Posted in english, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, thoughts, Uncategorized

intertwined

Stars have aligned

The moon even grinned

Time has stopped

and the wind shivered

Her eyes scream chaos

His lips whisper warmth

With their every step,

Cupid is delighted

The golden arrow laughed

and shone as it flew

It entangled them forever

and knotted their hearts together

Her eyes glistened with life

His lips quivered in awe

Their fates intertwined

as the world watched

She continued walking

And he looked at her back

—disappearing from his view

under the blinking street lights

He gave up waiting

but she turned around

and he was nowhere to be found

behind the busy cars

Cupid consoles the disheartened Time

for he has planned everything

right from the start

until the promising ending

Cupid snapped his fingers

and the whole word became the audience

as destiny worked its magic

once again, in a coffee shop

He stared at her

but this time,

she threw him a glance.

Posted in art, dagli, Filipino, friendships, journal, love, one-shot, random, thoughts, word vomit

fritz (a one-shot story)

Tahimik lang akong nakaupo sa pinakadulo, sa bandang likuran ng nagmamaneho ng jeep. Nakadungaw ako sa bintana kahit pa pumapasok na ‘yong ulan.
“Ne, pakibaba nga no’ng plastik. Nababasa ka na e.”
Hindi ko pinansin ‘yong sinabi ni Manong Driver. Kaya nga ako nakadungaw para mabasa ako ng ulan e.
Dahan-dahang tumigil ‘yong jeep—mukhang may pilit na namang sasakay kahit naging sampuan na ‘yong pang-siyamang upuan.
“Rem, ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong sa’kin ni Alyx.
“Parang tanga ‘to. Oo naman. Hindi naman ako mamamatay kapag ikaw ‘yong nakadikit sa’kin. . . ikaw ‘yan e. Hindi ka na iba sa’kin—pamilya ka na e.”
Natigil ‘yong pag-uusap namin. “Bayad po,” sabi no’ng nakasalaming bagong sakay.
Akmang aabutin na ni Alyx ‘yong bayad ng bagong dating pero naunahan ko siya.
Hawak ko na ‘yong walong piso ng lalaki nang mapansin ko si Alyx-bahagyang nanlaki ng mga mata niya sa. . . gulat.
Teka, bakit ko inabot? Anong mayro’n? Ni hindi ko nga kilala ‘yong lalaking ‘yon.
“Bakit mo—”
Hindi ko siya pinatapos sa pagsasalita. “Hindi ko rin alam.”
Miski ako rin kasi ay nagulat sa ginawa ko. Hindi ko rin maintindihan ‘yong kakaibang pakiramdam ng paglapat ng mga daliri no’ng lalaki sa palad ko. Hindi kaya epekto ito ng ilang buwan kong pagkukulong sa loob ng kuwarto?
Oo, posible ngang ‘yon ang dahilan.
“Manong, para po.” Bumaba na ‘yong lalaking nakasalamin habang yakap ‘yong dala niyang bag.
Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad siya sa may bangketa. Medyo pamilyar siya e. Nakita ko na yata siya dati sa university.
“Kilala mo ba ‘yon?”
“Nakita ko na yata siya dati. Hindi ko lang maalala.”
Hindi na muling nagsalita pa si Alyx. Pakiramdam ko tuloy ay nasaktan ko na naman siya nang hindi ko sinasadya. Buhat pagkabata ay magkasama na kaming dalawa kaya hindi na lingid sa kaalaman ko na higit pa sa kaibigan ang turing niya sa’kin.
Hinihintay ko lang na siya ‘yong magkusang umamin. Sakali mang umamin nga siya, hindi ko maibibigay sa kanya ‘yong gusto niya. Hanggang kaibigan lang kasi talaga e.
“Tita, sa tingin ko po, magaling na si Remi,” narinig kong sabi ni Alyx kay Mama.
“Paano mo naman nasabi, Al?”
“Kanina po kasi, inabot niya ‘yong bayad ng pasahero.”
“Sigurado ka ba?” Hindi ko narinig na sumagot si Alyx. “Bukas na bukas din, dadalhin ko siya sa doktor niya.”
At iyon nga ang ginawa ni Mama—kinabukasan, dinala na naman niya ako sa doktor ko. Parang tanga kasi ‘tong si Alyx. Ayan tuloy, aasa na naman si Mama na magaling na ako.
“Misis Santiago, sa totoo lang po ay hindi ko maipapaliwanag ang kondisyon ni Remi.”
“Anong hindi mo maipaliwanag? Doktor ka, ‘di ba?” inis kong sabi sa kanya.
Hinawakan ni Mama ‘yong balikat ko. “Remi. . .”
“Huminahon po muna kayo,” binigay niya kay Mama ‘yong papel sa ibabaw ng mesa, “Magaling na po ang anak ninyo. Hindi na negatibo ang mga epekto sa kanya ng mga ipinakita naming litrato. Maganda rin po ang mga resulta ng ginawa naming tests. Ang hindi ko lang po maintindihan ay kung paanong gano’n kabilis siyang gumaling.”
“Anong ibig mong sabihin?” tanong sa kanya ni Mama.
“Ang Haphephobia po kasi, gaya ng sinabi ko sa inyo dati, ay isang pambihirang uri ng takot o mas kilala bilang phobia. Ang tuluyang pagkawala ng phobia ay umaabot ng taon kaya hindi ko po maipaliwanag ang mabilis na paggaling ni Remi,” sumandal siya sa upuan, “Wala po ba talaga kayong ibinigay na gamot kay Remi bukod do’n sa mga nireseta ko?”
“Wala po akong iniinom na gamot maliban sa mga binili namin dito,” pagtanggi ko.
“Kung gayo’n ay bumalik na lang po kayo sakaling magkaproblema. Sa ngayon, pupuwede nang bumalik si Remi sa pag-aaral.”
Sobrang saya ni Mama habang ako, hindi ko alam kung anong dapat maramdaman. Napakaimposible naman kasi. Hindi naman ako tanga para hindi malamang taon pa ang bibilangin bago ako tuluyang gumaling.
Kung hindi ba naman kasi ako sumama kina Ysa no’ng gabing ‘yon, hindi sana ako nagkakaganito ngayon. Pero nangyari na e. Wala naman akong puwedeng sisihin sa nangyari dahil pare-pareho kaming lasing no’n. Walang may kasalanan sa nangyari sa’kin.

Wala
.
Kinabukasan, pumasok ako sa university. Gano’n pa rin naman silang lahat—mapangmata at mapanghinala. Kung makatingin sila sa’kin, parang hindi nila ako naging kaibigan noon. Hindi ko naman sila sinisi at itinaboy palayo. Sila mismo ang lumayo sa’kin.
At hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit.
Tuloy lang ako sa paglakad. Hindi ko na sila pinansin. Mukhang ‘yon din naman kasi ang gusto nila e.
“Pasensya na talaga, Andrea.”
Napahinto ako. Patago akong sumilip sa pinanggalingan ng boses.
“Hindi mo ba talaga ako gusto, Kuya Fritz?” naiiyak na tanong no’ng medyo maliit na babae. 

“Maganda naman ako, ‘di ba? Marami ngang nagkakagusto sa’kin e. . . pero lahat sila, inayawan ko. Kuya, ikaw nga kasi ang gusto ko.”
Halos matawa ako nang marinig ‘yong sinabi ng babae. Muli kong silang pinagmasdan. Sa tantiya ko ay mas bata ‘yong Andrea ng tatlong taon do’n sa lalaking kausap niya.
Napakamot sa batok ang lalaki. “Uhm. . . Ano kasi, Andrea, m-may girlfriend na ako.” 

