“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” nakapameywang niyang tanong.

 

Napakamot ako sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”

 

Shit pala ‘to e,” pabulong niyang sabi bago ituro ang kanyang sarili. “Remi Frausia Santiago,” dugtong niya. “Anong pangalan mo?”

 

Julian Fritz Ramos,” naguguluhan kong sagot. Lumapit siya sa’kin hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”

 

Mataman niya akong tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”

 

“May problema ka ba sa pangalan ko?”

 

Napangisi siya bago sumagot. “Meron, ang bakla kasi e.” Humagalpak muna siya ng tawa at saka tumakbo palayo.

 

Ibang klase. Babae ba talaga ‘yong kausap ko kani-kanina lang? At bakit may tattoo siya sa leeg? Bawal ‘yon sa university a? Bakit nga ba niya ako tinawag na shit? Wala naman akong ginagawang masama sa kanya. Siya pa nga ‘yong bigla akong kinuwelyuhan. At isa pa, bakit paulit-ulit niyang sinabi sa’kin na uuwi na siya?

 

Pagdating ko sa LRT Station, bumili ako kaagad ng ticket. Dahil wala pang tren, umupo muna ako sa bandang gilid.

 

Isusuot ko na sana sa tainga ko ‘yong puti kong earphones nang may marinig akong kumakanta. Napatingin ako sa katabi ko. “R-remi?”

 

Mabilis na nawala ‘yong ngiti niya. “Sinusundan mo ba ako?”

 

“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas ako ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”

 

Hindi na siya sumagot.

 

Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa dilaw na linya.”

 

Remi stood up and I did the same.

 

Masikip sa loob ng tren. Kaharap ko lang si Remi kahit na umiiwas pa rin siya ng tingin. Amoy na amoy ko rin ‘yong magkahalong pawis at pabango sa hangin—tipikal na senaryo sa loob ng tren. Ang hindi ko inasahan ay ang sumunod na nangyari.

 

May tumulak kay Remi, dahilan para mapalapit siya sa’kin. Mas hinila ko siya palapit sa’kin. 
“Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong ko sa kanya.

 

Mahirap na. Baka bukas lang ay may biglang kumalat na balitang nambastos ako ng babae.

 

Tumungo lang siya—hindi pa rin ako tinitingnan sa mata.

 

“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala kong tanong sa kanya.

 

“Ayos lang ako,” sagot niya habang nakayuko.

 

Ano bang problema sa’kin ng babaeng ‘to? Kanina pa siya hindi makatingin sa’kin e. “Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”

 

Napapitlag naman siya sa gulat. Tiningnan niya ako nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”

 

“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”

 

Hindi niya ako pinatapos magsalita. “Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”

 

Grabe. . . Ibang klase. Talaga nga naman, oo.

 

“O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” nakangisi niyang sabi. “Umamin ka na kasi na—”

 

“Na ano?”

 

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

Inirapan ako ni Remi. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”

 

Siguro, kung maluwang ang sinasakyan naming tren, napasapo na ako sa noo. Hindi ko yata kayang intindihin ang logic na mayro’n ang babaeng ‘to.

 

Pero oo, inaamin ko. Maganda si Remi. May pagka-brown ‘yong mga mata niya. May lahi ba siya? Tama lang din ang pangangatawan niya—hindi siya ga’nong payat at hindi rin siya mataba. Medyo kulot ‘yong buhok niyang kulay brown. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang siya nakita. Sa talas ba naman ng mata ng kabarkada kong si Austin pagdating sa mga babae sa university, imposibleng hindi siya mapansin nito.

 

“Managinip ka,” ang tanging sinabi ko sa kanya.

 

“Tsk,” napailing siya, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”

 

“Bahala ka nga.”

 

Lumipas pa ang ilang minuto. Gano’n lang ang posisyon naming dalawa.

 

“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

“Excuse me,” bulong ko kay Remi. Nang tumabi siya ay bumaba na ako ng tren.

 

Umulan pala.

 

Inilagay ko sa harapan ‘yong backpack ko bago bumaba ng hagdanan. Maraming snatcher dito e. Nataon pa namang dala ko ‘yong huling kopya ng thesis paper namin. Mahirap na.

 

Naglakad ako sa putikang kalsada ng bangketa. Nang maramdaman kong may nakasunod sa’kin, huminto ako sa paglalakad.

