Posted in art, dagli, depression, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, one-shot, random, thoughts

for June; (a one-shot story)

11/19; 11:21 PM

Nandoon ako no’ng gabing ‘yon. Magkatabi tayo . . . nakatayo, nakadipa ang mga kamay sa hangin. Feeling natin, nasa loob tayo ng isang indie film. O kaya ‘yong eksena nila Charlie sa The Perks of Being a Wallflower. Paborito natin ‘yon, e. Gandang ganda ka kay Emma Watson tapos ako, kay Logan at Ezra naman.

Nililipad ng hangin ‘yong buhok ko no’n pero nilabanan ko. Tiniis ko ‘yong pagtusok ng buhok sa mga mata ko, makita at mapagmasdan ko lang ‘yong ngiti mo. Mukha kang aso no’n, e. Sabi mo, gayahin kita.

Dahil malakas ka sa’kin, ngumiti rin ako.

Sinulyapan ko si Ria, nakaupo siya sa paanan mo. Nakabusangot na nga siya no’n, e. Sinabi ko sa’yo pero sabi mo, pabayaan ko na lang siya at ‘wag pansinin. Ang usapan kasi natin, si Ria muna ang tatayo sa likod bago ikaw. Sa kanila ‘yong pick-up truck na ‘yon, e. Nakikiangkas ka na nga lang, ikaw pa ‘tong nakipag-agawan.

Kinuwento ko sa’yo noon ‘yong nabasa kong short story. Free Fall ang title. Wala kang reaksyon. Ipinikit mo ang mga mata mo, binale-wala ang kinuwento ko.

“Seize and feel the moment, Cola,” ang sabi mo pa. Ginawa ko ‘yong sinabi mo. Gaya ng ginawa mo, ipinikit ko ‘yong mga mata ko.

Unti-unti kong naramdaman ‘yong pag-init ng mga mata ko. Kung hindi mo pa pinunasan ‘yong luha ko, hindi ko pa malalamang umiiyak ako.

“Sabi mo kasi, feel the moment,” pagdadahilan ko sa’yo.

Tinawanan mo lang ako. Lagi kang gano’n. Depressed ako, e. Sa ating dalawa, ikaw ‘yong taga-sabi ng: “Kaya ‘yan, bawal sumuko. Shit tayo pero hindi tayo weak shit.” Sabay tapik sa balikat, sabay tawa.

Ang carefree mo. Parang ang saya-saya mo lagi. Parang no’ng nagpasabog ang Diyos ng problema, ako ‘yong may pinakamaraming nakuha tapos wala nang natira para sa’yo kasi natutulog ka sa kuwarto mo.

Sabi ko, parang ang sarap maging ikaw. Nakakapagod na rin kasing maging ganito. Parang pasan-pasan ko ‘yong problema ng buong mundo. No’ng nag-divorce sila Mommy, ikaw ang umalalay sa’kin. Ilang beses mo akong nahuling sinasaktan ‘yong sarili ko pero hindi mo ako sinukuan.

Minsan, tinanong kita kung bakit hindi mo ako maiwan.

“Alam mo, ang ganda-ganda mo. ‘Yang gan’yang ganda . . . dapat ipinagmamalaki.”

Sinabi ko sa’yong ang babaw ng dahilan mo saka, hindi mo naman sinagot ‘yong tanong ko. Ang layo sobra, e. Mababaw naman kasi talaga at isa pa, hindi ‘yon ang gusto kong isagot mo. Buti na lang at bumawi ka.

“Uto-uto ka talaga, Cola. Hindi lang kasi ‘yon, e.” Humalakhak ka pa, inaasar ako.

Kinulit pa kita nang kinulit hanggang sa sinabi mo ‘yong totoong dahilan.

“Ayokong mawala ka. Ikamamatay ko ‘yon. Mahal kita, e.”

Aaminin ko. ‘Yon ang gusto kong marinig na dahilan galing sa’yo pero . . . alam naman nating pareho kung paano ang takbo ng utak ko sa mga gan’yang bagay.

“O, ba’t natahimik ka? Ano ka ba, alam ko namang ayaw mong maging in a relationship. Chill ka lang.” Tumawa ka na naman.

Binawi mo ulit. Nginitian mo ako pagkatapos. May parte sa’kin na nakahinga nang maluwag pero parang nanlumo ako sa sinabi mong wala ka namang balak na bigyang atensyon ‘yong nararamdaman mo para sa’kin.

June, mahal din kita. Ewan ko kung matutuwa ako na hindi ko nagawang sabihin ‘to sa’yo sa personal . . . kasi syempre, nakakahiya at parang nilunok ko lahat ng maling pananaw ko sa pag-ibig. O malungkot kasi hindi ko makikita ‘yong parang tanga mong reaksyon.

Pasensya na kung pinagkait ko sa mga tainga mo ang mga salitang alam kong gustong gusto mong marinig no’ng nabubuhay ka pa. Pero dahil hindi mo naman na mababasa ‘to, mahal kita, June . . . mahal na mahal.

Ang poetic, ‘di ba? Oo nga pala, sinunod ko na ‘yong advice mong magsulat ako kapag nalulungkot ako. Sana nga noon ko pa ‘to ginawa para napabasa ko pa sa’yo ‘tong mga tula kong wala raw kuwenta. Sigurado akong magugustuhan mo ‘tong mga ‘to pero wala na, e.

Time’s up na tayo. Sa susunod na lang siguro. May nabasa akong quote sa internet noon. Ang sabi, special daw ang moments kasi may time limit. Nag-eexpire. Pumikit ka lang saglit . . . wala na ‘yong feeling, wala na ‘yong momentum.

Salamat sa pagtuturo sa’kin no’n, June. Salamat pero hindi pala dapat ako pumikit. Dapat pala, minulat ko ‘yong mga mata ko at pinanood ka. Doon tayo parehong nagkamali.

Sigurado naman ako pinahalagahan mo ‘yong mga moments natin. Gano’n din naman ako. Ilang buwan din tayong humingi ng time extension, ‘no? Kaso wala na, e. No more extensions. Masyado na raw tayong abusado sa pagpapa-extend ng moments natin.

Alam kong pagagalitan mo ako nang sobra kapag nagkita tayo kaya in advance, sorry June . . . time’s up na rin ako, e.

– nicola

Advertisements
Posted in english, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, thoughts, Uncategorized

intertwined

Stars have aligned

The moon even grinned

Time has stopped

and the wind shivered

Her eyes scream chaos

His lips whisper warmth

With their every step,

Cupid is delighted

The golden arrow laughed

and shone as it flew

It entangled them forever

and knotted their hearts together

Her eyes glistened with life

His lips quivered in awe

Their fates intertwined

as the world watched

She continued walking

And he looked at her back

—disappearing from his view

under the blinking street lights

He gave up waiting

but she turned around

and he was nowhere to be found

behind the busy cars

Cupid consoles the disheartened Time

for he has planned everything

right from the start

until the promising ending

Cupid snapped his fingers

and the whole word became the audience

as destiny worked its magic

once again, in a coffee shop

He stared at her

but this time,

she threw him a glance.