Napahagikhik ako nang mahina. Masyado naman kasing halata ‘yong pagsisinungaling ng lalaki.
“Kuya Fritz, alam kong wala kang girlfriend. ‘Di ba nga, sabi mo, ‘studies first’?” pagsabat no’ng si Andrea.
Napabuntong-hininga ‘yong Fritz. “Gaya nga ng sabi mo, priority ko ang pag-aaral ko.”
“Ibig sabihin, gusto mo rin ako? Kahit katiting lang, Kuya, mayro’n ba akong pag-asa sa’yo?”

Shit
naman. Unang araw ko at ganito pa ang sasalubong sa’kin? Kung puwede ko lang siguro silang kuhanan ng video, kanina ko pa ginawa. Kaso hindi pa naman ako gano’n kasama.
“Pasensya na talaga, Andrea, pero hindi kasi kita gusto.”
Narinig ko na naman ‘yong pagbuntong-hininga ni Fritz kasabay ng pag-iyak ng tumatakbong si Andrea.
Paalis na ako nang bigla akong tinawag no’ng Fritz. “Miss, nahulog mo yata ‘yong panyo mo.”
“Wala naman po akong dalang panyo,” pasigaw kong sagot kay Fritz habang naglalakad palayo sa kanya. “Ibigay mo na lang ‘yan kay Andrea o kaya, ipamunas mo sa pawis mo sa noo. Kabadong kabado ka e,” natatawa kong pahabol sabi.
Ilang buwan din ang lumipas bago ako masanay. Ewan ko ba. Sandali lang naman akong hindi pumasok pero parang ang dami nang nagbago.
“Magandang hapon po. Baka gusto niyo pong sumali sa Chemistry Club?” nakangiting sabi sa’kin ni—Fritz?
Saka ko lang napansin nang kabuuan ‘yong mukha niya. Medyo natatago ng salamin niya ‘yong pagkasingkit niya. Nakadagdag din ‘yong mahaba niyang bangs sa pagiging inosente at maamo ng mukha niya. Kung hindi ako nagkakamali, siya ‘yong lalaking nakasalamin na nakasabay namin ni Alyx noon.
Umiling lang ako sa kanya.
“Wala ka pala Fritz e!” narinig kong pang-aasar sa kanya no’ng isa niyang kasama.
Hindi ko alam kung paano nagsimula ‘yong pagpansin ko kay Fritz. Siguro naging interesado ako sa kanya matapos ‘yong nangyari sa jeep. Mababaw siguro ‘yon sa mata ng iba pero para sa’kin na dating may Haphephobia, napakalaking misteryo no’n.
Nagising na lang ako na isang araw, siya kaagad ‘yong nakikita ng mga mata ko kahit napakarami ng mga estudyante sa quadrangle.
At ang mas nakakagulat?
Parang gusto kong hawakan ‘yong mga kamay niya sa tuwing nakikita ko siyang nagsasalita sa stage habang mahigpit niyang hawak ang mic.
Dahil gusto kong mapalapit pa lalo kay Fritz, sumubok ako. Alam kong napakadesperada ng gagawin ko pero baka sakaling mapansin niya ako. Kung susuwertehin man ako, baka nga maging interesado rin siya sa’kin.
Pumunta ako sa library. Mabilis kong hinanap ‘yong librong laging binabasa ni Fritz at saka inipit ang isang sulat sa huling pahina no’n. 

Pagkatapos ay bumalik na ako sa klase.
Dali-dali akong pumunta sa Raven’s Park. Alam kong matatakutin si Fritz kaya talagang suntok sa buwan itong ginawa ko. Posible kasing matakot siya at mauwi sa wala itong paghihintay ko. 


Isang oras na ang lumipas pero wala pa rin si Fritz.


A, oo nga pala. Katatapos lang ng klase niya at mga ganitong oras pa lang siya papunta sa library.
Ilang minuto pa ay nakarinig ako ng mga kaluskos pero hindi naman ako natakot. Maganda naman kasi ‘tong Raven’s Park. Napabayaan lang kaya kinalawang na ‘yong mga gamit sa palaruan. Bilang resulta, wala nang nagpupunta ritong mga bata para maglaro.
“Miss. . ?”
Napalingon ako.
“Sorry. Nagulat ba kita?”
Tumingin lang ako sa kanya. Hindi ako makapaniwalang pumunta nga siya.
“May hinihintay ka ba?” Umupo si Fritz sa tabi ko.
Dahan-dahan akong tumango. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n.”
Halos mautal na ako sa harap niya pero pinigilan ko. Baka mabulilyaso pa ang plano ko e.
“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?” 
“Oo nga. . . ewan ko na lang kung hindi ‘yon matakot,” sagot ko habang mataman siyang tinitingnan sa mata.
Nalilito niya akong tiningnan bago inilabas ‘yong papel na iniwan ko galing sa bulsa niya. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”
Agad kong inagaw ‘yon sa kanya. “Sa’n mo ‘to nakuha?”
Hindi ko pala kaya. Ang lakas ng loob kong tawanan ‘yong Andrea na umamin sa kanya noon pero ako. . . ni hindi ko man maamin sa kanya na ako ‘yong nagpadala ng sulat.
“Sa library,” kinakabahan niyang sagot sa’kin.
Bahala na nga. Nandito na siya e.
“Hindi para sa’yo ‘to!” tumayo ako at saka siya kinuwelyuhan, “Bakit mo binuksan?”
Bakas ang pagkabigla sa mukha niya. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”
“Anong libro?”
“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park.”
“Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay,” pagsisinungaling ko sa kanya.
Pasensya na, Fritz. Hindi ko pa yata kaya e.
“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” tanong niya sa’kin.
Muli akong umupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!” Nagsinungaling na naman ako. . . ulit.
“If that’s the case, then I’ll go ahead.”
Teka, ano? Hindi man lang ba niya ako kakausapin? Galit ba siya?
Hinila ko ‘yong kamay niya. Ano bang nangyayari sa’kin? “Hindi ka muna puwedeng umalis.”
“B-Bakit?”
“Alam mo na e. . .”
“Alam ko na ang alin?”
Nahihiya akong tumingin sa kanya “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”
“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”
Umirap ako sa kanya. “Uuwi na ‘ko.”
“Ha?”
“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit ko.
“Oo nga, narinig kita.”
“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” 
Napakamot siya sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”
Shit pala ‘to e,” pabulong kong sabi habang natatawa. “Remi Frausia Santiago,” pagpapakilala ko bago siya tanungin ng, “Anong pangalan mo?”
Nagsinungaling na naman ako sa kanya sa pangatlong beses. Grabe. Paniwalaan pa kaya ako nito sakaling makapag-ipon na ako ng lakas ng loob?
Julian Fritz Ramos,” naguguluhan niyang sagot. Lumapit ako sa kanya hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”
Mataman ko siyang tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”
“May problema ka ba sa pangalan ko?”
Napangisi ako. “Mayro’n, ang bakla kasi e.” Humagalpak ako sa tawa at saka tumakbo palayo.
Nakakainis. Para akong tanga kanina sa harap niya. Ano ba talagang nangyayari sa’kin? 
Papara na sana ako ng jeep nang mapansin ko si Fritz na naglalakad paakyat sa LRT Station. Mabuti pala’t dala ko ngayon ‘yong beep card ko.
Yakap na naman niya ‘yong bag niya gaya no’ng unang beses ko siyang nakita. Para talagang tanga.