 

“Ano ba naman ‘yan?” mahinang reklamo ni Remi. . ?

 

“Bakit ka nandito?” tanong ko sa kanya.

 

Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!”

 

Napatingin ako do’n sa matandang babae. “Pasensya na ‘ho, manang.”

 

“7-11 tayo,” nakayukong sabi sa’kin ni Remi.

 

Bumili siya ng kape. Hinintay ko lang siya. . . kahit hindi ko alam kung bakit ako nandito. Maya-maya pa ay umupo na siya sa tabi ko.

 

“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?”

 

“Anong si—”

 

Pinutol ko ‘yong sasabihin niya. Mangangatwiran pa kasi e huling huli ko na siya. “Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”

 

Huminga siya nang malalim. “Ano ba kasing tinatanong mo?”

 

“Bakit mo ako sinusundan?”

 

“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop siya ng kape.

 

“Remi, please.”

 

Totoo naman ‘yong mga sinabi ko. May defense pa kami nina Austin bukas nang umaga. Alas-siyete na rin kasi. Kailangan ko pang aralin ‘yong mga posibleng tanong na naka-assign sa’kin. Kung alam ko lang kasi na may nakaipit na sulat do’n sa—

 

“It was for you,” she whispered.

 

“Ano?”

 

“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”

 

Ano raw?

 

                “Dinaga kasi ako e.” Humigpit ‘yong hawak niya sa baso. “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin siya sa’kin.

 

“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”

 

She sighed. “That note on Cassidy Park’s Thesis Guide is for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”

 

Hindi ako nakasagot.

 

“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti siya nang maluwang, “Like I told you, dinaga ako.”

 

“Dinaga?” Napakamot ako sa batok. “Bakit mo ako pinapunta do’n?”

 

Shit talaga ‘to. Walang duda,” pabulong niyang sabi.

 

“Ano ‘yon?”

 

“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”

 

Natawa na lang ako sa kanya.

 

“Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan ko siya sa mata.

 

“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Katahimikan. Tumikhim siya. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”

 

“No, I’m not going to reject you,” natatawa kong sabi sa kanya.

 

“E ano?” Inis niyang hinampas ‘yong kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”

 

“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba ko ng usapan.

 

“Ha? Wala naman akong sinabi a?”

 

“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”

 

“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”

 

“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo ako at isinukbit sa balikat ‘yong backpack ko.

 

Tumayo na rin si Remi. “Rejected na ba ako?”

 

Pabiro kong ginulo ‘yong buhok niya.

 

“Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”

 

 

Fraus; the goddess or personification of treachery and fraud in Roman mythology; an alternative name for Mercury, the god of theft (among other things); also known as Apaté in Greek mythology.

 

fin

Posted in art, english, friendships, journal, love, poetry, random, word vomit

w a x

I’ve always liked the feeling of your wax-coated hair beneath my fingers. I don’t know exactly why I never told you that. Maybe, I became rest assured that there will always be a perfect opportunity for me to tell you all of my favorite things about you… about us. I didn’t know back then that I shouldn’t wait for the perfect timing because there is no such thing. But now, you’re gone and I never told you that I’ve always liked seeing your wax-covered brown hair brush against my fingertips.

Posted in friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized, word vomit

word vomit 4: superstitions

Hindi ako naniniwala sa mga pamahiin.

Hindi ako naniniwala na kapag nakahulog ako ng kutsara o tinidor,

May bagong taong kakatok.

Kapag may nakasalubong akong itim pusa,

Mamalasin ako.

Kapag nakabasag ako ng pinggan o baso,

Mamalasin ako.

Kapag nakabasag ako ng picture frame,

May mangyayaring hindi maganda.

Kapag nakumpleto ang simbang gabi,

Matutupad ang kahit anong hiling ko.

Kapag nagwalis ako nang bagong taon, 

Hindi na makakapasok ang suwerte.
Bakit?
Wala naman akong nahulog na tinidor

Nung kumatok ka sa pintuan namin

Para mamanhikan.

Wala rin akong nakasalubong na itim na pusa

Pero dumating ka sa buhay ko.

Siguro, hindi ako ganun kapasmado 

Para makabasag ng pinggan o baso

O picture frame na may polaroid nating dalawa

Kaya hindi ko natunugang iiwan mo ako.