Posted in art, dagli, Filipino, friendships, journal, love, one-shot, random, thoughts, word vomit

fritz (a one-shot story)

Tahimik lang akong nakaupo sa pinakadulo, sa bandang likuran ng nagmamaneho ng jeep. Nakadungaw ako sa bintana kahit pa pumapasok na ‘yong ulan.
“Ne, pakibaba nga no’ng plastik. Nababasa ka na e.”
Hindi ko pinansin ‘yong sinabi ni Manong Driver. Kaya nga ako nakadungaw para mabasa ako ng ulan e.
Dahan-dahang tumigil ‘yong jeep—mukhang may pilit na namang sasakay kahit naging sampuan na ‘yong pang-siyamang upuan.
“Rem, ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong sa’kin ni Alyx.
“Parang tanga ‘to. Oo naman. Hindi naman ako mamamatay kapag ikaw ‘yong nakadikit sa’kin. . . ikaw ‘yan e. Hindi ka na iba sa’kin—pamilya ka na e.”
Natigil ‘yong pag-uusap namin. “Bayad po,” sabi no’ng nakasalaming bagong sakay.
Akmang aabutin na ni Alyx ‘yong bayad ng bagong dating pero naunahan ko siya.
Hawak ko na ‘yong walong piso ng lalaki nang mapansin ko si Alyx-bahagyang nanlaki ng mga mata niya sa. . . gulat.
Teka, bakit ko inabot? Anong mayro’n? Ni hindi ko nga kilala ‘yong lalaking ‘yon.
“Bakit mo—”
Hindi ko siya pinatapos sa pagsasalita. “Hindi ko rin alam.”
Miski ako rin kasi ay nagulat sa ginawa ko. Hindi ko rin maintindihan ‘yong kakaibang pakiramdam ng paglapat ng mga daliri no’ng lalaki sa palad ko. Hindi kaya epekto ito ng ilang buwan kong pagkukulong sa loob ng kuwarto?
Oo, posible ngang ‘yon ang dahilan.
“Manong, para po.” Bumaba na ‘yong lalaking nakasalamin habang yakap ‘yong dala niyang bag.
Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad siya sa may bangketa. Medyo pamilyar siya e. Nakita ko na yata siya dati sa university.
“Kilala mo ba ‘yon?”
“Nakita ko na yata siya dati. Hindi ko lang maalala.”
Hindi na muling nagsalita pa si Alyx. Pakiramdam ko tuloy ay nasaktan ko na naman siya nang hindi ko sinasadya. Buhat pagkabata ay magkasama na kaming dalawa kaya hindi na lingid sa kaalaman ko na higit pa sa kaibigan ang turing niya sa’kin.
Hinihintay ko lang na siya ‘yong magkusang umamin. Sakali mang umamin nga siya, hindi ko maibibigay sa kanya ‘yong gusto niya. Hanggang kaibigan lang kasi talaga e.
“Tita, sa tingin ko po, magaling na si Remi,” narinig kong sabi ni Alyx kay Mama.
“Paano mo naman nasabi, Al?”
“Kanina po kasi, inabot niya ‘yong bayad ng pasahero.”
“Sigurado ka ba?” Hindi ko narinig na sumagot si Alyx. “Bukas na bukas din, dadalhin ko siya sa doktor niya.”
At iyon nga ang ginawa ni Mama—kinabukasan, dinala na naman niya ako sa doktor ko. Parang tanga kasi ‘tong si Alyx. Ayan tuloy, aasa na naman si Mama na magaling na ako.
“Misis Santiago, sa totoo lang po ay hindi ko maipapaliwanag ang kondisyon ni Remi.”
“Anong hindi mo maipaliwanag? Doktor ka, ‘di ba?” inis kong sabi sa kanya.
Hinawakan ni Mama ‘yong balikat ko. “Remi. . .”
“Huminahon po muna kayo,” binigay niya kay Mama ‘yong papel sa ibabaw ng mesa, “Magaling na po ang anak ninyo. Hindi na negatibo ang mga epekto sa kanya ng mga ipinakita naming litrato. Maganda rin po ang mga resulta ng ginawa naming tests. Ang hindi ko lang po maintindihan ay kung paanong gano’n kabilis siyang gumaling.”
“Anong ibig mong sabihin?” tanong sa kanya ni Mama.
“Ang Haphephobia po kasi, gaya ng sinabi ko sa inyo dati, ay isang pambihirang uri ng takot o mas kilala bilang phobia. Ang tuluyang pagkawala ng phobia ay umaabot ng taon kaya hindi ko po maipaliwanag ang mabilis na paggaling ni Remi,” sumandal siya sa upuan, “Wala po ba talaga kayong ibinigay na gamot kay Remi bukod do’n sa mga nireseta ko?”
“Wala po akong iniinom na gamot maliban sa mga binili namin dito,” pagtanggi ko.
“Kung gayo’n ay bumalik na lang po kayo sakaling magkaproblema. Sa ngayon, pupuwede nang bumalik si Remi sa pag-aaral.”
Sobrang saya ni Mama habang ako, hindi ko alam kung anong dapat maramdaman. Napakaimposible naman kasi. Hindi naman ako tanga para hindi malamang taon pa ang bibilangin bago ako tuluyang gumaling.
Kung hindi ba naman kasi ako sumama kina Ysa no’ng gabing ‘yon, hindi sana ako nagkakaganito ngayon. Pero nangyari na e. Wala naman akong puwedeng sisihin sa nangyari dahil pare-pareho kaming lasing no’n. Walang may kasalanan sa nangyari sa’kin.

Wala
.
Kinabukasan, pumasok ako sa university. Gano’n pa rin naman silang lahat—mapangmata at mapanghinala. Kung makatingin sila sa’kin, parang hindi nila ako naging kaibigan noon. Hindi ko naman sila sinisi at itinaboy palayo. Sila mismo ang lumayo sa’kin.
At hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit.
Tuloy lang ako sa paglakad. Hindi ko na sila pinansin. Mukhang ‘yon din naman kasi ang gusto nila e.
“Pasensya na talaga, Andrea.”
Napahinto ako. Patago akong sumilip sa pinanggalingan ng boses.
“Hindi mo ba talaga ako gusto, Kuya Fritz?” naiiyak na tanong no’ng medyo maliit na babae. 

“Maganda naman ako, ‘di ba? Marami ngang nagkakagusto sa’kin e. . . pero lahat sila, inayawan ko. Kuya, ikaw nga kasi ang gusto ko.”
Halos matawa ako nang marinig ‘yong sinabi ng babae. Muli kong silang pinagmasdan. Sa tantiya ko ay mas bata ‘yong Andrea ng tatlong taon do’n sa lalaking kausap niya.
Napakamot sa batok ang lalaki. “Uhm. . . Ano kasi, Andrea, m-may girlfriend na ako.” 

Napahagikhik ako nang mahina. Masyado naman kasing halata ‘yong pagsisinungaling ng lalaki.
“Kuya Fritz, alam kong wala kang girlfriend. ‘Di ba nga, sabi mo, ‘studies first’?” pagsabat no’ng si Andrea.
Napabuntong-hininga ‘yong Fritz. “Gaya nga ng sabi mo, priority ko ang pag-aaral ko.”
“Ibig sabihin, gusto mo rin ako? Kahit katiting lang, Kuya, mayro’n ba akong pag-asa sa’yo?”