Tahimik lang akong nakasunod sa kanya nang hindi niya namamalayan. Kung mamamatay-tao siguro ako, kanina pa pinaglalamayan ‘tong si Fritz.
Grabe. Bakit nga ba ako nagkagusto rito?
“R-remi?” gulat niyang tanong nang sa wakas ay napansin niya ako.
“Sinusundan mo ba ako?” Ang galing ko talagang mag-imbento.
“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas siya ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”
Syempre alam kong dito siya laging sumasakay. Nakikita ko siya dito araw-araw e.
Hindi na ako sumagot. Baka makahalata pa ‘to e.

“Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa pulang linya.”



Pumasok na ako sa loob ng tren habang nakasunod naman siya sa’kin.
Minsan lang ako sumakay sa tren pero hindi na ako nagulat sa dami ng tao. Ganito naman ata palagi rito e. Wala nang dapat ikagulat.
Kaharap ko lang si Fritz. Medyo magkalapit ‘yong mga mukha namin kaya hindi ako makatingin sa kanya nang diretso.
Halos magmura ako nang may tumulak sa’kin nang pagkalakas-lakas.
Hinigit ako ni Fritz papalapit sa kanya. “Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong niya.
Binabawi ko na pala ang paratang ko sa kanya kanina. Oo nga, gentleman nga siya.
“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala niyang tanong.
Napayuko ako. “Ayos lang ako.”
Ramdam ko ‘yong mataman niyang pagtitig sa’kin. Naiilang tuloy ako lalo. Ang lapit na nga ng mukha niya pagkatapos ganyan pa siya makatitig. Siguro, kung wala kami sa loob ng tren at wala ‘yong lahat ng tao rito, kanina ko pa inisip na balak niya akong halikan.
“Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”
Tiningnan ko siya nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”
“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”
“Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”
Hindi siya nakasagot. Naiwang nakaawang ang mga labi niya. Mukhang may balak siyang sabihin pero hindi niya tinuloy.
Napangisi ako. “O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” pang-aasar ko pa sa kanya. “Umamin ka na kasi na—”


“Na ano?”

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”



Inirapan ko siya. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”
Tiningnan niya ako. “Managinip ka,” ang tanging sinabi niya sa’kin.
“Tsk,” napailing ako, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”
“Bahala ka nga.”
Ilang minuto pa ang lumipas. Hindi na rin ako umangal sa pagdikit niya sa’kin dahil sa patuloy na pagdami ng tao.


“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

“Excuse me,” bulong niya bago siya tuluyang bumaba.
Alam kong napakatanga ng ginawa kong pagsakay ng tren nang hindi alam kung sa’n bababa pero kasi, si Fritz ‘yon e. Dahil wala naman akong alam dito, sinundan ko na lang ang lalaking ‘yon.

Tahimik lang siyang naglalakad sa putikang bangketa habang nasa likuran niya lang ako.
“Ano ba naman ‘yan?” pagrireklamo ko nang bigla siyang huminto sa paglakad.

Nakng
. Ang malas ko naman.
“Bakit ka nandito?” tanong pa niya.
Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!” sigaw no’ng matandang babae sa likuran ko.
Tiningnan ni Fritz ‘yong matanda. “Pasensya na ‘ho, manang.”
Napabuntong-hininga ako. Mukhang wala na rin akong pagpipilian. “Ministop tayo,” pagyaya ko sa kanya.
Pagdating namin sa Ministop, bumili muna ako ng kape bago tumabi sa kanya.
“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?” prangka niyang tanong.
“Anong si—”
“Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”
Sabi na nga ba e. Hindi talaga maganda ‘tong pinaggagawa ko. Nakasagabal pa ako kay Fritz. 

“Ano ba kasing tinatanong mo?”
Bahala na.
“Bakit mo ako sinusundan?”
“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop ako ng kape.
“Remi, please.”
Bahala na. Para matapos na rin ‘tong kahibangan ko sa kanya. “It was for you.”
“Ano?”
Mukhang hindi niya inasahan. Pero ako rin naman, ‘ha? Hindi ko rin naman inasahan ‘yong ganito.
“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”
Hindi siya nakasagot.
“Dinaga kasi ako e,” humigpit ‘yong hawak ko sa baso, “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin ako sa kanya.
“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”
“That note on Cassidy Park’s Thesis Guide was for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”
Hindi na naman siya nakasagot. Ano ba ‘yan? Kinakabahan ako lalo e.
“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti ako sa kanya, “Like I told you, dinaga ako.”
“Dinaga?” napakamot siya sa batok, “Bakit mo ako pinapunta do’n?”
Ano raw? Nakailang ulit na ako pero hindi niya pa rin ako ma-gets. . ? Ibang klase. “Shit talaga ‘to. Walang duda.”
“Ano ‘yon?”
“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”
Natawa siya. “Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan niya ako sa mata.
“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Tumikhim ako nang hindi na naman siya sumagot. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”
He laughed.  “No, I’m not going to reject you.”
“E ano?” Nainis kong hinampas ‘yong kamay niya sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”
“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba niya ng usapan. Ha? Kanina ko pa ‘yon sinabi sa Raven’s Park a!


“Ha? Wala naman akong sinabi a?”
“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”
“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”
“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo siya.
Tumayo na rin ako. “Rejected na ba ako?”
Ang labo naman niya yata. Gusto niya ba ako o hindi? Kailangan ko na bang mag-move on?
Natatawa niyang ginulo ‘yong buhok ko. “Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”
Ngumiti siya sa’kin. Hindi ko napigilan at ngumiti rin ako pabalik.

– fin – 

Posted in art, dagli, english, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized, word vomit

word vomit 5: a confession from me to you

I have a confession to make.

I love confessions and I hate them at the same time. Confessions make humans appear more human to me.

I love seeing their rapid breaths, their pupils dilating, and the truth escaping from their chapped lips.

I also love it when people are drunk. Alcohol forcefully makes them spit their truths out.

And do you know what makes it better? The next day, they won’t remember anything.

Confessions make us appear more human. They make us look more vulnerable and alive and real.

But do you know why I also hate confessions?

Because I’m a human too.

Posted in art, depression, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, one-shot, random, word vomit

Dear Rain

Dear Rain,

Hello. Ayos ka lang ba dyan? Kahit sinusulat ko pa lang ‘to, naiisip ko na agad ‘yong pagkunot ng noo mo. You’re probably wondering why I wrote this. Alam ko namang walang kasiguraduhang matatanggap mo ‘to pero malay natin, ‘di ba? And as to why I wrote this, darating din tayo dyan. But first things first, let’s take a trip down memory lane.

Do you still remember how we met? Sana naman oo. Pero kung hindi mo maalala, ipapaalala ko sa’yo. I was standing in front of Café Valentin. Basang-basa ako no’n dahil sa biglang buhos ng ulan. Kilala mo naman kasi ako, ‘di ba? Alam mong ayaw na ayaw kong nagdadala ng payong. Now that I’m thinking about that incident. . .

Posible kayang naramdaman mong wala akong dalang payong kaya mo ako hinintay sa labas ng café?

Ikaw ‘ha. Sabi ko na nga ba e. Na-love at first sight ka yata sa’kin no’n. Hindi ko na yata makakalimutan ‘yong hitsura mo no’ng araw na ‘yon. Nakasuot ka kasi ng isang t-shirt na may imprentang “The Beatles” sa harapan. Gusot din ‘yong pantalon mong medyo nabasa na rin ng ulan.

