Posted in art, black slug, Childhood, dagli, depression, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, random, Uncategorized

oblivion.

          Isang kuwarto. Nasa loob ako ng isang kuwarto ngunit wala akong maaninag na gamit. Sa kabila ng dilim, alam kong nasa loob pa rin ako ng aming bahay. Naroon pa rin kasi iyong kumportableng pakiramdam.

          Nabasag ang katahimikan nang may narinig akong kalansing ng susi mula sa labas. Si Papa yata iyon. Lagi kasi siyang may dalang susi kaya’t nalalaman kong parating na siya.

          Biglang bumukas ang pinto ng kuwartong iyon. Kasabay niyon ang pagkakaroon ng liwanag mula sa bumbilya.

          Hawak ni Papa ang kanang kamay ng nakababata kong kapatid habang ako ay nasa harapan nila – nakatayo.

          “Pa, saan kayo galing? Bakit hindi niyo ako sinama?” tanong ko sa kanya.

          Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Tiningnan niya ako na para bang noon niya lamang ako nakita. Hindi niya napansin iyong relong kulay pink na ibinigay niya sa’kin nang minsan ay namasyal sila at hindi ako nakasama sa kadahilanang sandamakmak ang mga proyekto ko no’ng araw na iyon.

          Tiningnan niya ang mga mata ko katulad ng lagi niyang ginagawa sa tuwing pinapangaralan niya ako. Ngunit alam kong may kakaiba.

          “Sino ka? Paano ka nakapasok dito?” tanong ni Papa na ikinabigla ko.

          Sinulyapan ko ang aking nakababatang kapatid ngunit miski siya ay tiningnan ako na para bang isang estranghero. Hindi niya ako tiningnan bilang kanyang ate na nag-aabot ng kanyang tuwalya sa tuwing makaliligtaan niya ito bago maligo.

          Hindi nila ako maalala. Hindi na nila ako kilala.

florence

Advertisements
Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

ang anghel at ang demonyo.

          “Hindi ka ba sasabay sa pagkain?” tanong ng Mama niya sa kanya. Kapansin-pansin ang kunot sa noo nito habang nanatiling diretso ang tingin ni Keila.
          Hindi man lang niya sinulyapan ang ina at dumiretso sa kama. Padabog niyang sinara ang pinto. Sa harap ng salamin ay unti-unti niyang inalis ang mga bagay na nagsisilbing maskara niya – identification card, neck tie na may logo ng kanyang paaralan, at ang kanyang uniporme. Nagpakawala siya ng isang buntong-hininga bago nagsalita, “Alam kong nandyan ka. Sige na, hwag ka nang magtago.”

          “Ano ba ‘yan? Paano mo nalaman?” inis na sabi ng isang itim na nilalang. Mayro’n itong dilaw na mga mata at itim na balat na tila gawa sa tinta ng bolpen. “Magsusulat ka ba ngayon? Magsulat ka naman ngayon para may hapunan ako.”

          “Ayoko. Matutulog na ako,” tugon ni Keila habang pilit na iniiwasang makita ang nakatatakot na itim na nilalang.

          “Hindi ka puwedeng matulog!” sigaw nito sa kanya. Nagsilabasan ang mga pangil nito na walang kasingtulis. “Kailangan kong kumain!”

          “Ayoko nga sabi!” sigaw niya pabalik.

         “Kailangan. Mong. Magsulat.”

         “Ayoko. Pagod ako. Please lang, hwag ngayon.”

         “Wala nga akong kakainin!” pagmamaktol ng itim na nilalang na tila ba isang batang inagawan ng kendi. “Kailangan kong malaman kung ano na ang tumatakbo sa isip mo. Gusto kong malaman kung paano mo inilalarawan sa utak mo ‘yong pakiramdam ng lumunok ng asido!”

          “Tama na. Ayoko ngang magsulat.”

          Napangiti ang halimaw. Alam nitong may epekto kay Keila ang mga sinasabi niya. “Gusto kong malaman kung paano mo inihahalintulad sa paglipad ang pagtalon mula sa ikaapat na palapag ng paaralan mo.”