Shit
naman. Unang araw ko at ganito pa ang sasalubong sa’kin? Kung puwede ko lang siguro silang kuhanan ng video, kanina ko pa ginawa. Kaso hindi pa naman ako gano’n kasama.
“Pasensya na talaga, Andrea, pero hindi kasi kita gusto.”
Narinig ko na naman ‘yong pagbuntong-hininga ni Fritz kasabay ng pag-iyak ng tumatakbong si Andrea.
Paalis na ako nang bigla akong tinawag no’ng Fritz. “Miss, nahulog mo yata ‘yong panyo mo.”
“Wala naman po akong dalang panyo,” pasigaw kong sagot kay Fritz habang naglalakad palayo sa kanya. “Ibigay mo na lang ‘yan kay Andrea o kaya, ipamunas mo sa pawis mo sa noo. Kabadong kabado ka e,” natatawa kong pahabol sabi.
Ilang buwan din ang lumipas bago ako masanay. Ewan ko ba. Sandali lang naman akong hindi pumasok pero parang ang dami nang nagbago.
“Magandang hapon po. Baka gusto niyo pong sumali sa Chemistry Club?” nakangiting sabi sa’kin ni—Fritz?
Saka ko lang napansin nang kabuuan ‘yong mukha niya. Medyo natatago ng salamin niya ‘yong pagkasingkit niya. Nakadagdag din ‘yong mahaba niyang bangs sa pagiging inosente at maamo ng mukha niya. Kung hindi ako nagkakamali, siya ‘yong lalaking nakasalamin na nakasabay namin ni Alyx noon.
Umiling lang ako sa kanya.
“Wala ka pala Fritz e!” narinig kong pang-aasar sa kanya no’ng isa niyang kasama.
Hindi ko alam kung paano nagsimula ‘yong pagpansin ko kay Fritz. Siguro naging interesado ako sa kanya matapos ‘yong nangyari sa jeep. Mababaw siguro ‘yon sa mata ng iba pero para sa’kin na dating may Haphephobia, napakalaking misteryo no’n.
Nagising na lang ako na isang araw, siya kaagad ‘yong nakikita ng mga mata ko kahit napakarami ng mga estudyante sa quadrangle.
At ang mas nakakagulat?
Parang gusto kong hawakan ‘yong mga kamay niya sa tuwing nakikita ko siyang nagsasalita sa stage habang mahigpit niyang hawak ang mic.
Dahil gusto kong mapalapit pa lalo kay Fritz, sumubok ako. Alam kong napakadesperada ng gagawin ko pero baka sakaling mapansin niya ako. Kung susuwertehin man ako, baka nga maging interesado rin siya sa’kin.
Pumunta ako sa library. Mabilis kong hinanap ‘yong librong laging binabasa ni Fritz at saka inipit ang isang sulat sa huling pahina no’n. 

Pagkatapos ay bumalik na ako sa klase.
Dali-dali akong pumunta sa Raven’s Park. Alam kong matatakutin si Fritz kaya talagang suntok sa buwan itong ginawa ko. Posible kasing matakot siya at mauwi sa wala itong paghihintay ko. 


Isang oras na ang lumipas pero wala pa rin si Fritz.


A, oo nga pala. Katatapos lang ng klase niya at mga ganitong oras pa lang siya papunta sa library.
Ilang minuto pa ay nakarinig ako ng mga kaluskos pero hindi naman ako natakot. Maganda naman kasi ‘tong Raven’s Park. Napabayaan lang kaya kinalawang na ‘yong mga gamit sa palaruan. Bilang resulta, wala nang nagpupunta ritong mga bata para maglaro.
“Miss. . ?”
Napalingon ako.
“Sorry. Nagulat ba kita?”
Tumingin lang ako sa kanya. Hindi ako makapaniwalang pumunta nga siya.
“May hinihintay ka ba?” Umupo si Fritz sa tabi ko.
Dahan-dahan akong tumango. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n.”
Halos mautal na ako sa harap niya pero pinigilan ko. Baka mabulilyaso pa ang plano ko e.
“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?” 
“Oo nga. . . ewan ko na lang kung hindi ‘yon matakot,” sagot ko habang mataman siyang tinitingnan sa mata.
Nalilito niya akong tiningnan bago inilabas ‘yong papel na iniwan ko galing sa bulsa niya. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”
Agad kong inagaw ‘yon sa kanya. “Sa’n mo ‘to nakuha?”
Hindi ko pala kaya. Ang lakas ng loob kong tawanan ‘yong Andrea na umamin sa kanya noon pero ako. . . ni hindi ko man maamin sa kanya na ako ‘yong nagpadala ng sulat.
“Sa library,” kinakabahan niyang sagot sa’kin.
Bahala na nga. Nandito na siya e.
“Hindi para sa’yo ‘to!” tumayo ako at saka siya kinuwelyuhan, “Bakit mo binuksan?”
Bakas ang pagkabigla sa mukha niya. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”
“Anong libro?”
“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park.”
“Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay,” pagsisinungaling ko sa kanya.
Pasensya na, Fritz. Hindi ko pa yata kaya e.
“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” tanong niya sa’kin.
Muli akong umupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!” Nagsinungaling na naman ako. . . ulit.
“If that’s the case, then I’ll go ahead.”
Teka, ano? Hindi man lang ba niya ako kakausapin? Galit ba siya?
Hinila ko ‘yong kamay niya. Ano bang nangyayari sa’kin? “Hindi ka muna puwedeng umalis.”
“B-Bakit?”
“Alam mo na e. . .”
“Alam ko na ang alin?”
Nahihiya akong tumingin sa kanya “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”
“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”
Umirap ako sa kanya. “Uuwi na ‘ko.”
“Ha?”
“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit ko.
“Oo nga, narinig kita.”
“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” 
Napakamot siya sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”
Shit pala ‘to e,” pabulong kong sabi habang natatawa. “Remi Frausia Santiago,” pagpapakilala ko bago siya tanungin ng, “Anong pangalan mo?”
Nagsinungaling na naman ako sa kanya sa pangatlong beses. Grabe. Paniwalaan pa kaya ako nito sakaling makapag-ipon na ako ng lakas ng loob?
Julian Fritz Ramos,” naguguluhan niyang sagot. Lumapit ako sa kanya hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”
Mataman ko siyang tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”
“May problema ka ba sa pangalan ko?”
Napangisi ako. “Mayro’n, ang bakla kasi e.” Humagalpak ako sa tawa at saka tumakbo palayo.
Nakakainis. Para akong tanga kanina sa harap niya. Ano ba talagang nangyayari sa’kin? 
Papara na sana ako ng jeep nang mapansin ko si Fritz na naglalakad paakyat sa LRT Station. Mabuti pala’t dala ko ngayon ‘yong beep card ko.
Yakap na naman niya ‘yong bag niya gaya no’ng unang beses ko siyang nakita. Para talagang tanga.

Tahimik lang akong nakasunod sa kanya nang hindi niya namamalayan. Kung mamamatay-tao siguro ako, kanina pa pinaglalamayan ‘tong si Fritz.
Grabe. Bakit nga ba ako nagkagusto rito?
“R-remi?” gulat niyang tanong nang sa wakas ay napansin niya ako.
“Sinusundan mo ba ako?” Ang galing ko talagang mag-imbento.
“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas siya ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”
Syempre alam kong dito siya laging sumasakay. Nakikita ko siya dito araw-araw e.
Hindi na ako sumagot. Baka makahalata pa ‘to e.

“Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa pulang linya.”



Pumasok na ako sa loob ng tren habang nakasunod naman siya sa’kin.
Minsan lang ako sumakay sa tren pero hindi na ako nagulat sa dami ng tao. Ganito naman ata palagi rito e. Wala nang dapat ikagulat.
Kaharap ko lang si Fritz. Medyo magkalapit ‘yong mga mukha namin kaya hindi ako makatingin sa kanya nang diretso.
Halos magmura ako nang may tumulak sa’kin nang pagkalakas-lakas.
Hinigit ako ni Fritz papalapit sa kanya. “Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong niya.
Binabawi ko na pala ang paratang ko sa kanya kanina. Oo nga, gentleman nga siya.
“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala niyang tanong.
Napayuko ako. “Ayos lang ako.”
Ramdam ko ‘yong mataman niyang pagtitig sa’kin. Naiilang tuloy ako lalo. Ang lapit na nga ng mukha niya pagkatapos ganyan pa siya makatitig. Siguro, kung wala kami sa loob ng tren at wala ‘yong lahat ng tao rito, kanina ko pa inisip na balak niya akong halikan.
“Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”
Tiningnan ko siya nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”
“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”
“Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”
Hindi siya nakasagot. Naiwang nakaawang ang mga labi niya. Mukhang may balak siyang sabihin pero hindi niya tinuloy.
Napangisi ako. “O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” pang-aasar ko pa sa kanya. “Umamin ka na kasi na—”


“Na ano?”