No’ng una, inakala kong napilitan ka lang na pasilungin ako sa dala mong payong na kulay pula. Nakabusangot ka kasi at pilit mo rin akong iniiwasang tingnan sa mata. Nagpahatid pa nga ako sa’yo sa bahay namin. Pagkatapos, no’ng nagpasalamat ako sa’yo, tinanguan mo lang ako bago ka nagmadaling umalis.

Pakiramdam ko nga, galit ka sa’kin. Pero ano bang ikagagalit mo, kung sakali? Hindi naman kita nilapitan e. Ikaw ‘yong biglang lumapit sa’kin habang hawak ng kanang kamay mo ‘yong payong at isang supot naman ng libro sa kaliwa. No’ng araw ding ‘yon, pagkahatid mo sa’kin sa bahay, nakatanggap kami ng tawag galing sa opisina ni Kuya Gus. Nasa ospital daw si Kuya. He was pronounced dead on arrival.

Everyone in the family was expecting his death but even so, I blamed you. Ewan ko rin kung bakit ko ‘yon ginawa. Siguro kasi pakiramdam ko, malas na nakilala kita o baka wala lang akong masising iba. Hindi naman kasi siya namatay dahil sa isang murder o arson katulad no’ng mga napapanood natin sa CSI America.

Heart failure kasi ang ikinamatay ni Kuya. Sa pamilya namin, hereditary na ang sakit sa puso. My father also died because of heart failure five years ago. ‘Yon na rin ang dahilan kung bakit hindi na nagulat ‘yong iba naming kamag-anak sa nangyari kay Kuya Gus. Like I told you, it was expected. Everyone saw it coming.

Well. . . everyone except me.

A month passed by after we “met”. My relatives tried to convince my mother to have me home-schooled instead. Pero ayaw ni Mommy. Hindi naman ako tutol sa home-school. Kung tutuusin nga ay pabor pa sa’kin ‘yon. I had a hard time recovering from my brother’s death. Si Kuya Gus kasi ‘yong tumayong tatay ko habang ginagampanan din niya ang pagiging kuya at best friend ko.

Mahirap kasing tanggapin na wala na akong gitarang maririnig sa labas ng kuwarto kapag nagkulong ako sa loob. Ilang beses ko ring tinanong sa sarili ko kung bakit hindi na lang ako ‘yong nawala. Pero kahit ilang guhit pa ‘yong nilagay ko sa pulsuhan ko, wala pa rin akong makitang sagot.

I was wearing my black hoodie. Unang araw ‘yon ng pasukan. Ni hindi ko napansin na ikaw pala ‘yong bagong estudyante na ipinakilala ni Prof. De Luna dahil nakasuot ako no’n ng earphones. Nalaman ko na lang na ikaw pala ‘yong bagong-lipat nang pinaupo ka sa tabi ko.

Ilang minuto ka ring nakatitig sa’kin bago mo napagtantong nakatingin na rin ako sa’yo.

Ay, sorry.

I still remember your reddish cheeks as you said those words. Dahil isang buwan din akong nagkulong sa kuwarto, hindi ko alam kung anong sasabihin sa’yo. Tiningnan lang kita nang mataman bago mo naisipang mag-iwas ng tingin.

Ang cute mo no’n, Rain.

Nakasuot ka na naman ng isang band shirt. Nirvana. Napansin ko rin ‘yong salamin mo sa mata. No’ng lunch break na, alam kong balak mo akong lapitan. Wala ka pa kasing kakilala no’n at hindi mo rin alam ang pasikot-sikot sa university natin.

Pasensya na kung nagmamadali akong lumabas ng room. Sanay kasi akong kumain nang mag-isa.

I guess I should have approached you back then. Hindi ko naman kasi alam na susundan mo ako sa rooftop. Doon kasi ako kumakain. Kahit pa no’ng nabubuhay si Kuya Gus, doon na ako nagpapalipas ng oras. Iyon kasi ang paborito kong lugar sa buong university. Tahimik kasi at kitang-kita ‘yong mga estudyante mula sa tarangkahan no’n.

Siguro kung hinayaan kitang lumapit sa akin bago ako nagmadaling lumabas, hindi mo ako makikitang umiyak.

Nakakahiya nga sa’yo e. Hindi man lang kita pinasalamatan matapos mo akong yakapin at hayaang umiyak nang umiyak sa balikat mo.

Rain, sorry talaga ‘ha? Hindi ko kasi alam kung anong gagawin. Si Kuya Gus lang naman kasi ang nag-iisang kaibigan ko. Nailang kasi ako sa’yo no’n. Hindi kita kilala pagkatapos hinayaan kitang makalapit sa’kin.

Hindi ka nagsalita. Hinayaan mo lang akong manahimik sa isang tabi habang nagpupunas ako ng luha. Hindi mo ako kinausap. Hindi ka nagtanong kung bakit ako umiiyak. . . pero ramdam kong hinihintay mong ako mismo ang magkuwento sa’yo nang hindi ka nagtatanong.

I respected you after that. Gusto ko lang kasi ng taong tatabi sa’kin. Ayoko do’n sa mga psychiatrist na pumupunta sa bahay. Pinipilit kasi nila akong magkuwento kahit alam nilang ayaw ko.

Nanatili tayong tahimik hanggang sa natapos na ‘yong lunch break. Nakatitig ka lang sa’kin habang mabilis kong niligpit ‘yong mga gamit ko. I started liking you since then. Nadagdagan pa siguro ‘yong curiosity ko sa pagkatao mo pagkatapos ng nangyari sa Creative Writing class natin.

We were asked to write a journal entry. Prof. Felize told us that it could be a poem, insights on some issues—kahit ano raw na pumasok sa utak natin. I ended up writing a poem. After fifteen minutes, nagtawag si Prof. Felize. Unfortunately, I was called. Napilitan tuloy akong basahin sa harap niyong lahat ‘yong sinulat ko.

The water was blurry from above

I was drowning and sinking

Deeper and deeper

Beyond anybody’s grasp

I was dying

Yet no one noticed that

I caught a glimpse of your reaction, Rain. You flinched. Alam mo siguro kung ano ‘yong ibig kong sabihin kaya gano’n ‘yong reaksyon mo. You even looked around the room, checking if someone had the same interpretation as yours. Natawa ako sa’yo.

Of course no one understood what I truly meant. Except you, Rain.

When you reacted that way, I felt like I found someone who can understand me like my brother does. Not that I wanted you to be my substitute brother. . . I just wanted to know you more.

No’ng sumunod na araw, nilapitan kita. Nakakatuwa nga kasi nagkabanggaan pa tayo. Balak mo rin pala akong yayaing sumabay sa’yo.

Pagdating natin sa cafeteria, tinitigan mo lang ako. Ako pa nga ang nagsimula ng usapan. After that ice breaker, you left to buy our food. When you returned, you asked me about the tattoo on my wrist.

“Semi-colon? Anong ibig sabihin niyan?” you asked me. Medyo nahihiya ka pa nga no’n.

“It’s a reminder.”

“Of what?”

“It’s a reminder that I should keep living.”

Concerned mo akong tiningnan. I knew what you felt after hearing my answer. Inisip mong balak kong magpakamatay. Well, ‘yan din ang iniisip ng pamilya ko.

I have scarred myself for countless times but believe me, I don’t want to die yet. I just wanted to feel.

Rain, you really disappointed me. Akala ko kasi, iiwasan mo na ako mula no’n pero hindi mo ginawa. Yes, I wanted to know you more but I didn’t want to be friends with anyone. I expected you to avoid me but you did the opposite. You stayed. You tried to be friends with me. You tried to understand my side of the story.