Hindi ko rin alam kung bakit iniwan mo ako

Kasi, sa pangsiyam kong simbang gabi,

Ang sabi ko, “Sana siya na talaga.”

Hindi ko rin alam kung bakit mo ako pinagpalit sa kanya

Kasi alam mo ba, hindi ako nagwalis ng bahay nung bagong taon

Kahit na ilang beses akong inaatake ng allergy ko.

Ah. Alam ko na kung bakit mo ako iniwan at pinagpalit sa kanya.

Siguro kasi nakabukas na yung pinto ng bahay nila

— nakaabang sayo —

Bago pa siya makahulog ng kutsara o tinidor.

Siguro kasi iniiwasan niya lahat ng itim na pusa

Wag lang kayong malasin.

Siguro kasi masyado siyang maingat sa mga pinggan at baso

Siguro kasi hindi siya mahilig sa babasaging picture frames na may lamang polaroids niyong dalawa

Siguro kasi, binuo niya yung siyam na simbang gabi

Kasama ka

At sabay pa kayong humiling,

Habang magkahawak kamay

Na “Sana, siya na talaga”

Siguro, nagwalis siya nung bagong taon

Sa kabila ng mga walang kuwentang pamahiin

Kasi nandun ka, sa tabi niya

At hindi na niya kailangan ng suwerte

Kasi nandun ka, sa tabi niya

Habang ako naman, mag-isa.

Posted in Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 2: artist

Alam mo ba, nung isang araw,

Muntikan na tayong magkasalubong sa hallway

Papunta ka sa canteen

Ako, papunta sa room 101

Kaso bigla kang lumiko

Lumiko ka papunta sa kung saan.

Alam mo ba, kahapon,

Muntikan na tayong magkasabay pauwi galing sa mall

Nakakatuwa pa nga kasi galing ako sa supermarket

Tapos ikaw, galing ka sa book store

Kaso tumigil ka sa may sakayan

May hinihintay ka yata

Maghihintay sana ako ng tyempo

Para kunwaring nagkataon lang na iisa tayo ng sinakyang jeep

Kaso marami akong dala eh

Sorry, hindi na kita nahintay

Alam mo ba, kanina,

Lalapitan sana kita

Habang nagddrawing ka

Ang seryoso mo ngang tingnan eh

Nakakunot yung noo mo

Habang sobrang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2

Ang saya mong panoorin habang nagddrawing

Mukha kasing passion mo yun eh

Pano ko nasabi?

Kasi kahit ang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2,

Ang gaan naman ng pagsulat mo

Yun bang parang kitang kita ko yung paghalik ng lead ng lapis

Sa puting pisngi ng bond paper

Wala lang

Nakita ko kasi sayo yung sarili ko

Kapag nagsusulat ako ng mga tula ko

Kaya akala ko,

Pareho tayo

Kaso hindi pala

Kasi nagddrawing ka

Tapos ako, nagsusulat naman

Ballpen na m&g ang gamit ko

Tapos ikaw, dilaw na mongol 2

Habang ineenjoy ko kasi yung pagddrawing mo,

Hinihintay mo pala siya.

Posted in art, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 1: ang mga paborito ko

Ikaw yung paborito kong libro

Na kahit ilang beses ko nang nabasa.

Hindi pa rin ako nagsasawa kasi nga, paborito kita.

Ikaw yung paborito kong kanta

Na kahit ilang beses nang umulit sa playlist ko

O kaya paulit-ulit ka sa radyo,

Hindi pa rin ako magsasawang sumabay sa bawat salita.

Ikaw yung cheesy na pelikula na romcom sa TV

Na ewan ko ba kung bakit ko pa rin pinapanood kahit

Hindi ako mahilig sa clichés at kacheesy-han

Ikaw yung paborito kong tshirt

Na kahit maluwag, butas na sa kili-kili,

Tastas na yung laylayan, o kupas na yung kulay…

Sinusuot ko pa rin.

Kahit ilang beses na akong sabihan ng nanay ko

Na ang pangit at ang baduy baduy tingnan.

Ewan ko ba, ganun e

Kapag gusto ko, gusto ko

Kapag nakasanayan ko, parang hindi ko na kayang alisin

Sa utak, puso, at sistema ko

Kapag nagtuloy-tuloy ang usapan, ako na mismo

Ang gagawa ng paraan para hindi matapos

Kapag nagsimula sa hello, dudugtungan ko na

Ng isa pang hello na may kasamang tanong

Para sumagot ka

Pagkatapos, magtatanong ulit ako

Para sumagot ka ulit

At hindi matapos ang usapan.