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”



Inirapan ko siya. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”
Tiningnan niya ako. “Managinip ka,” ang tanging sinabi niya sa’kin.
“Tsk,” napailing ako, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”
“Bahala ka nga.”
Ilang minuto pa ang lumipas. Hindi na rin ako umangal sa pagdikit niya sa’kin dahil sa patuloy na pagdami ng tao.


“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

“Excuse me,” bulong niya bago siya tuluyang bumaba.
Alam kong napakatanga ng ginawa kong pagsakay ng tren nang hindi alam kung sa’n bababa pero kasi, si Fritz ‘yon e. Dahil wala naman akong alam dito, sinundan ko na lang ang lalaking ‘yon.

Tahimik lang siyang naglalakad sa putikang bangketa habang nasa likuran niya lang ako.
“Ano ba naman ‘yan?” pagrireklamo ko nang bigla siyang huminto sa paglakad.

Nakng
. Ang malas ko naman.
“Bakit ka nandito?” tanong pa niya.
Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!” sigaw no’ng matandang babae sa likuran ko.
Tiningnan ni Fritz ‘yong matanda. “Pasensya na ‘ho, manang.”
Napabuntong-hininga ako. Mukhang wala na rin akong pagpipilian. “Ministop tayo,” pagyaya ko sa kanya.
Pagdating namin sa Ministop, bumili muna ako ng kape bago tumabi sa kanya.
“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?” prangka niyang tanong.
“Anong si—”
“Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”
Sabi na nga ba e. Hindi talaga maganda ‘tong pinaggagawa ko. Nakasagabal pa ako kay Fritz. 

“Ano ba kasing tinatanong mo?”
Bahala na.
“Bakit mo ako sinusundan?”
“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop ako ng kape.
“Remi, please.”
Bahala na. Para matapos na rin ‘tong kahibangan ko sa kanya. “It was for you.”
“Ano?”
Mukhang hindi niya inasahan. Pero ako rin naman, ‘ha? Hindi ko rin naman inasahan ‘yong ganito.
“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”
Hindi siya nakasagot.
“Dinaga kasi ako e,” humigpit ‘yong hawak ko sa baso, “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin ako sa kanya.
“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”
“That note on Cassidy Park’s Thesis Guide was for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”
Hindi na naman siya nakasagot. Ano ba ‘yan? Kinakabahan ako lalo e.
“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti ako sa kanya, “Like I told you, dinaga ako.”
“Dinaga?” napakamot siya sa batok, “Bakit mo ako pinapunta do’n?”
Ano raw? Nakailang ulit na ako pero hindi niya pa rin ako ma-gets. . ? Ibang klase. “Shit talaga ‘to. Walang duda.”
“Ano ‘yon?”
“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”
Natawa siya. “Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan niya ako sa mata.
“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Tumikhim ako nang hindi na naman siya sumagot. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”
He laughed.  “No, I’m not going to reject you.”
“E ano?” Nainis kong hinampas ‘yong kamay niya sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”
“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba niya ng usapan. Ha? Kanina ko pa ‘yon sinabi sa Raven’s Park a!


“Ha? Wala naman akong sinabi a?”
“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”
“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”
“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo siya.
Tumayo na rin ako. “Rejected na ba ako?”
Ang labo naman niya yata. Gusto niya ba ako o hindi? Kailangan ko na bang mag-move on?
Natatawa niyang ginulo ‘yong buhok ko. “Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”
Ngumiti siya sa’kin. Hindi ko napigilan at ngumiti rin ako pabalik.

– fin – 

Posted in Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, word vomit

frausia (a one-shot story)

Isa sa mga nakahiligan ko ay ang pagpunta sa library pagkatapos ng klase ko. Iba’t ibang klase ng libro ang binabasa ko, basta makuha nito ang atensyon ko. Isang bagay ang nakaalarma sa’kin—isang sulat na nakaipit sa libro. Sinasabi nitong kailangan kong pumunta sa Raven’s Park kung gusto ko pang mabuhay.

 

Hindi ko alam kung bakit pero kinilabutan ako nang sobra. Kapansin-pansin kasi ‘yong markang pula sa ibabang bahagi ng papel. Dugo ba ‘to? Bahala na nga. Mahirap na. Ayokong isugal ang buhay ko. Pupunta lang naman ako e.

 

Pagdating ko sa Raven’s Park, hindi na ako nagtaka sa nadatnan ko. Walang tao sa paligid— ay, teka. Tao ba ‘yon? Agad akong lumapit sa water fountain upang tingnan kung tao nga ba ‘yong nakita ko.

 

“Miss. . ?”

 

Nilapitan ko ‘yong babaeng nakaupo sa bandang likuran ng water fountain.

 

“Sorry. Nagulat ba kita?”

 

Tiningnan lang ako no’ng babae. Kitang kita ko pa ‘yong pagkunot ng noo niya. Hindi ba ‘to nagsasalita?

 

Iniayos ko muna ‘yong salamin ko bago siya tanunging muli. “May hinihintay ka ba?” Umupo ako sa tabi niya. Kung mayro’n man siyang hinihintay, e ‘di mas maganda. Maganda na rin ‘yong may makakausap ako habang hinihintay ‘yong nagpadala sa’kin ng sulat. May usap-usapan din kasing naging palaruan na ‘tong parkeng ‘to ng iba’t ibang elemento.

 

Tumango siya. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n,” sagot niya. Inis siyang nagbuntong-hininga.

 

“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?”
 “Oo naman. . . ewan ko na lang kung hindi siya natakot.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sagot niya. Nanginginig kong inilabas ‘yong papel na nakuha ko sa libro mula sa bulsa ko. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”

 

Mabilis niyang inagaw mula sa’kin ‘yong sulat. “Sa’n mo ‘to nakuha?”

 

“Sa library,” kinakabahan kong sagot.

 

Galit ata siya. . . sa’kin?

 

“Hindi para sa’yo ‘to!” Tumayo siya at bigla akong. . . kinuwelyuhan. “Bakit mo binuksan?”

 

Napatingin ako sa bandang gilid ng leeg niya. Doon ko lang napansin na mayro’n pala siya tattoo—isang rosas. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”

 

“Anong libro?”

 

“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park,” medyo nahihirapan kong sabi sa kanya.

 

Bahagyang nalukot ang noo niya bago ako bitawan. “Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay. . .”

 

“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” paninigurado ko sa kanya.

 

Muli siyang napaupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!”

 

I stood up. “If that’s the case, I’ll go ahead.”

 

Bigla niyang hinila ‘yong kamay ko, dahilan para mapaupo akong muli sa tabi niya. “Hindi ka muna puwedeng umalis.”

 

“B-Bakit?”

 

“Alam mo na e. . .” Napayuko siya.

 

“Alam ko na ang alin?”

 

Tumingin siya sa’kin na para bang nahihiya. “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”

 

“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”

 

Umirap siya. “Uuwi na ‘ko.”