Two weeks passed and we had our own routine. Lagi tayong magkasabay kumain. Paminsan-minsan din ay hinahatid mo ako pauwi. Pero gano’n pa rin ako. Hindi kita gaanong kinakausap pero ni minsan ay hindi mo ako iniwang mag-isa sa lunch table natin. Ni minsan, hindi mo ako iniwan para lumipat sa mesa ng mga kaibigan mo.

Ano bang mayro’n sa’kin?

“Gusto mo bang dumaan muna sa Café Valentin?”

Tinanguan lang kita nang tinanong mo ako no’n habang naglalakad tayo palabas ng gate. Hindi ko kasi alam kung anong sasabihin. I knew you were expecting me to say no. . . so I did the unexpected.

We were sitting by the window, drinking our cappuccinos. Pareho tayong nangangapa kung sino ang unang magsasalita. Dalawang linggo na tayong magkasabay kumain pero pareho pa rin tayong naiilang sa isa’t isa.

“Yurika June. S-sa’n galing ‘yong pangalan mo?”

“Hindi ko rin alam e.”

You looked like the type who hates small talks, Rain. Sa pangalawang pagkakataon, sinubukan mo ulit akong kausapin.

“G-ganyan ka ba talaga? Ang tahimik mo kasi e.”

I smiled at you. Nakakatuwa kasing dalawang linggo pa ang lumipas bago mo naisipang itanong ‘yon. Naiilang kang ngumiti sa’kin pabalik.

Hawak ko ‘yong tasa ng kape nang bigla akong makaramdam ng sakit. I secretly took my phone out. Mabilis kong hinanap ‘yong “chest pain” sa listahan at saka ito nilagyan ng “✔ “.

“Ganito na talaga ako.”

“Ang tagal na nating magkasabay kumakain pero ito ‘yong unang pagkakataong nag-usap talaga tayo. Nakakatawa lang.”

“Oo nga e.”

Nanahimik na naman tayo. Iyon ang huli nating pag-uusap no’ng linggong ‘yon. Tatlong araw kasing walang pasok dahil sa bagyo. No’ng sumunod na linggo, bigla tayong nagkaro’n ng Physical Fitness Test.

Ayaw ko talagang makisali do’n sa 15-meter sprint kaya lang, kailangan daw talaga no’n sabi ni Prof. Eula. Medyo natatawa ka pa nga sa’kin no’n kasi kitang kita mo ‘yong pagkainis ko.

“Hwag ka na kayang sumali sa sprint? Namumutla ka e. Pumunta ka na sa infirmary, Yuri. Ako na lang ang magsasabi kay Prof.”

“Narinig mo naman ‘yong sinabi ni Prof., ‘di ba? Kailangan niya raw para sa record niya.”

“Pero Yuri. . .”

“Kaya ko naman, Rain.”

Nagulat ako no’ng bigla kang lumapit. Hindi ko naman kasi inaasahan ‘yon. Siguro medyo naging magkaibigan na tayo matapos ‘yong pag-uusap natin sa Café Valentin kaya gano’n na lang ang pag-aalala mo sa’kin.

Dapat ata nakinig ako sa’yo no’n. Hindi na dapat ako nagpumilit pang sumali sa sprint. Sorry na, Rain. Hindi ko naman kasi alam na gano’n ‘yong mangyayari. Katulad mo, nagulat rin ako. Ramdam kong gusto mo kong pagalitan no’n pero hindi mo ginawa. Instead, you kept on asking me if I’m okay. You even offered to take me home.

After what happened during our PE class, you became more concerned. Ikaw na ‘yong laging namimili kung anong kakainin ko. Isang sandwich lang kasi ang kinakain ko tuwing lunch break. Lagi mo ‘kong ipinagbibili ng kanin at ulam.

Sabi mo kasi sa’kin, madalas akong namumutla. Sinabihan mo akong masanay nang kumain ng kanin dahil ‘yon naman talaga dapat ang pananghalian ko araw-araw.

You became protective, Rain.

I have always liked that hidden side of yours. Mayro’n pa ngang isang beses na sa’kin mo binigay lahat ng gulay sa pagkain mo. Idinahilan mo pang kailangan kong kumain ng gulay e halata namang ikaw ang may ayaw do’n.

One time, you saw some of my razorblades. Galit na galit ka no’n pero hindi mo ako pinagtaasan ng boses. Nanatili kang kalmado.

Inakala mo yatang sinusugatan ko pa rin ang sarili ko pero Rain, matagal ko nang itinigil ‘yon. Kahit wala nang bagong sugat sa pulsuhan ko, hindi ko alam kung paano pero alam ko sa sarili kong buhay ako. Hindi ko na kinailangan pang sugatan ang sarili ko para kumpirmahin ‘yon.

Nandyan ka kasi sa tabi ko. Para saan pa ba ang razorblades ko kung lagi ka namang nandyan? Araw-araw mo kasing ipinapaalala sa’kin na buhay ako.

You made me feel. . . things.

Did you know that you scared me big time? Inisip ko kasing baka bigla ka na lang mawala. Masyado ka kasing mabait. Sobrang haba rin ng pasensya mo pagdating sa’kin.

Posible kayang curious ka lang sa kung anong pinagdadaanan ko kaya gano’n ka makadikit sa’kin?

Ang dami kong tanong sa’yo kaya sinubukan kita. Isang linggo akong umiwas sa’yo. I thought you had no choice but to accompany me. Baka kasi naaawa ka lang sa’kin kaya mo ako sinasamahan. Ilang beses mo rin akong sinubukang lapitan pero bago ka pa makalapit sa’kin, palabas na ako ng pintuan.

Natapos ang linggong ‘yon nang hindi tayo nagpapansinan. Akala nga ng mga kaklase natin ay “break” na tayo. Ewan ko sa kanila kung bakit nila iniisip na boyfriend kita.

Lunes ng umaga nang bigla mong hinawakan ‘yong pulsuhan ko. Hindi tayo pumasok sa first class natin. Ilang beses kong sinabi sa’yong malalagot tayo kapag nahuli tayong nagka-cutting pero ang sabi mo, mas mahalagang makapag-usap tayo.

Pagdating natin sa rooftop, ilang segundo pa ang pinalipas mo bago ako tanungin. Nangangapa ka rin ba ng sasabihin, Rain?

“May problema ka ba, Yuri?”

“Wala akong problema.”

“Huh? E bakit mo ako iniiwasan? May nagawa ba akong mali?”

“Wala ka namang ginawang mali. Ako lang naman ‘tong may problema.”

“Hindi kita ma-gets.”

“Sorry talaga sa pag-iwas ko sa’yo. Pero maniwala ka, wala kang ginawang mali.”

“Hindi mo ba talaga sasabihin kung bakit mo ako iniwasan?”

“Sorry.”

“Ayos lang. Naiintindihan kita.”

Bakit ka ba ganyan sa’kin, Rain? Alam kong nagalit ka sa’kin no’ng araw na ‘yon pero nginitian mo ako. Bakit ka ba ganyan? Inasahan kong hindi mo na ako kakausapin pa kahit kailan pero no’ng sumunod na araw, hinintay mo ako sa labas ng room natin tulad ng nakasanayan.

Hindi ko nga alam kung anong mararamdaman ko no’n e. Hindi ko alam kung matutuwa ako o matatakot.

Gusto kong matuwa kasi naging kaibigan kita. Lagi kang nandyan kahit wala pang isang buwan tayong magkakilala. . . pero natatakot din ako, Rain. No’ng mawala si Kuya Gus, nawalan ako ng isang kuya at kaibigan. Malaki ‘yong sugat na naiwan sa puso ko nang mawala si Kuya pero baka mas malala ang kahihinatnan ko sakaling ikaw naman ang mawala sa’kin.