Ewan ko ba

Ganun nga talaga siguro

Kahit gano ko kabisado yung bawat quotable quote

Sayong sanlibong beses ko nang binasa,

Kahit gano ko kabisado yung lyrics, intro, bass drop

Mong paulit-ulit sa playlist ko at sa radyo,

Kahit gano kacheesy at cringy yung bawat joke,

Bawat lines na binibitiwan sayo,

Kahit gano kaluwag, kalaki yung butas sa kili-kili,

Kahaba yung sinulid na nakalaylay sa laylayan,

Kakupas yung kulay, kabaduy yung style mo,

Babasahin pa rin kita.

Kakantahin pa rin kita.

Papanoorin pa rin kita.

Susuotin pa rin kita.

Hindi ko alam kung bakit pero tangina

Mahal kasi kita.

Posted in art, friendships, journal, love, poetry, random

let me bleed on paper.

Let me bleed on paper.

Let my fingers take control of the pen.

Let the paper tremble in fear

For I will inject it with my blood.

Let my eyes wander for inspiration.

Let my mind soar above the heavens.

Let me grip my heart

Until I bleed to death.

Let the ink kiss the paper.

Let me write this letter.

(isinulat ko ito habang dumadaldal ang teacher sa harap ukol sa pendulums)

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

ang anghel at ang demonyo.

          “Hindi ka ba sasabay sa pagkain?” tanong ng Mama niya sa kanya. Kapansin-pansin ang kunot sa noo nito habang nanatiling diretso ang tingin ni Keila.
          Hindi man lang niya sinulyapan ang ina at dumiretso sa kama. Padabog niyang sinara ang pinto. Sa harap ng salamin ay unti-unti niyang inalis ang mga bagay na nagsisilbing maskara niya – identification card, neck tie na may logo ng kanyang paaralan, at ang kanyang uniporme. Nagpakawala siya ng isang buntong-hininga bago nagsalita, “Alam kong nandyan ka. Sige na, hwag ka nang magtago.”

          “Ano ba ‘yan? Paano mo nalaman?” inis na sabi ng isang itim na nilalang. Mayro’n itong dilaw na mga mata at itim na balat na tila gawa sa tinta ng bolpen. “Magsusulat ka ba ngayon? Magsulat ka naman ngayon para may hapunan ako.”

          “Ayoko. Matutulog na ako,” tugon ni Keila habang pilit na iniiwasang makita ang nakatatakot na itim na nilalang.

          “Hindi ka puwedeng matulog!” sigaw nito sa kanya. Nagsilabasan ang mga pangil nito na walang kasingtulis. “Kailangan kong kumain!”

          “Ayoko nga sabi!” sigaw niya pabalik.

         “Kailangan. Mong. Magsulat.”

         “Ayoko. Pagod ako. Please lang, hwag ngayon.”

         “Wala nga akong kakainin!” pagmamaktol ng itim na nilalang na tila ba isang batang inagawan ng kendi. “Kailangan kong malaman kung ano na ang tumatakbo sa isip mo. Gusto kong malaman kung paano mo inilalarawan sa utak mo ‘yong pakiramdam ng lumunok ng asido!”

          “Tama na. Ayoko ngang magsulat.”

          Napangiti ang halimaw. Alam nitong may epekto kay Keila ang mga sinasabi niya. “Gusto kong malaman kung paano mo inihahalintulad sa paglipad ang pagtalon mula sa ikaapat na palapag ng paaralan mo.”

          “Stop. Tama na.” Tinakpan ni Keila ang kanyang mga tainga. 

          Nagbabakasakali siyang hindi na niya maririnig ang halimaw ngunit doon siya nagkamali. Kahit nagtakip na siya ng kanyang tainga ay naririnig pa rin niya ang pang-asar nitong boses na para bang nasa loob ito ng utak niya.

          “Ano nga bang pakiramdam ng pagkadurog ng buto? Ano nga bang pakiramdam ng paglalaslas sa pulso? Ha? Gusto mo bang malaman?”

          “Shit ka.” Inis na tumayo si Keila at kinuha ang kuwaderno sa ibabaw ng kanyang mesa.