          “Stop. Tama na.” Tinakpan ni Keila ang kanyang mga tainga. 

          Nagbabakasakali siyang hindi na niya maririnig ang halimaw ngunit doon siya nagkamali. Kahit nagtakip na siya ng kanyang tainga ay naririnig pa rin niya ang pang-asar nitong boses na para bang nasa loob ito ng utak niya.

          “Ano nga bang pakiramdam ng pagkadurog ng buto? Ano nga bang pakiramdam ng paglalaslas sa pulso? Ha? Gusto mo bang malaman?”

          “Shit ka.” Inis na tumayo si Keila at kinuha ang kuwaderno sa ibabaw ng kanyang mesa.

          Nakangiting inabot sa kanya ng itim na halimaw ang kulay asul na bolpen. “Bilisan mong magsulat, nagugutom na ako.”

Wala namang bago sa sumunod na araw. Ganoon pa rin naman ang lahat. Sa paaralan, makikitawa at makikipagbiruan si Keila sa kanyang mga kaibigan na para bang hindi niya sinubukang idikit ang bread knife sa pulsuhan niya bago matulog. Pagdating naman sa bahay ay tatapusin niya ang sandamakmak na gawain mula sa paaralan bago pakainin ang itim na halimaw sa kuwarto niya. Gustuhin man niyang patayin ang halimaw ay hindi niya magawa. Gawa kasi ito ng mga maiitim niyang plano sa pagkitil ng sariling buhay at hindi niya kayang pigilan ang sariling mag-isip ng kung anu-ano.

Maayos naman ang lahat. Wala naman siyang problema sa kanyang pamilya. Wala rin siyang problema sa kanyang mga kaibigan. Maayos ang lahat, iyon ang lagi niyang iniisip ngunit sadyang mayroong mali. Sa dinami-rami naman kasi ng mga tao, siya pa ang napiling samahan ng itim na halimaw na iyon. Ayos naman ang lahat at wala siyang dahilan kung bakit gusto na niyang maglaho ngunit nakararamdam siya ng sobrang kalungkutan.

Ang nakasusuka niyang mundo ay unti-unting gumuho nang dumating si Nikolai Isaiah Montenegro. Kalilipat lamang nito at unang araw pa lamang nito sa klase ay kapansin-pansin na ang pagsulyap nito sa kanya. At dahil siya si Keila Dione Reyes, hindi niya pinansin iyon. Lagi niyang iniisip na baka iba ang tinitingnan nito. Baka nagkataon lang na nakatingin ito sa kanya. Ang akala niya ay wala lang iyon hanggang sa kumalat ang balitang gusto siya ni Nikolai.

“Hindi totoo ‘yan,” medyo inis niyang sabi sa kanyang kaibigang si Dianne. Pinagpipilitan kasi nito sa kanya na totoo ang bali-balita. “Imposible lang kasi saka hindi niya naman ako kilala. Parang ang bilis naman ata.”

“Maganda ka naman e. Maldita ka lang,” natatawa pa nitong sabi.

Wala naman kasing ginagawa iyong si Nikolai para mapalapit sa kanya hanggang sa isang araw, kinausap siya nito. 

Hi,” umupo ito sa tabi niya, “ayaw mo bang sumali sa kanila?” Tinuro pa nito ang kanyang mga kaibigang masayang naglalaro ng dodge ball.

Hindi niya alam ang isasagot. Hindi naman siya mahiyain. Nabigla lang siguro siya dahil kinausap siya ni Nikolai. “Ayoko sa mga ganyang laro,” sagot niya habang nakatingin sa mga kaibigan.

“Bakit naman?” kunot-noong tanong nito sa kanya.

“Ayoko lang. Mas gugustuhin kong nakaupo at nagbabasa.”

Bookworm ka?” muli pa nitong tanong.

Writer din, ang gusto niyang sabihin pero hindi pa naman sila gaanong magkakilala. “Medyo,” tipid niyang sagot sa lalaki. “Depende sa genre.”

“Anong genre ba ang trip mo?” usisa pa ni Nikolai.