 

“Ha?”

 

“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit niya.

 

“Oo nga, narinig kita.”

 

“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” nakapameywang niyang tanong.

 

Napakamot ako sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”

 

Shit pala ‘to e,” pabulong niyang sabi bago ituro ang kanyang sarili. “Remi Frausia Santiago,” dugtong niya. “Anong pangalan mo?”

 

Julian Fritz Ramos,” naguguluhan kong sagot. Lumapit siya sa’kin hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”

 

Mataman niya akong tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”

 

“May problema ka ba sa pangalan ko?”

 

Napangisi siya bago sumagot. “Meron, ang bakla kasi e.” Humagalpak muna siya ng tawa at saka tumakbo palayo.

 

Ibang klase. Babae ba talaga ‘yong kausap ko kani-kanina lang? At bakit may tattoo siya sa leeg? Bawal ‘yon sa university a? Bakit nga ba niya ako tinawag na shit? Wala naman akong ginagawang masama sa kanya. Siya pa nga ‘yong bigla akong kinuwelyuhan. At isa pa, bakit paulit-ulit niyang sinabi sa’kin na uuwi na siya?

 

Pagdating ko sa LRT Station, bumili ako kaagad ng ticket. Dahil wala pang tren, umupo muna ako sa bandang gilid.

 

Isusuot ko na sana sa tainga ko ‘yong puti kong earphones nang may marinig akong kumakanta. Napatingin ako sa katabi ko. “R-remi?”

 

Mabilis na nawala ‘yong ngiti niya. “Sinusundan mo ba ako?”

 

“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas ako ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”

 

Hindi na siya sumagot.

 

Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa dilaw na linya.”

 

Remi stood up and I did the same.

 

Masikip sa loob ng tren. Kaharap ko lang si Remi kahit na umiiwas pa rin siya ng tingin. Amoy na amoy ko rin ‘yong magkahalong pawis at pabango sa hangin—tipikal na senaryo sa loob ng tren. Ang hindi ko inasahan ay ang sumunod na nangyari.

 

May tumulak kay Remi, dahilan para mapalapit siya sa’kin. Mas hinila ko siya palapit sa’kin. 
“Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong ko sa kanya.

 

Mahirap na. Baka bukas lang ay may biglang kumalat na balitang nambastos ako ng babae.

 

Tumungo lang siya—hindi pa rin ako tinitingnan sa mata.

 

“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala kong tanong sa kanya.

 

“Ayos lang ako,” sagot niya habang nakayuko.

 

Ano bang problema sa’kin ng babaeng ‘to? Kanina pa siya hindi makatingin sa’kin e. “Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”

 

Napapitlag naman siya sa gulat. Tiningnan niya ako nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”

 

“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”

 

Hindi niya ako pinatapos magsalita. “Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”

 

Grabe. . . Ibang klase. Talaga nga naman, oo.

 

“O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” nakangisi niyang sabi. “Umamin ka na kasi na—”

 

“Na ano?”

 

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

Inirapan ako ni Remi. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”

 

Siguro, kung maluwang ang sinasakyan naming tren, napasapo na ako sa noo. Hindi ko yata kayang intindihin ang logic na mayro’n ang babaeng ‘to.

 

Pero oo, inaamin ko. Maganda si Remi. May pagka-brown ‘yong mga mata niya. May lahi ba siya? Tama lang din ang pangangatawan niya—hindi siya ga’nong payat at hindi rin siya mataba. Medyo kulot ‘yong buhok niyang kulay brown. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang siya nakita. Sa talas ba naman ng mata ng kabarkada kong si Austin pagdating sa mga babae sa university, imposibleng hindi siya mapansin nito.

 

“Managinip ka,” ang tanging sinabi ko sa kanya.

 

“Tsk,” napailing siya, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”

 

“Bahala ka nga.”

 

Lumipas pa ang ilang minuto. Gano’n lang ang posisyon naming dalawa.

 

“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

“Excuse me,” bulong ko kay Remi. Nang tumabi siya ay bumaba na ako ng tren.

 

Umulan pala.

 

Inilagay ko sa harapan ‘yong backpack ko bago bumaba ng hagdanan. Maraming snatcher dito e. Nataon pa namang dala ko ‘yong huling kopya ng thesis paper namin. Mahirap na.

 

Naglakad ako sa putikang kalsada ng bangketa. Nang maramdaman kong may nakasunod sa’kin, huminto ako sa paglalakad.

 

“Ano ba naman ‘yan?” mahinang reklamo ni Remi. . ?

 

“Bakit ka nandito?” tanong ko sa kanya.

 

Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!”

 

Napatingin ako do’n sa matandang babae. “Pasensya na ‘ho, manang.”

 

“7-11 tayo,” nakayukong sabi sa’kin ni Remi.

 

Bumili siya ng kape. Hinintay ko lang siya. . . kahit hindi ko alam kung bakit ako nandito. Maya-maya pa ay umupo na siya sa tabi ko.

 

“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?”

 

“Anong si—”

 

Pinutol ko ‘yong sasabihin niya. Mangangatwiran pa kasi e huling huli ko na siya. “Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”

 

Huminga siya nang malalim. “Ano ba kasing tinatanong mo?”

 

“Bakit mo ako sinusundan?”

 

“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop siya ng kape.

 

“Remi, please.”

 

Totoo naman ‘yong mga sinabi ko. May defense pa kami nina Austin bukas nang umaga. Alas-siyete na rin kasi. Kailangan ko pang aralin ‘yong mga posibleng tanong na naka-assign sa’kin. Kung alam ko lang kasi na may nakaipit na sulat do’n sa—

 

“It was for you,” she whispered.

 

“Ano?”

 

“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”

 

Ano raw?

 

                “Dinaga kasi ako e.” Humigpit ‘yong hawak niya sa baso. “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin siya sa’kin.

 

“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”

 

She sighed. “That note on Cassidy Park’s Thesis Guide is for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”

 

Hindi ako nakasagot.

 

“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti siya nang maluwang, “Like I told you, dinaga ako.”

 

“Dinaga?” Napakamot ako sa batok. “Bakit mo ako pinapunta do’n?”

 

Shit talaga ‘to. Walang duda,” pabulong niyang sabi.

 

“Ano ‘yon?”

 

“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”

 

Natawa na lang ako sa kanya.

 

“Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan ko siya sa mata.

 

“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Katahimikan. Tumikhim siya. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”

 

“No, I’m not going to reject you,” natatawa kong sabi sa kanya.

 

“E ano?” Inis niyang hinampas ‘yong kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”

 

“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba ko ng usapan.

 

“Ha? Wala naman akong sinabi a?”

 

“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”

 

“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”

 

“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo ako at isinukbit sa balikat ‘yong backpack ko.

 

Tumayo na rin si Remi. “Rejected na ba ako?”

 

Pabiro kong ginulo ‘yong buhok niya.

 

“Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”

 

 

Fraus; the goddess or personification of treachery and fraud in Roman mythology; an alternative name for Mercury, the god of theft (among other things); also known as Apaté in Greek mythology.

 

fin

Posted in Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 2: artist

Alam mo ba, nung isang araw,

Muntikan na tayong magkasalubong sa hallway

Papunta ka sa canteen

Ako, papunta sa room 101

Kaso bigla kang lumiko

Lumiko ka papunta sa kung saan.