          Nakangiting inabot sa kanya ng itim na halimaw ang kulay asul na bolpen. “Bilisan mong magsulat, nagugutom na ako.”

Wala namang bago sa sumunod na araw. Ganoon pa rin naman ang lahat. Sa paaralan, makikitawa at makikipagbiruan si Keila sa kanyang mga kaibigan na para bang hindi niya sinubukang idikit ang bread knife sa pulsuhan niya bago matulog. Pagdating naman sa bahay ay tatapusin niya ang sandamakmak na gawain mula sa paaralan bago pakainin ang itim na halimaw sa kuwarto niya. Gustuhin man niyang patayin ang halimaw ay hindi niya magawa. Gawa kasi ito ng mga maiitim niyang plano sa pagkitil ng sariling buhay at hindi niya kayang pigilan ang sariling mag-isip ng kung anu-ano.

Maayos naman ang lahat. Wala naman siyang problema sa kanyang pamilya. Wala rin siyang problema sa kanyang mga kaibigan. Maayos ang lahat, iyon ang lagi niyang iniisip ngunit sadyang mayroong mali. Sa dinami-rami naman kasi ng mga tao, siya pa ang napiling samahan ng itim na halimaw na iyon. Ayos naman ang lahat at wala siyang dahilan kung bakit gusto na niyang maglaho ngunit nakararamdam siya ng sobrang kalungkutan.

Ang nakasusuka niyang mundo ay unti-unting gumuho nang dumating si Nikolai Isaiah Montenegro. Kalilipat lamang nito at unang araw pa lamang nito sa klase ay kapansin-pansin na ang pagsulyap nito sa kanya. At dahil siya si Keila Dione Reyes, hindi niya pinansin iyon. Lagi niyang iniisip na baka iba ang tinitingnan nito. Baka nagkataon lang na nakatingin ito sa kanya. Ang akala niya ay wala lang iyon hanggang sa kumalat ang balitang gusto siya ni Nikolai.

“Hindi totoo ‘yan,” medyo inis niyang sabi sa kanyang kaibigang si Dianne. Pinagpipilitan kasi nito sa kanya na totoo ang bali-balita. “Imposible lang kasi saka hindi niya naman ako kilala. Parang ang bilis naman ata.”

“Maganda ka naman e. Maldita ka lang,” natatawa pa nitong sabi.

Wala naman kasing ginagawa iyong si Nikolai para mapalapit sa kanya hanggang sa isang araw, kinausap siya nito. 

Hi,” umupo ito sa tabi niya, “ayaw mo bang sumali sa kanila?” Tinuro pa nito ang kanyang mga kaibigang masayang naglalaro ng dodge ball.

Hindi niya alam ang isasagot. Hindi naman siya mahiyain. Nabigla lang siguro siya dahil kinausap siya ni Nikolai. “Ayoko sa mga ganyang laro,” sagot niya habang nakatingin sa mga kaibigan.

“Bakit naman?” kunot-noong tanong nito sa kanya.

“Ayoko lang. Mas gugustuhin kong nakaupo at nagbabasa.”

Bookworm ka?” muli pa nitong tanong.

Writer din, ang gusto niyang sabihin pero hindi pa naman sila gaanong magkakilala. “Medyo,” tipid niyang sagot sa lalaki. “Depende sa genre.”

“Anong genre ba ang trip mo?” usisa pa ni Nikolai.

Fiction. Kung bakit fiction? Uh. Siguro kasi kahit ano, puwede mangyari.”

“Gano’n din naman sa fantasy a?”

“Sa fantasy kasi, ano. Alam mo ‘yon? Kahit na pilit kang dinadala ng author sa mundong ginawa niya, mayro’n pa ring bumubulong sa utak mo na hindi ‘yon mangyayari sa totoong buhay. So I would rather choose fiction. At least kahit papa’no alam mong posible ‘yong–” Gulat siyang napatingin kay Nikolai. “Teka nga, bakit ko nga ba sinasabi sa’yo ‘yon?”

Natatawang umiling si Nikolai. “Hindi ko alam sa’yo. Ikaw lang naman ‘tong biglang nagkuwento tungkol sa fiction at fantasy.”

Napatingin si Nikolai sa paparating nilang mga kaklaseng tapos nang maglaro. “Uh. Mauna na ako bago pa sila… Mang-asar.” Nginitian siya nito at saka pabirong ginulo ang buhok niya. “Ang saya mo palang kausap. Sa susunod ulit.”