At ang mas nakakatakot? Hindi ako sigurado kung gano’n rin ba ang tingin mo sa’kin.

Sino ka ba, Rain Gabriel Chavez? Sinadya ka bang papuntahin dito ni Kuya para tulungan akong tanggapin ang pagkawala niya?

Natatandaan ko pa ‘yong araw na ‘yon. Aksidente tayong nagkita sa mall. Nagkataon kasing inutusan kang bumili ng groceries habang ako naman, naghahanap ng magandang librong mabibili. Kumain tayo no’n ng sushi, naaalala mo pa ba?

Kinabahan ka pa nga no’ng bigla akong pinagpawisan. Akala mo kasi, allergic ako sa seafood. Nilagyan ko ulit ng ✔” ‘yong “sweating profusely” sa listahan. Pasensya na kung hindi ko sinabi sa’yo kung para saan ‘yong listahang nasilip mo sa cellphone ko.

Natakot ako, Rain. Nakumpleto ko kasi ‘yong nasa listahan. No’ng mamatay si Kuya Gus, ginusto kong sundan siya. Alam mo namang sinasaktan ko noon ‘yong sarili ko, ‘di ba? Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Wala akong mapagsabihan. Bigla akong natakot nang sobra.

Hindi pa pala ako handang mamatay. Ayaw kitang iwan.

Nagpacheck-up ako sa doktor dalawang araw matapos nating magkita sa mall. Walang nakakaalam. Ako lang mag-isa ‘yong pumunta doon. Hindi ko na sinabi sa’yo kasi alam kong mag-aalala ka nang sobra. Mas minabuti kong walang nakakaalam. Hinala pa lang naman kasi ‘yon. I needed proof before telling you. I was very nervous. Saglit kong pinakalma ang sarili ko no’ng tinawag ako ng nurse.

“This is a serious case, Ms. Fontallo. Wala ka ba talagang kasamang guardian?”

Nakakatakot pala talaga. Gulong gulo ako no’ng araw na ‘yon. Bago ako pumunta sa ospital, nakapagdesisyon na akong sasabihin ko sa’yo ‘yong resulta ng tests-kahit pa ikalulungkot mo—I’m sorry, Rain. Ayoko sanang itago sa’yo ‘to pero kasi, hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo.

You were my savior. You saved me from the demons I hid inside me. Unconsciously, you stopped me from hurting myself. You’re probably not aware of what you did to me but you changed me, Rain.

Hindi na ako si Yuri na nagkukulong sa kuwarto. Hindi na ako si Yuri na puro tungkol sa suicide ‘yong sinusulat. I wasn’t aware of what you were doing to me.

I realized I didn’t want to hurt you. ‘Yon ang dahilan kung bakit hindi ko nasabi sa’yo kung ano ‘yong listahan sa cellphone ko, kung bakit ako pumunta sa ospital nang hindi mo alam, at kung ano ‘yong sinabi ng doktor. Hindi ko kaya at hindi ko kakayaning saktan ka, Rain.

And that was the biggest mistake I made. I should’ve told you. Hindi ko alam, Rain. Believe me, hindi ko inasahang ganito ang mangyayari. I’m sorry. By not telling you about my condition earlier, you had to go through this without me—alone.

I love you, Rain.

I have always loved you. Huli na kasi no’ng napagtanto kong mahal na pala kita. My heart was in pain when I realized that. I’m sorry. Dahil sa maling desisyon ko, hindi mo narinig galing sa’kin ‘yan personally. When the doctor told me that I do have Congenital Heart Disease, all I could think about was you.

I don’t want to leave you. I’m not ready to die and I don’t think I would be ready soon. Rain, I was so scared. I have always thought about dying. When Kuya Gus died, I thought I was ready. I didn’t know back then that I cannot prepare myself before I die.

Kung tutuusin pa nga ay mas masuwerte pa ako kaysa kay Kuya. At least, I knew what was coming for me while he didn’t. Pero Rain, I don’t think I will be ready. Feeling ko, hindi talaga ako magiging handa para rito.

If you were able to read this, I’m probably dead. Hindi naman kasi papasok si Mom sa kuwarto ko kung buhay pa ako. I wouldn’t let her inside. She will find this on my desk. It’s addressed to you so I don’t think she’ll try to read it.

Rain, I’m sorry. I’m sorry that you had to know how I felt towards you through this. Alam kong sobrang bilis kasi wala pang dalawang buwan tayong magkakilala pero Rain, hwag mo sana akong pagtawanan kapag nabasa mo ‘to.

Rain Gabriel Chavez, I will never forget you. You will always be in my heart. I promise you that.

Love always,

Yuri

fin

Posted in Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, word vomit

frausia (a one-shot story)

Isa sa mga nakahiligan ko ay ang pagpunta sa library pagkatapos ng klase ko. Iba’t ibang klase ng libro ang binabasa ko, basta makuha nito ang atensyon ko. Isang bagay ang nakaalarma sa’kin—isang sulat na nakaipit sa libro. Sinasabi nitong kailangan kong pumunta sa Raven’s Park kung gusto ko pang mabuhay.

 

Hindi ko alam kung bakit pero kinilabutan ako nang sobra. Kapansin-pansin kasi ‘yong markang pula sa ibabang bahagi ng papel. Dugo ba ‘to? Bahala na nga. Mahirap na. Ayokong isugal ang buhay ko. Pupunta lang naman ako e.

 

Pagdating ko sa Raven’s Park, hindi na ako nagtaka sa nadatnan ko. Walang tao sa paligid— ay, teka. Tao ba ‘yon? Agad akong lumapit sa water fountain upang tingnan kung tao nga ba ‘yong nakita ko.

 

“Miss. . ?”

 

Nilapitan ko ‘yong babaeng nakaupo sa bandang likuran ng water fountain.

 

“Sorry. Nagulat ba kita?”

 

Tiningnan lang ako no’ng babae. Kitang kita ko pa ‘yong pagkunot ng noo niya. Hindi ba ‘to nagsasalita?

 

Iniayos ko muna ‘yong salamin ko bago siya tanunging muli. “May hinihintay ka ba?” Umupo ako sa tabi niya. Kung mayro’n man siyang hinihintay, e ‘di mas maganda. Maganda na rin ‘yong may makakausap ako habang hinihintay ‘yong nagpadala sa’kin ng sulat. May usap-usapan din kasing naging palaruan na ‘tong parkeng ‘to ng iba’t ibang elemento.

 

Tumango siya. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n,” sagot niya. Inis siyang nagbuntong-hininga.

 

“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?”
 “Oo naman. . . ewan ko na lang kung hindi siya natakot.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sagot niya. Nanginginig kong inilabas ‘yong papel na nakuha ko sa libro mula sa bulsa ko. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”

 

Mabilis niyang inagaw mula sa’kin ‘yong sulat. “Sa’n mo ‘to nakuha?”

 

“Sa library,” kinakabahan kong sagot.

 

Galit ata siya. . . sa’kin?

 

“Hindi para sa’yo ‘to!” Tumayo siya at bigla akong. . . kinuwelyuhan. “Bakit mo binuksan?”

 

Napatingin ako sa bandang gilid ng leeg niya. Doon ko lang napansin na mayro’n pala siya tattoo—isang rosas. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”

 

“Anong libro?”

 

“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park,” medyo nahihirapan kong sabi sa kanya.