Alam mo ba, kahapon,

Muntikan na tayong magkasabay pauwi galing sa mall

Nakakatuwa pa nga kasi galing ako sa supermarket

Tapos ikaw, galing ka sa book store

Kaso tumigil ka sa may sakayan

May hinihintay ka yata

Maghihintay sana ako ng tyempo

Para kunwaring nagkataon lang na iisa tayo ng sinakyang jeep

Kaso marami akong dala eh

Sorry, hindi na kita nahintay

Alam mo ba, kanina,

Lalapitan sana kita

Habang nagddrawing ka

Ang seryoso mo ngang tingnan eh

Nakakunot yung noo mo

Habang sobrang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2

Ang saya mong panoorin habang nagddrawing

Mukha kasing passion mo yun eh

Pano ko nasabi?

Kasi kahit ang higpit ng hawak mo sa dilaw na mongol 2,

Ang gaan naman ng pagsulat mo

Yun bang parang kitang kita ko yung paghalik ng lead ng lapis

Sa puting pisngi ng bond paper

Wala lang

Nakita ko kasi sayo yung sarili ko

Kapag nagsusulat ako ng mga tula ko

Kaya akala ko,

Pareho tayo

Kaso hindi pala

Kasi nagddrawing ka

Tapos ako, nagsusulat naman

Ballpen na m&g ang gamit ko

Tapos ikaw, dilaw na mongol 2

Habang ineenjoy ko kasi yung pagddrawing mo,

Hinihintay mo pala siya.

Posted in art, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

word vomit 1: ang mga paborito ko

Ikaw yung paborito kong libro

Na kahit ilang beses ko nang nabasa.

Hindi pa rin ako nagsasawa kasi nga, paborito kita.

Ikaw yung paborito kong kanta

Na kahit ilang beses nang umulit sa playlist ko

O kaya paulit-ulit ka sa radyo,

Hindi pa rin ako magsasawang sumabay sa bawat salita.

Ikaw yung cheesy na pelikula na romcom sa TV

Na ewan ko ba kung bakit ko pa rin pinapanood kahit

Hindi ako mahilig sa clichés at kacheesy-han

Ikaw yung paborito kong tshirt

Na kahit maluwag, butas na sa kili-kili,

Tastas na yung laylayan, o kupas na yung kulay…

Sinusuot ko pa rin.

Kahit ilang beses na akong sabihan ng nanay ko

Na ang pangit at ang baduy baduy tingnan.

Ewan ko ba, ganun e

Kapag gusto ko, gusto ko

Kapag nakasanayan ko, parang hindi ko na kayang alisin

Sa utak, puso, at sistema ko

Kapag nagtuloy-tuloy ang usapan, ako na mismo

Ang gagawa ng paraan para hindi matapos

Kapag nagsimula sa hello, dudugtungan ko na

Ng isa pang hello na may kasamang tanong

Para sumagot ka

Pagkatapos, magtatanong ulit ako

Para sumagot ka ulit

At hindi matapos ang usapan.

Ewan ko ba

Ganun nga talaga siguro

Kahit gano ko kabisado yung bawat quotable quote

Sayong sanlibong beses ko nang binasa,

Kahit gano ko kabisado yung lyrics, intro, bass drop

Mong paulit-ulit sa playlist ko at sa radyo,

Kahit gano kacheesy at cringy yung bawat joke,

Bawat lines na binibitiwan sayo,

Kahit gano kaluwag, kalaki yung butas sa kili-kili,

Kahaba yung sinulid na nakalaylay sa laylayan,

Kakupas yung kulay, kabaduy yung style mo,

Babasahin pa rin kita.

Kakantahin pa rin kita.

Papanoorin pa rin kita.

Susuotin pa rin kita.

Hindi ko alam kung bakit pero tangina

Mahal kasi kita.

Posted in art, black slug, Childhood, dagli, depression, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, random, Uncategorized

oblivion.

          Isang kuwarto. Nasa loob ako ng isang kuwarto ngunit wala akong maaninag na gamit. Sa kabila ng dilim, alam kong nasa loob pa rin ako ng aming bahay. Naroon pa rin kasi iyong kumportableng pakiramdam.

          Nabasag ang katahimikan nang may narinig akong kalansing ng susi mula sa labas. Si Papa yata iyon. Lagi kasi siyang may dalang susi kaya’t nalalaman kong parating na siya.

          Biglang bumukas ang pinto ng kuwartong iyon. Kasabay niyon ang pagkakaroon ng liwanag mula sa bumbilya.

          Hawak ni Papa ang kanang kamay ng nakababata kong kapatid habang ako ay nasa harapan nila – nakatayo.

          “Pa, saan kayo galing? Bakit hindi niyo ako sinama?” tanong ko sa kanya.

          Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Tiningnan niya ako na para bang noon niya lamang ako nakita. Hindi niya napansin iyong relong kulay pink na ibinigay niya sa’kin nang minsan ay namasyal sila at hindi ako nakasama sa kadahilanang sandamakmak ang mga proyekto ko no’ng araw na iyon.

          Tiningnan niya ang mga mata ko katulad ng lagi niyang ginagawa sa tuwing pinapangaralan niya ako. Ngunit alam kong may kakaiba.

          “Sino ka? Paano ka nakapasok dito?” tanong ni Papa na ikinabigla ko.

          Sinulyapan ko ang aking nakababatang kapatid ngunit miski siya ay tiningnan ako na para bang isang estranghero. Hindi niya ako tiningnan bilang kanyang ate na nag-aabot ng kanyang tuwalya sa tuwing makaliligtaan niya ito bago maligo.

          Hindi nila ako maalala. Hindi na nila ako kilala.

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

ang anghel at ang demonyo.

          “Hindi ka ba sasabay sa pagkain?” tanong ng Mama niya sa kanya. Kapansin-pansin ang kunot sa noo nito habang nanatiling diretso ang tingin ni Keila.
          Hindi man lang niya sinulyapan ang ina at dumiretso sa kama. Padabog niyang sinara ang pinto. Sa harap ng salamin ay unti-unti niyang inalis ang mga bagay na nagsisilbing maskara niya – identification card, neck tie na may logo ng kanyang paaralan, at ang kanyang uniporme. Nagpakawala siya ng isang buntong-hininga bago nagsalita, “Alam kong nandyan ka. Sige na, hwag ka nang magtago.”

          “Ano ba ‘yan? Paano mo nalaman?” inis na sabi ng isang itim na nilalang. Mayro’n itong dilaw na mga mata at itim na balat na tila gawa sa tinta ng bolpen. “Magsusulat ka ba ngayon? Magsulat ka naman ngayon para may hapunan ako.”

          “Ayoko. Matutulog na ako,” tugon ni Keila habang pilit na iniiwasang makita ang nakatatakot na itim na nilalang.

          “Hindi ka puwedeng matulog!” sigaw nito sa kanya. Nagsilabasan ang mga pangil nito na walang kasingtulis. “Kailangan kong kumain!”

          “Ayoko nga sabi!” sigaw niya pabalik.

         “Kailangan. Mong. Magsulat.”

         “Ayoko. Pagod ako. Please lang, hwag ngayon.”

         “Wala nga akong kakainin!” pagmamaktol ng itim na nilalang na tila ba isang batang inagawan ng kendi. “Kailangan kong malaman kung ano na ang tumatakbo sa isip mo. Gusto kong malaman kung paano mo inilalarawan sa utak mo ‘yong pakiramdam ng lumunok ng asido!”

          “Tama na. Ayoko ngang magsulat.”

          Napangiti ang halimaw. Alam nitong may epekto kay Keila ang mga sinasabi niya. “Gusto kong malaman kung paano mo inihahalintulad sa paglipad ang pagtalon mula sa ikaapat na palapag ng paaralan mo.”

          “Stop. Tama na.” Tinakpan ni Keila ang kanyang mga tainga. 