Nang gabing ding iyon, mahimbing na nakatulog si Keila. Nawalang parang bula ang itim na halimaw. Lumipas pa ang mga araw at nahulog ang loob nila sa isa’t isa. Sobrang saya ni Keila at alam niyang kasunod ng bawat halakhak niya ay luha. Natatakot siya. Ayaw na niyang magpatuloy pa ang sayang nararamdaman niya sa tuwing kasama niya si Nikolai. Pakiramdam niya kasi ay mayroong malaking kapalit ang pagiging masaya niya. Nagpatuloy ang mahihimbing niyang tulog. Walang itim na halimaw na nambubulabog sa tulog niya. Walang itim na halimaw na nagtatanong sa kanya kung paano niya gustong kitilin ang sariling buhay.

Matagal-tagal din niyang hindi binubuksan ang kuwaderno sa ibabaw ng mesa niya. Alam niya kung ano ang laman ng kuwadernong iyon – ilang mga hangman at hindi mabilang na suicide plan. Alam niyang ikatutuwa ng itim na halimaw ang gagawin niya pero ginawa niya pa rin – binuklat niya ang kuwaderno at binasa ang mga pinagsusulat niya.

Ayoko na dito. Gusto ko nang umalis. Hindi ko na kaya. Wala na yatang nagmamahal sa’kin. Nasasakal na ako kahit maayos lahat. Nalulunod ako. Hindi na ako makahinga. Please save me. Tangina, ayoko na.

Nanginginig niyang sinara ang kuwaderno pero huli na ang lahat. Muling nagising ang itim na halimaw. Nakangiti siya nitong binati. “Akala mo ba mahal ka ng lalaking iyon? Ako na ang nagsasabi sa’yo, hindi ka niya mahal!”

“A-alam ko. Hindi mo kailangang ipamukha.”

“Kung mahal ka man niya ngayon, mabilis ding mawawala iyan dahil makahahanap siya ng mas maganda kaysa sa’yo.”

“Alam ko. Tama na, please.”

“Anong tama na? Hindi ako titigil hangga’t hindi ka tumitigil sa kahibangan mong ‘yan!”

“Tama na, tama na.” Inis siyang tumayo. Kinuha niya ang cutter mula sa drawer at tuluyan itong idinikit sa pulsuhan niya.

Iniwasan niya si Nikolai. Hindi niya ito pinapansin at pinipilit niyang hwag itong tingnan sa tuwing mayro’ng recitation sa klase. Hindi naman nagreklamo si Nikolai. Simula’t sapul naman kasi ay wala silang relasyon. Alam nilang may gusto (o mahal) nila ang isa’t isa pero wala iyong tinatawag na “commitment”. Ang akala ni Keila ay hindi napapansin ni Nikolai ang paglayo niya. At doon siya nagkamali.

Isang gabi, mula sa paaralan si Florence at gaya ng nakasanayan, tuloy-tuloy lang siya papuntang kuwarto. Halos hindi na rin niya maaninag ang dilaw na mga mata ng itim na halimaw sa sobrang taas nito. Abot na sa kisame ang itim na halimaw. Kasinglapad na rin nito ang mattress ng kama niya. Gabi-gabi niya itong pinapakain sa pamamagitan ng mga tulang pinagsusulat niya. Triple naman ang inilalaki ng itim na halimaw sa tuwing nilalaslas niya ang kanyang pulso.

Akmang kukunin na niya ang cutter mula sa drawer nang biglang nagbukas ang pintuan niya. “Keila?” Si Nikolai pala. Bakas ang gulat sa mukha nito habang palipat-lipat ang tingin kay Keila at sa cutter na handa nang humalik sa pulsuhan nito.

“Anong nangyayari?” Patakbong lumapit si Nikolai kay Keila. Naguguluhan man ay inagaw niya ang cutter mula rito. “Bakit ka…”

“A-ayoko na kasi e.”

“Hindi pagpapakamatay ang sagot. Hwag namang ganito. Alam mong hindi ko magugustuhan ‘pag nawala ka kaya bakit? Hinayaan kitang lumayo kasi akala ko, gusto mo lang huminga sandali pero anong nangyayari?” Huminga muna ito bago nagpatuloy. “Hindi ko kaya ng wala ka. Sana naman alam mo ‘yan.”