Fiction. Kung bakit fiction? Uh. Siguro kasi kahit ano, puwede mangyari.”

“Gano’n din naman sa fantasy a?”

“Sa fantasy kasi, ano. Alam mo ‘yon? Kahit na pilit kang dinadala ng author sa mundong ginawa niya, mayro’n pa ring bumubulong sa utak mo na hindi ‘yon mangyayari sa totoong buhay. So I would rather choose fiction. At least kahit papa’no alam mong posible ‘yong–” Gulat siyang napatingin kay Nikolai. “Teka nga, bakit ko nga ba sinasabi sa’yo ‘yon?”

Natatawang umiling si Nikolai. “Hindi ko alam sa’yo. Ikaw lang naman ‘tong biglang nagkuwento tungkol sa fiction at fantasy.”

Napatingin si Nikolai sa paparating nilang mga kaklaseng tapos nang maglaro. “Uh. Mauna na ako bago pa sila… Mang-asar.” Nginitian siya nito at saka pabirong ginulo ang buhok niya. “Ang saya mo palang kausap. Sa susunod ulit.”

Nang gabing ding iyon, mahimbing na nakatulog si Keila. Nawalang parang bula ang itim na halimaw. Lumipas pa ang mga araw at nahulog ang loob nila sa isa’t isa. Sobrang saya ni Keila at alam niyang kasunod ng bawat halakhak niya ay luha. Natatakot siya. Ayaw na niyang magpatuloy pa ang sayang nararamdaman niya sa tuwing kasama niya si Nikolai. Pakiramdam niya kasi ay mayroong malaking kapalit ang pagiging masaya niya. Nagpatuloy ang mahihimbing niyang tulog. Walang itim na halimaw na nambubulabog sa tulog niya. Walang itim na halimaw na nagtatanong sa kanya kung paano niya gustong kitilin ang sariling buhay.

Matagal-tagal din niyang hindi binubuksan ang kuwaderno sa ibabaw ng mesa niya. Alam niya kung ano ang laman ng kuwadernong iyon – ilang mga hangman at hindi mabilang na suicide plan. Alam niyang ikatutuwa ng itim na halimaw ang gagawin niya pero ginawa niya pa rin – binuklat niya ang kuwaderno at binasa ang mga pinagsusulat niya.

Ayoko na dito. Gusto ko nang umalis. Hindi ko na kaya. Wala na yatang nagmamahal sa’kin. Nasasakal na ako kahit maayos lahat. Nalulunod ako. Hindi na ako makahinga. Please save me. Tangina, ayoko na.

Nanginginig niyang sinara ang kuwaderno pero huli na ang lahat. Muling nagising ang itim na halimaw. Nakangiti siya nitong binati. “Akala mo ba mahal ka ng lalaking iyon? Ako na ang nagsasabi sa’yo, hindi ka niya mahal!”

“A-alam ko. Hindi mo kailangang ipamukha.”

“Kung mahal ka man niya ngayon, mabilis ding mawawala iyan dahil makahahanap siya ng mas maganda kaysa sa’yo.”

“Alam ko. Tama na, please.”

“Anong tama na? Hindi ako titigil hangga’t hindi ka tumitigil sa kahibangan mong ‘yan!”

“Tama na, tama na.” Inis siyang tumayo. Kinuha niya ang cutter mula sa drawer at tuluyan itong idinikit sa pulsuhan niya.

Iniwasan niya si Nikolai. Hindi niya ito pinapansin at pinipilit niyang hwag itong tingnan sa tuwing mayro’ng recitation sa klase. Hindi naman nagreklamo si Nikolai. Simula’t sapul naman kasi ay wala silang relasyon. Alam nilang may gusto (o mahal) nila ang isa’t isa pero wala iyong tinatawag na “commitment”. Ang akala ni Keila ay hindi napapansin ni Nikolai ang paglayo niya. At doon siya nagkamali.