          Nagbabakasakali siyang hindi na niya maririnig ang halimaw ngunit doon siya nagkamali. Kahit nagtakip na siya ng kanyang tainga ay naririnig pa rin niya ang pang-asar nitong boses na para bang nasa loob ito ng utak niya.

          “Ano nga bang pakiramdam ng pagkadurog ng buto? Ano nga bang pakiramdam ng paglalaslas sa pulso? Ha? Gusto mo bang malaman?”

          “Shit ka.” Inis na tumayo si Keila at kinuha ang kuwaderno sa ibabaw ng kanyang mesa.

          Nakangiting inabot sa kanya ng itim na halimaw ang kulay asul na bolpen. “Bilisan mong magsulat, nagugutom na ako.”

Wala namang bago sa sumunod na araw. Ganoon pa rin naman ang lahat. Sa paaralan, makikitawa at makikipagbiruan si Keila sa kanyang mga kaibigan na para bang hindi niya sinubukang idikit ang bread knife sa pulsuhan niya bago matulog. Pagdating naman sa bahay ay tatapusin niya ang sandamakmak na gawain mula sa paaralan bago pakainin ang itim na halimaw sa kuwarto niya. Gustuhin man niyang patayin ang halimaw ay hindi niya magawa. Gawa kasi ito ng mga maiitim niyang plano sa pagkitil ng sariling buhay at hindi niya kayang pigilan ang sariling mag-isip ng kung anu-ano.

Maayos naman ang lahat. Wala naman siyang problema sa kanyang pamilya. Wala rin siyang problema sa kanyang mga kaibigan. Maayos ang lahat, iyon ang lagi niyang iniisip ngunit sadyang mayroong mali. Sa dinami-rami naman kasi ng mga tao, siya pa ang napiling samahan ng itim na halimaw na iyon. Ayos naman ang lahat at wala siyang dahilan kung bakit gusto na niyang maglaho ngunit nakararamdam siya ng sobrang kalungkutan.

Ang nakasusuka niyang mundo ay unti-unting gumuho nang dumating si Nikolai Isaiah Montenegro. Kalilipat lamang nito at unang araw pa lamang nito sa klase ay kapansin-pansin na ang pagsulyap nito sa kanya. At dahil siya si Keila Dione Reyes, hindi niya pinansin iyon. Lagi niyang iniisip na baka iba ang tinitingnan nito. Baka nagkataon lang na nakatingin ito sa kanya. Ang akala niya ay wala lang iyon hanggang sa kumalat ang balitang gusto siya ni Nikolai.

“Hindi totoo ‘yan,” medyo inis niyang sabi sa kanyang kaibigang si Dianne. Pinagpipilitan kasi nito sa kanya na totoo ang bali-balita. “Imposible lang kasi saka hindi niya naman ako kilala. Parang ang bilis naman ata.”

“Maganda ka naman e. Maldita ka lang,” natatawa pa nitong sabi.

Wala naman kasing ginagawa iyong si Nikolai para mapalapit sa kanya hanggang sa isang araw, kinausap siya nito. 

Hi,” umupo ito sa tabi niya, “ayaw mo bang sumali sa kanila?” Tinuro pa nito ang kanyang mga kaibigang masayang naglalaro ng dodge ball.

Hindi niya alam ang isasagot. Hindi naman siya mahiyain. Nabigla lang siguro siya dahil kinausap siya ni Nikolai. “Ayoko sa mga ganyang laro,” sagot niya habang nakatingin sa mga kaibigan.

“Bakit naman?” kunot-noong tanong nito sa kanya.

“Ayoko lang. Mas gugustuhin kong nakaupo at nagbabasa.”

Bookworm ka?” muli pa nitong tanong.

Writer din, ang gusto niyang sabihin pero hindi pa naman sila gaanong magkakilala. “Medyo,” tipid niyang sagot sa lalaki. “Depende sa genre.”

“Anong genre ba ang trip mo?” usisa pa ni Nikolai.

Fiction. Kung bakit fiction? Uh. Siguro kasi kahit ano, puwede mangyari.”

“Gano’n din naman sa fantasy a?”

“Sa fantasy kasi, ano. Alam mo ‘yon? Kahit na pilit kang dinadala ng author sa mundong ginawa niya, mayro’n pa ring bumubulong sa utak mo na hindi ‘yon mangyayari sa totoong buhay. So I would rather choose fiction. At least kahit papa’no alam mong posible ‘yong–” Gulat siyang napatingin kay Nikolai. “Teka nga, bakit ko nga ba sinasabi sa’yo ‘yon?”

Natatawang umiling si Nikolai. “Hindi ko alam sa’yo. Ikaw lang naman ‘tong biglang nagkuwento tungkol sa fiction at fantasy.”

Napatingin si Nikolai sa paparating nilang mga kaklaseng tapos nang maglaro. “Uh. Mauna na ako bago pa sila… Mang-asar.” Nginitian siya nito at saka pabirong ginulo ang buhok niya. “Ang saya mo palang kausap. Sa susunod ulit.”

Nang gabing ding iyon, mahimbing na nakatulog si Keila. Nawalang parang bula ang itim na halimaw. Lumipas pa ang mga araw at nahulog ang loob nila sa isa’t isa. Sobrang saya ni Keila at alam niyang kasunod ng bawat halakhak niya ay luha. Natatakot siya. Ayaw na niyang magpatuloy pa ang sayang nararamdaman niya sa tuwing kasama niya si Nikolai. Pakiramdam niya kasi ay mayroong malaking kapalit ang pagiging masaya niya. Nagpatuloy ang mahihimbing niyang tulog. Walang itim na halimaw na nambubulabog sa tulog niya. Walang itim na halimaw na nagtatanong sa kanya kung paano niya gustong kitilin ang sariling buhay.

Matagal-tagal din niyang hindi binubuksan ang kuwaderno sa ibabaw ng mesa niya. Alam niya kung ano ang laman ng kuwadernong iyon – ilang mga hangman at hindi mabilang na suicide plan. Alam niyang ikatutuwa ng itim na halimaw ang gagawin niya pero ginawa niya pa rin – binuklat niya ang kuwaderno at binasa ang mga pinagsusulat niya.

Ayoko na dito. Gusto ko nang umalis. Hindi ko na kaya. Wala na yatang nagmamahal sa’kin. Nasasakal na ako kahit maayos lahat. Nalulunod ako. Hindi na ako makahinga. Please save me. Tangina, ayoko na.

Nanginginig niyang sinara ang kuwaderno pero huli na ang lahat. Muling nagising ang itim na halimaw. Nakangiti siya nitong binati. “Akala mo ba mahal ka ng lalaking iyon? Ako na ang nagsasabi sa’yo, hindi ka niya mahal!”

“A-alam ko. Hindi mo kailangang ipamukha.”

“Kung mahal ka man niya ngayon, mabilis ding mawawala iyan dahil makahahanap siya ng mas maganda kaysa sa’yo.”

“Alam ko. Tama na, please.”

“Anong tama na? Hindi ako titigil hangga’t hindi ka tumitigil sa kahibangan mong ‘yan!”

“Tama na, tama na.” Inis siyang tumayo. Kinuha niya ang cutter mula sa drawer at tuluyan itong idinikit sa pulsuhan niya.

Iniwasan niya si Nikolai. Hindi niya ito pinapansin at pinipilit niyang hwag itong tingnan sa tuwing mayro’ng recitation sa klase. Hindi naman nagreklamo si Nikolai. Simula’t sapul naman kasi ay wala silang relasyon. Alam nilang may gusto (o mahal) nila ang isa’t isa pero wala iyong tinatawag na “commitment”. Ang akala ni Keila ay hindi napapansin ni Nikolai ang paglayo niya. At doon siya nagkamali.