“Nasasakal na kasi ako. Ayokong madamay ka. Ayokong masali ka. Ayokong mahirapan ka.”

“Kaya mo ba ako iniiwasan? Alam mo, mas gugustuhin kong ‘madamay’ ako sa problema mo kaysa sa magising na lang akong wala ka na.” Niyakap niya ng mahigpit si Keila. “Kasi sinasabi ko sa’yo, hindi ko kakayanin. Mahal kita, okay?”

“Mahal din kita.”

Tahimik lamang silang pinapanood ng itim na halimaw na tila ba nahihirapang huminga. Maya-maya pa ay sumabog na parang abo ang itim na halimaw.

“W-wala na siya.”

“Ha? Sino?”

“’Yong itim na halimaw.”

“Anong itim na halimaw?” Tumawa si Nikolai. “May nakikita ka bang hindi ko nakikita?”

“Ha? E-ewan ko. Nandiyan lang siya kanina.”

“Ewan ko sa’yo. Ang wirdo mo.”

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

si andrea.

Kababasa ko lang ng blog post ng isang kaibigan. Tungkol iyon sa pakikipag-away nila ng mga kapatid niya sa isang kapitbahay na namaril sa aso nila. Habang nagbabasa, pilit kong inalala ‘yong mga araw na nasa labas ako ng bahay. Ang kaso nga lang, hindi nga pala ako lumalabas ng bahay namin. Lagi akong nasa loob ng bahay, nakalingkis sa payat na braso ng manika kong si Ansherina. Lumalabas lang ako ng bahay kapag uutusan ako ni Mama na bumili ng Magic Sarap, Knorr Cubes (kadalasang chicken), o ‘di kaya ay Tide powder.

Mayroon akong lutu-lutuan. Marami akong mga manikang kumpleto ng damit at sapatos. Mayroon din akong bahay-bahayan. Mayroon din ako ng mga maliliit na librong pambata. Sagana ako sa mga laruan pero ano naman ang gagawin ko sa mga laruan ko kung wala naman akong kalaro?

Hindi naman ako takot na makipagkaibigan o kung anuman noon. Hindi rin naman ako tinutukso kaya hindi ko rin alam kung bakit wala akong kalaro. Isang araw, habang nakaupo ako sa may tarangkahan ng bahay namin, may isang batang babaeng tumawag sa’kin. Akala ko pa nga no’ng una ay hindi ako ‘yong tinatawag niya kaya hindi ko siya pinansin.

Dahil ayokong lumabas, pumasok ‘yong batang babae sa gate namin at saka ako pinuntahan sa tarangkahan. Nakipagkilala siya at nakipagkaibigan. Andrea raw ang pangalan niya at nakatira siya sa katabi naming bahay. Naglaro kami ng lutu-lutuan hanggang sa napansin kami ni Mama. Binantayan niya lang kami mula sa pintuan pero hindi naman siya nagalit na nagpapasok ako ng isang bata galing sa labas.

Napakadaldal ni Andrea. Ang dami niyang kuwento at para bang hindi siya nauubusan ng sasabihin. Sa sobrang dami ng kuwento niya ay nabagot ako. Ramdam kong unti-unting lumipad ang utak ko. Si Andrea? Daldal pa rin siya nang daldal hanggang sa mapagtanto niyang hindi na ako nakikinig.

Napakabilis ng pangyayari. Sa inis ni Andrea na hindi ako nakinig sa kuwento niya, sinabunutan niya ako. Aaminin ko, may pagka-overreacting ako dahil umiyak ako kahit hindi naman ako nasaktan sa pag-unat niya sa kulot kong buhok. Pero kasi, hindi ako pinapalo ng mga magulang ko pagkatapos ay bigla niya akong sasabunutan dahil hindi ako nakikinig sa pagkukuwento niya?

Hindi naman ata tama iyon.

Umiyak ako nang umiyak. Patakbo kaming nilapitan ni Mama. Pinagalitan niya si Andrea at sinabihang huwag nang makipaglaro sa akin.

Hindi ko talaga alam kung anong dapat kong maramdaman noon. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis kay Mama dahil nawala ang una kong ‘kaibigan’ o magpasalamat kay Mama sa pag-iwas niya sa akin sa sakit na dulot ng pagsabunot ni Andrea.

florence