 

Bahagyang nalukot ang noo niya bago ako bitawan. “Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay. . .”

 

“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” paninigurado ko sa kanya.

 

Muli siyang napaupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!”

 

I stood up. “If that’s the case, I’ll go ahead.”

 

Bigla niyang hinila ‘yong kamay ko, dahilan para mapaupo akong muli sa tabi niya. “Hindi ka muna puwedeng umalis.”

 

“B-Bakit?”

 

“Alam mo na e. . .” Napayuko siya.

 

“Alam ko na ang alin?”

 

Tumingin siya sa’kin na para bang nahihiya. “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”

 

“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”

 

Umirap siya. “Uuwi na ‘ko.”

 

“Ha?”

 

“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit niya.

 

“Oo nga, narinig kita.”

 

“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” nakapameywang niyang tanong.

 

Napakamot ako sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”

 

Shit pala ‘to e,” pabulong niyang sabi bago ituro ang kanyang sarili. “Remi Frausia Santiago,” dugtong niya. “Anong pangalan mo?”

 

Julian Fritz Ramos,” naguguluhan kong sagot. Lumapit siya sa’kin hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”

 

Mataman niya akong tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”

 

“May problema ka ba sa pangalan ko?”

 

Napangisi siya bago sumagot. “Meron, ang bakla kasi e.” Humagalpak muna siya ng tawa at saka tumakbo palayo.

 

Ibang klase. Babae ba talaga ‘yong kausap ko kani-kanina lang? At bakit may tattoo siya sa leeg? Bawal ‘yon sa university a? Bakit nga ba niya ako tinawag na shit? Wala naman akong ginagawang masama sa kanya. Siya pa nga ‘yong bigla akong kinuwelyuhan. At isa pa, bakit paulit-ulit niyang sinabi sa’kin na uuwi na siya?

 

Pagdating ko sa LRT Station, bumili ako kaagad ng ticket. Dahil wala pang tren, umupo muna ako sa bandang gilid.

 

Isusuot ko na sana sa tainga ko ‘yong puti kong earphones nang may marinig akong kumakanta. Napatingin ako sa katabi ko. “R-remi?”

 

Mabilis na nawala ‘yong ngiti niya. “Sinusundan mo ba ako?”

 

“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas ako ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”

 

Hindi na siya sumagot.

 

Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa dilaw na linya.”

 

Remi stood up and I did the same.

 

Masikip sa loob ng tren. Kaharap ko lang si Remi kahit na umiiwas pa rin siya ng tingin. Amoy na amoy ko rin ‘yong magkahalong pawis at pabango sa hangin—tipikal na senaryo sa loob ng tren. Ang hindi ko inasahan ay ang sumunod na nangyari.

 

May tumulak kay Remi, dahilan para mapalapit siya sa’kin. Mas hinila ko siya palapit sa’kin. 
“Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong ko sa kanya.

 

Mahirap na. Baka bukas lang ay may biglang kumalat na balitang nambastos ako ng babae.

 

Tumungo lang siya—hindi pa rin ako tinitingnan sa mata.

 

“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala kong tanong sa kanya.

 

“Ayos lang ako,” sagot niya habang nakayuko.

 

Ano bang problema sa’kin ng babaeng ‘to? Kanina pa siya hindi makatingin sa’kin e. “Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”

 

Napapitlag naman siya sa gulat. Tiningnan niya ako nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”

 

“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”

 

Hindi niya ako pinatapos magsalita. “Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”

 

Grabe. . . Ibang klase. Talaga nga naman, oo.

 

“O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” nakangisi niyang sabi. “Umamin ka na kasi na—”

 

“Na ano?”

 

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

Inirapan ako ni Remi. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”

 

Siguro, kung maluwang ang sinasakyan naming tren, napasapo na ako sa noo. Hindi ko yata kayang intindihin ang logic na mayro’n ang babaeng ‘to.

 

Pero oo, inaamin ko. Maganda si Remi. May pagka-brown ‘yong mga mata niya. May lahi ba siya? Tama lang din ang pangangatawan niya—hindi siya ga’nong payat at hindi rin siya mataba. Medyo kulot ‘yong buhok niyang kulay brown. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang siya nakita. Sa talas ba naman ng mata ng kabarkada kong si Austin pagdating sa mga babae sa university, imposibleng hindi siya mapansin nito.

 

“Managinip ka,” ang tanging sinabi ko sa kanya.

 

“Tsk,” napailing siya, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”

 

“Bahala ka nga.”

 

Lumipas pa ang ilang minuto. Gano’n lang ang posisyon naming dalawa.

 

“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

“Excuse me,” bulong ko kay Remi. Nang tumabi siya ay bumaba na ako ng tren.

 

Umulan pala.

 

Inilagay ko sa harapan ‘yong backpack ko bago bumaba ng hagdanan. Maraming snatcher dito e. Nataon pa namang dala ko ‘yong huling kopya ng thesis paper namin. Mahirap na.

 

Naglakad ako sa putikang kalsada ng bangketa. Nang maramdaman kong may nakasunod sa’kin, huminto ako sa paglalakad.

 

“Ano ba naman ‘yan?” mahinang reklamo ni Remi. . ?

 

“Bakit ka nandito?” tanong ko sa kanya.

 

Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!”

 

Napatingin ako do’n sa matandang babae. “Pasensya na ‘ho, manang.”

 

“7-11 tayo,” nakayukong sabi sa’kin ni Remi.

 

Bumili siya ng kape. Hinintay ko lang siya. . . kahit hindi ko alam kung bakit ako nandito. Maya-maya pa ay umupo na siya sa tabi ko.

 

“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?”

 

“Anong si—”

 

Pinutol ko ‘yong sasabihin niya. Mangangatwiran pa kasi e huling huli ko na siya. “Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”

 

Huminga siya nang malalim. “Ano ba kasing tinatanong mo?”

 

“Bakit mo ako sinusundan?”

 

“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop siya ng kape.

 

“Remi, please.”

 

Totoo naman ‘yong mga sinabi ko. May defense pa kami nina Austin bukas nang umaga. Alas-siyete na rin kasi. Kailangan ko pang aralin ‘yong mga posibleng tanong na naka-assign sa’kin. Kung alam ko lang kasi na may nakaipit na sulat do’n sa—

 

“It was for you,” she whispered.

 

“Ano?”

 

“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”

 

Ano raw?

 

                “Dinaga kasi ako e.” Humigpit ‘yong hawak niya sa baso. “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin siya sa’kin.

 

“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”

 

She sighed. “That note on Cassidy Park’s Thesis Guide is for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”

 

Hindi ako nakasagot.

 

“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti siya nang maluwang, “Like I told you, dinaga ako.”

 

“Dinaga?” Napakamot ako sa batok. “Bakit mo ako pinapunta do’n?”

 

Shit talaga ‘to. Walang duda,” pabulong niyang sabi.

 

“Ano ‘yon?”

 

“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”

 

Natawa na lang ako sa kanya.

 

“Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan ko siya sa mata.

 

“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Katahimikan. Tumikhim siya. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”

 

“No, I’m not going to reject you,” natatawa kong sabi sa kanya.

 

“E ano?” Inis niyang hinampas ‘yong kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”

 

“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba ko ng usapan.

 

“Ha? Wala naman akong sinabi a?”

 

“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”

 

“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”

 

“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo ako at isinukbit sa balikat ‘yong backpack ko.

 

Tumayo na rin si Remi. “Rejected na ba ako?”

 

Pabiro kong ginulo ‘yong buhok niya.