Isang gabi, mula sa paaralan si Florence at gaya ng nakasanayan, tuloy-tuloy lang siya papuntang kuwarto. Halos hindi na rin niya maaninag ang dilaw na mga mata ng itim na halimaw sa sobrang taas nito. Abot na sa kisame ang itim na halimaw. Kasinglapad na rin nito ang mattress ng kama niya. Gabi-gabi niya itong pinapakain sa pamamagitan ng mga tulang pinagsusulat niya. Triple naman ang inilalaki ng itim na halimaw sa tuwing nilalaslas niya ang kanyang pulso.

Akmang kukunin na niya ang cutter mula sa drawer nang biglang nagbukas ang pintuan niya. “Keila?” Si Nikolai pala. Bakas ang gulat sa mukha nito habang palipat-lipat ang tingin kay Keila at sa cutter na handa nang humalik sa pulsuhan nito.

“Anong nangyayari?” Patakbong lumapit si Nikolai kay Keila. Naguguluhan man ay inagaw niya ang cutter mula rito. “Bakit ka…”

“A-ayoko na kasi e.”

“Hindi pagpapakamatay ang sagot. Hwag namang ganito. Alam mong hindi ko magugustuhan ‘pag nawala ka kaya bakit? Hinayaan kitang lumayo kasi akala ko, gusto mo lang huminga sandali pero anong nangyayari?” Huminga muna ito bago nagpatuloy. “Hindi ko kaya ng wala ka. Sana naman alam mo ‘yan.”

“Nasasakal na kasi ako. Ayokong madamay ka. Ayokong masali ka. Ayokong mahirapan ka.”

“Kaya mo ba ako iniiwasan? Alam mo, mas gugustuhin kong ‘madamay’ ako sa problema mo kaysa sa magising na lang akong wala ka na.” Niyakap niya ng mahigpit si Keila. “Kasi sinasabi ko sa’yo, hindi ko kakayanin. Mahal kita, okay?”

“Mahal din kita.”

Tahimik lamang silang pinapanood ng itim na halimaw na tila ba nahihirapang huminga. Maya-maya pa ay sumabog na parang abo ang itim na halimaw.

“W-wala na siya.”

“Ha? Sino?”

“’Yong itim na halimaw.”

“Anong itim na halimaw?” Tumawa si Nikolai. “May nakikita ka bang hindi ko nakikita?”

“Ha? E-ewan ko. Nandiyan lang siya kanina.”

“Ewan ko sa’yo. Ang wirdo mo.”

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

si andrea.

Kababasa ko lang ng blog post ng isang kaibigan. Tungkol iyon sa pakikipag-away nila ng mga kapatid niya sa isang kapitbahay na namaril sa aso nila. Habang nagbabasa, pilit kong inalala ‘yong mga araw na nasa labas ako ng bahay. Ang kaso nga lang, hindi nga pala ako lumalabas ng bahay namin. Lagi akong nasa loob ng bahay, nakalingkis sa payat na braso ng manika kong si Ansherina. Lumalabas lang ako ng bahay kapag uutusan ako ni Mama na bumili ng Magic Sarap, Knorr Cubes (kadalasang chicken), o ‘di kaya ay Tide powder.

Mayroon akong lutu-lutuan. Marami akong mga manikang kumpleto ng damit at sapatos. Mayroon din akong bahay-bahayan. Mayroon din ako ng mga maliliit na librong pambata. Sagana ako sa mga laruan pero ano naman ang gagawin ko sa mga laruan ko kung wala naman akong kalaro?

Hindi naman ako takot na makipagkaibigan o kung anuman noon. Hindi rin naman ako tinutukso kaya hindi ko rin alam kung bakit wala akong kalaro. Isang araw, habang nakaupo ako sa may tarangkahan ng bahay namin, may isang batang babaeng tumawag sa’kin. Akala ko pa nga no’ng una ay hindi ako ‘yong tinatawag niya kaya hindi ko siya pinansin.

Dahil ayokong lumabas, pumasok ‘yong batang babae sa gate namin at saka ako pinuntahan sa tarangkahan. Nakipagkilala siya at nakipagkaibigan. Andrea raw ang pangalan niya at nakatira siya sa katabi naming bahay. Naglaro kami ng lutu-lutuan hanggang sa napansin kami ni Mama. Binantayan niya lang kami mula sa pintuan pero hindi naman siya nagalit na nagpapasok ako ng isang bata galing sa labas.

Napakadaldal ni Andrea. Ang dami niyang kuwento at para bang hindi siya nauubusan ng sasabihin. Sa sobrang dami ng kuwento niya ay nabagot ako. Ramdam kong unti-unting lumipad ang utak ko. Si Andrea? Daldal pa rin siya nang daldal hanggang sa mapagtanto niyang hindi na ako nakikinig.

Napakabilis ng pangyayari. Sa inis ni Andrea na hindi ako nakinig sa kuwento niya, sinabunutan niya ako. Aaminin ko, may pagka-overreacting ako dahil umiyak ako kahit hindi naman ako nasaktan sa pag-unat niya sa kulot kong buhok. Pero kasi, hindi ako pinapalo ng mga magulang ko pagkatapos ay bigla niya akong sasabunutan dahil hindi ako nakikinig sa pagkukuwento niya?

Hindi naman ata tama iyon.

Umiyak ako nang umiyak. Patakbo kaming nilapitan ni Mama. Pinagalitan niya si Andrea at sinabihang huwag nang makipaglaro sa akin.

Hindi ko talaga alam kung anong dapat kong maramdaman noon. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis kay Mama dahil nawala ang una kong ‘kaibigan’ o magpasalamat kay Mama sa pag-iwas niya sa akin sa sakit na dulot ng pagsabunot ni Andrea.

florence

Posted in black slug, Childhood, depression, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

fourth floor.

Naaalala ko pa. Nakatayo kami ng mga kaklase ko sa ikaapat na palapag ng katatayo lamang na gusali. Nakasandal kami sa bagong kabit na railings. Wala naman talagang harang doon. Dati rati pa nga ay puwede kaming umupo sa hubad na semento.

Nagtatawanan kaming magkakaibigan. Tatlo kaming nakasandal sa bakal na harang na iyon. Iyong iba naman naming mga kaklase ay nakaupo sa puting tiles habang naghihintay na matapos ‘yong klaseng nasa loob.

Wala naman talagang makabuluhang nangyari noong araw na iyon. Nagklase kami katulad ng nakasanayan. Halos lahat kami ay bagsak sa kababalik lamang na papel sa Math. Wala namang bago.

Pero may kung anong mayro’n sa mga harang na bakal na iyon. Nakasandal kaming tatlo doon, nakakapit sa bagong pinturang bakal habang nagtatawanan. Naaalala ko pang nakangiti silang dalawa noon bago ako nagbiro.

“Siguro kaya nila nilagyan ng railings kasi baka may tumalon.”

Napatingin silang dalawa sa’kin. Mga dalawang segundo rin silang nakatitig sa’kin bago sila nagpakita ng reaksyon.

Ang isa ay tumawa. Ang isa naman ay ginulo ang buhok ko.

“That’s bad. ‘Wag ka ngang mag-isip ng ganyan. Nako,” naaalala ko pang sabi niya.

Hindi ko alam kung anong sasabihin. Nginitian ko na lang sila pareho at tahimik na pinasalamatan ang ikalawa.

florence