Isang gabi, mula sa paaralan si Florence at gaya ng nakasanayan, tuloy-tuloy lang siya papuntang kuwarto. Halos hindi na rin niya maaninag ang dilaw na mga mata ng itim na halimaw sa sobrang taas nito. Abot na sa kisame ang itim na halimaw. Kasinglapad na rin nito ang mattress ng kama niya. Gabi-gabi niya itong pinapakain sa pamamagitan ng mga tulang pinagsusulat niya. Triple naman ang inilalaki ng itim na halimaw sa tuwing nilalaslas niya ang kanyang pulso.

Akmang kukunin na niya ang cutter mula sa drawer nang biglang nagbukas ang pintuan niya. “Keila?” Si Nikolai pala. Bakas ang gulat sa mukha nito habang palipat-lipat ang tingin kay Keila at sa cutter na handa nang humalik sa pulsuhan nito.

“Anong nangyayari?” Patakbong lumapit si Nikolai kay Keila. Naguguluhan man ay inagaw niya ang cutter mula rito. “Bakit ka…”

“A-ayoko na kasi e.”

“Hindi pagpapakamatay ang sagot. Hwag namang ganito. Alam mong hindi ko magugustuhan ‘pag nawala ka kaya bakit? Hinayaan kitang lumayo kasi akala ko, gusto mo lang huminga sandali pero anong nangyayari?” Huminga muna ito bago nagpatuloy. “Hindi ko kaya ng wala ka. Sana naman alam mo ‘yan.”

“Nasasakal na kasi ako. Ayokong madamay ka. Ayokong masali ka. Ayokong mahirapan ka.”

“Kaya mo ba ako iniiwasan? Alam mo, mas gugustuhin kong ‘madamay’ ako sa problema mo kaysa sa magising na lang akong wala ka na.” Niyakap niya ng mahigpit si Keila. “Kasi sinasabi ko sa’yo, hindi ko kakayanin. Mahal kita, okay?”

“Mahal din kita.”

Tahimik lamang silang pinapanood ng itim na halimaw na tila ba nahihirapang huminga. Maya-maya pa ay sumabog na parang abo ang itim na halimaw.

“W-wala na siya.”

“Ha? Sino?”

“’Yong itim na halimaw.”

“Anong itim na halimaw?” Tumawa si Nikolai. “May nakikita ka bang hindi ko nakikita?”

“Ha? E-ewan ko. Nandiyan lang siya kanina.”

“Ewan ko sa’yo. Ang wirdo mo.”

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

si andrea.

Kababasa ko lang ng blog post ng isang kaibigan. Tungkol iyon sa pakikipag-away nila ng mga kapatid niya sa isang kapitbahay na namaril sa aso nila. Habang nagbabasa, pilit kong inalala ‘yong mga araw na nasa labas ako ng bahay. Ang kaso nga lang, hindi nga pala ako lumalabas ng bahay namin. Lagi akong nasa loob ng bahay, nakalingkis sa payat na braso ng manika kong si Ansherina. Lumalabas lang ako ng bahay kapag uutusan ako ni Mama na bumili ng Magic Sarap, Knorr Cubes (kadalasang chicken), o ‘di kaya ay Tide powder.

Mayroon akong lutu-lutuan. Marami akong mga manikang kumpleto ng damit at sapatos. Mayroon din akong bahay-bahayan. Mayroon din ako ng mga maliliit na librong pambata. Sagana ako sa mga laruan pero ano naman ang gagawin ko sa mga laruan ko kung wala naman akong kalaro?

Hindi naman ako takot na makipagkaibigan o kung anuman noon. Hindi rin naman ako tinutukso kaya hindi ko rin alam kung bakit wala akong kalaro. Isang araw, habang nakaupo ako sa may tarangkahan ng bahay namin, may isang batang babaeng tumawag sa’kin. Akala ko pa nga no’ng una ay hindi ako ‘yong tinatawag niya kaya hindi ko siya pinansin.

Dahil ayokong lumabas, pumasok ‘yong batang babae sa gate namin at saka ako pinuntahan sa tarangkahan. Nakipagkilala siya at nakipagkaibigan. Andrea raw ang pangalan niya at nakatira siya sa katabi naming bahay. Naglaro kami ng lutu-lutuan hanggang sa napansin kami ni Mama. Binantayan niya lang kami mula sa pintuan pero hindi naman siya nagalit na nagpapasok ako ng isang bata galing sa labas.