 

“Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”

 

 

Fraus; the goddess or personification of treachery and fraud in Roman mythology; an alternative name for Mercury, the god of theft (among other things); also known as Apaté in Greek mythology.

 

fin

Posted in art, english, friendships, journal, love, poetry, random, word vomit

w a x

I’ve always liked the feeling of your wax-coated hair beneath my fingers. I don’t know exactly why I never told you that. Maybe, I became rest assured that there will always be a perfect opportunity for me to tell you all of my favorite things about you… about us. I didn’t know back then that I shouldn’t wait for the perfect timing because there is no such thing. But now, you’re gone and I never told you that I’ve always liked seeing your wax-covered brown hair brush against my fingertips.

Posted in friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized, word vomit

word vomit 4: superstitions

Hindi ako naniniwala sa mga pamahiin.

Hindi ako naniniwala na kapag nakahulog ako ng kutsara o tinidor,

May bagong taong kakatok.

Kapag may nakasalubong akong itim pusa,

Mamalasin ako.

Kapag nakabasag ako ng pinggan o baso,

Mamalasin ako.

Kapag nakabasag ako ng picture frame,

May mangyayaring hindi maganda.

Kapag nakumpleto ang simbang gabi,

Matutupad ang kahit anong hiling ko.

Kapag nagwalis ako nang bagong taon, 

Hindi na makakapasok ang suwerte.
Bakit?
Wala naman akong nahulog na tinidor

Nung kumatok ka sa pintuan namin

Para mamanhikan.

Wala rin akong nakasalubong na itim na pusa

Pero dumating ka sa buhay ko.

Siguro, hindi ako ganun kapasmado 

Para makabasag ng pinggan o baso

O picture frame na may polaroid nating dalawa

Kaya hindi ko natunugang iiwan mo ako.

Hindi ko rin alam kung bakit iniwan mo ako

Kasi, sa pangsiyam kong simbang gabi,

Ang sabi ko, “Sana siya na talaga.”

Hindi ko rin alam kung bakit mo ako pinagpalit sa kanya

Kasi alam mo ba, hindi ako nagwalis ng bahay nung bagong taon

Kahit na ilang beses akong inaatake ng allergy ko.

Ah. Alam ko na kung bakit mo ako iniwan at pinagpalit sa kanya.

Siguro kasi nakabukas na yung pinto ng bahay nila

— nakaabang sayo —

Bago pa siya makahulog ng kutsara o tinidor.

Siguro kasi iniiwasan niya lahat ng itim na pusa

Wag lang kayong malasin.

Siguro kasi masyado siyang maingat sa mga pinggan at baso

Siguro kasi hindi siya mahilig sa babasaging picture frames na may lamang polaroids niyong dalawa

Siguro kasi, binuo niya yung siyam na simbang gabi

Kasama ka

At sabay pa kayong humiling,

Habang magkahawak kamay

Na “Sana, siya na talaga”

Siguro, nagwalis siya nung bagong taon

Sa kabila ng mga walang kuwentang pamahiin

Kasi nandun ka, sa tabi niya

At hindi na niya kailangan ng suwerte

Kasi nandun ka, sa tabi niya

Habang ako naman, mag-isa.

Posted in Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 2: artist

Alam mo ba, nung isang araw,

Muntikan na tayong magkasalubong sa hallway

Papunta ka sa canteen

Ako, papunta sa room 101

Kaso bigla kang lumiko

Lumiko ka papunta sa kung saan.

Alam mo ba, kahapon,

Muntikan na tayong magkasabay pauwi galing sa mall

Nakakatuwa pa nga kasi galing ako sa supermarket

Tapos ikaw, galing ka sa book store

Kaso tumigil ka sa may sakayan

May hinihintay ka yata

Maghihintay sana ako ng tyempo

Para kunwaring nagkataon lang na iisa tayo ng sinakyang jeep

Kaso marami akong dala eh

Sorry, hindi na kita nahintay

Alam mo ba, kanina,

Lalapitan sana kita

Habang nagddrawing ka

Ang seryoso mo ngang tingnan eh

Nakakunot yung noo mo

Habang sobrang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2

Ang saya mong panoorin habang nagddrawing

Mukha kasing passion mo yun eh

Pano ko nasabi?

Kasi kahit ang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2,

Ang gaan naman ng pagsulat mo

Yun bang parang kitang kita ko yung paghalik ng lead ng lapis

Sa puting pisngi ng bond paper

Wala lang

Nakita ko kasi sayo yung sarili ko

Kapag nagsusulat ako ng mga tula ko

Kaya akala ko,

Pareho tayo

Kaso hindi pala

Kasi nagddrawing ka

Tapos ako, nagsusulat naman

Ballpen na m&g ang gamit ko

Tapos ikaw, dilaw na mongol 2

Habang ineenjoy ko kasi yung pagddrawing mo,

Hinihintay mo pala siya.

Posted in art, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 1: ang mga paborito ko

Ikaw yung paborito kong libro

Na kahit ilang beses ko nang nabasa.

Hindi pa rin ako nagsasawa kasi nga, paborito kita.

Ikaw yung paborito kong kanta

Na kahit ilang beses nang umulit sa playlist ko

O kaya paulit-ulit ka sa radyo,

Hindi pa rin ako magsasawang sumabay sa bawat salita.

Ikaw yung cheesy na pelikula na romcom sa TV

Na ewan ko ba kung bakit ko pa rin pinapanood kahit

Hindi ako mahilig sa clichés at kacheesy-han

Ikaw yung paborito kong tshirt

Na kahit maluwag, butas na sa kili-kili,

Tastas na yung laylayan, o kupas na yung kulay…

Sinusuot ko pa rin.

Kahit ilang beses na akong sabihan ng nanay ko

Na ang pangit at ang baduy baduy tingnan.

Ewan ko ba, ganun e

Kapag gusto ko, gusto ko

Kapag nakasanayan ko, parang hindi ko na kayang alisin

Sa utak, puso, at sistema ko

Kapag nagtuloy-tuloy ang usapan, ako na mismo

Ang gagawa ng paraan para hindi matapos

Kapag nagsimula sa hello, dudugtungan ko na

Ng isa pang hello na may kasamang tanong

Para sumagot ka

Pagkatapos, magtatanong ulit ako

Para sumagot ka ulit

At hindi matapos ang usapan.

Ewan ko ba

Ganun nga talaga siguro

Kahit gano ko kabisado yung bawat quotable quote

Sayong sanlibong beses ko nang binasa,

Kahit gano ko kabisado yung lyrics, intro, bass drop

Mong paulit-ulit sa playlist ko at sa radyo,

Kahit gano kacheesy at cringy yung bawat joke,

Bawat lines na binibitiwan sayo,

Kahit gano kaluwag, kalaki yung butas sa kili-kili,

Kahaba yung sinulid na nakalaylay sa laylayan,

Kakupas yung kulay, kabaduy yung style mo,

Babasahin pa rin kita.

Kakantahin pa rin kita.

Papanoorin pa rin kita.

Susuotin pa rin kita.

Hindi ko alam kung bakit pero tangina

Mahal kasi kita.

Posted in art, friendships, journal, love, poetry, random

let me bleed on paper.

Let me bleed on paper.

Let my fingers take control of the pen.

Let the paper tremble in fear

For I will inject it with my blood.

Let my eyes wander for inspiration.

Let my mind soar above the heavens.

Let me grip my heart

Until I bleed to death.

Let the ink kiss the paper.

Let me write this letter.

(isinulat ko ito habang dumadaldal ang teacher sa harap ukol sa pendulums)

florence