Napakadaldal ni Andrea. Ang dami niyang kuwento at para bang hindi siya nauubusan ng sasabihin. Sa sobrang dami ng kuwento niya ay nabagot ako. Ramdam kong unti-unting lumipad ang utak ko. Si Andrea? Daldal pa rin siya nang daldal hanggang sa mapagtanto niyang hindi na ako nakikinig.

Napakabilis ng pangyayari. Sa inis ni Andrea na hindi ako nakinig sa kuwento niya, sinabunutan niya ako. Aaminin ko, may pagka-overreacting ako dahil umiyak ako kahit hindi naman ako nasaktan sa pag-unat niya sa kulot kong buhok. Pero kasi, hindi ako pinapalo ng mga magulang ko pagkatapos ay bigla niya akong sasabunutan dahil hindi ako nakikinig sa pagkukuwento niya?

Hindi naman ata tama iyon.

Umiyak ako nang umiyak. Patakbo kaming nilapitan ni Mama. Pinagalitan niya si Andrea at sinabihang huwag nang makipaglaro sa akin.

Hindi ko talaga alam kung anong dapat kong maramdaman noon. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis kay Mama dahil nawala ang una kong ‘kaibigan’ o magpasalamat kay Mama sa pag-iwas niya sa akin sa sakit na dulot ng pagsabunot ni Andrea.

florence

Posted in black slug, Childhood, depression, Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, Uncategorized

fourth floor.

Naaalala ko pa. Nakatayo kami ng mga kaklase ko sa ikaapat na palapag ng katatayo lamang na gusali. Nakasandal kami sa bagong kabit na railings. Wala naman talagang harang doon. Dati rati pa nga ay puwede kaming umupo sa hubad na semento.

Nagtatawanan kaming magkakaibigan. Tatlo kaming nakasandal sa bakal na harang na iyon. Iyong iba naman naming mga kaklase ay nakaupo sa puting tiles habang naghihintay na matapos ‘yong klaseng nasa loob.

Wala naman talagang makabuluhang nangyari noong araw na iyon. Nagklase kami katulad ng nakasanayan. Halos lahat kami ay bagsak sa kababalik lamang na papel sa Math. Wala namang bago.

Pero may kung anong mayro’n sa mga harang na bakal na iyon. Nakasandal kaming tatlo doon, nakakapit sa bagong pinturang bakal habang nagtatawanan. Naaalala ko pang nakangiti silang dalawa noon bago ako nagbiro.

“Siguro kaya nila nilagyan ng railings kasi baka may tumalon.”

Napatingin silang dalawa sa’kin. Mga dalawang segundo rin silang nakatitig sa’kin bago sila nagpakita ng reaksyon.

Ang isa ay tumawa. Ang isa naman ay ginulo ang buhok ko.

“That’s bad. ‘Wag ka ngang mag-isip ng ganyan. Nako,” naaalala ko pang sabi niya.

Hindi ko alam kung anong sasabihin. Nginitian ko na lang sila pareho at tahimik na pinasalamatan ang ikalawa.

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

maglaba, makinig, at huwag maglaro.

Naaalala ko pa ang araw na iyon. Nakaupo si Mama sa isang maliit na pulang bangko. Lukot ang kanyang noo habang halos magkadikit na ang dalawa niyang kilay. Sa bawat pagtulo ng butil-butil niyang pawis sa noo ay siya namang pamumuo ng bula sa bawat pagkusot niya. Nakapokus si Mama sa pagkukusot habang ako naman ay nakaupo sa tabi niya – naglalaro.

Mag-aapat na taon pa lamang ako noon at dahil hindi ko naman alam na mahirap maglaba, lalo pa akong dumikit kay Mama. Pinaglaruan ko ang mga bulang dulot ng isang pakete ng Tide Ultra. Ilang beses akong sinabihan ni Mama na huwag siyang guluhin ngunit sadyang matigas ang ulo ko kaya’t hindi ako nakinig.

Hawak ko ang regalong ibinigay sa akin ni Papa. Minsanan lang kasi siya umuwi kung kaya’t lubos kong pinahahalagahan ang mga pasalubong niya. Tuwang-tuwa kong pinalangoy ang yari sa plastik na si Pikachu sa bula sa pag-aakalang maaari siyang maging sirena at lumangoy na parang wala nang bukas. Bigla na lamang tumigil si Mama sa pagsaway sa akin, bagkus ay tumayo siya. Inagaw niya mula sa akin si Pikachu at laking gulat ko nang inihagis niya iyon sa labas ng pinto. Padabog niyang isinara ang pinto at saka muling ipinagpatuloy ang paglalaba.

Mangiyak-ngiyak ako noon kung kaya’t madaling naawa si Mama. Sa ikalawang pagkakataon ay tumayo siya upang kunin ang kawawang si Pikachu sa labas. Sumilip ako sa bintana at mula sa bintanang iyon, natanaw ko ang isang malaking truck.

Isang mahinang krak! ang narinig ko. Pumasok si Mama ng pinto ngunit hindi ko na nakita pa si Pikachu.

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

isang sulat para sa nakaraan.

To me from ten years in the future,

Alam kong hindi ka maniniwalang galing ito sa hinaharap dahil alam kong hindi ka naman madaling mauto kaya kung makarating man sa’yo ito, ikaw na ang bahala kung maniniwala ka o hindi. Naniniwala akong laging may dahilan kung bakit nangyayari ang lahat ng bagay pero sakaling mabigyan ako ng pagkakataong bumalik sa nakaraan o ‘di kaya ay magpadala ng sulat sa nakaraan, nandito ang mga bagay na gusto kong gawin mo.

Unang una sa lahat, gusto kong magsalita ka. Hwag mo akong sasagutin nang pilosopo sa utak mo dahil ang ibig kong sabihin ay, kung ayaw mo sa isang bagay o tao, sabihin mo. Sabihin mo ang opinyon mo dahil kapag nanahimik ka, siguradong pagsisisihan mo iyon. Kapag tinanong ka o hiningan ka ng opinyon ukol sa isang desisyon, sabihin mo ang totoo. Sabihin mo kung ayaw mo dahil paminsan-minsan ay kailangan mong unahin ang sarili mo kaysa sa dahilyahan ng iba. Kapag binigyan ka ng pagkakataong magsalita, magsalita ka. Kapag sinabihan ka ng “Ano? Magsalita ka naman”, magsalita ka at hwag kang umiling. Alalahanin mong may mga taong handang punan ng sarili nilang salita ang bawat iling mo. Hwag mong hayaang paniwalain ka nila sa mga bagay na pinaniniwalaan nila at hindi mo pinaniniwalaan.

Ikalawa, hwag kang matakot sa mga bagay-bagay. Hwag kang matakot na magkamali dahil bukod sa napaka-mainstream na mga kasabihang “lahat ng tao ay nagkakamali” at “nobody’s perfect”, hindi ka matututo kung hindi ka magkakamali. Hindi ko naman sinasabi na maghanap ka ng thrill sa lahat ng bagay pero alam mo ‘yon? Sa bawat araw, gumawa ka ng paraan na magkaroon ka ng ala-alang pupuwede mong balik-balikan.

Ikatlo, panatilihin mong balanse ang mga prayoridad mo. Sikapin mong magkaroon ng maayos at matitinong marka sa paaralan. Alam nating dalawa na hindi importante ang mga numerong ‘yan kaya kung sakali mang may kaibigan kang mag-aya sa’yong kumain sa labas kahit pa alas-siete ang oras ng dismissal niyo, pumayag ka. Kapag may kaibigan kang nanghingi sa’yo ng payo o ‘di kaya ay nagkuwento sa’yo ng hinanakit niya sa buhay, gusto kong kahit ano pa ‘yang ginagawa mo — kahit pa isa iyang maikling kuwento kinakailangang sampung pahina para sa Elective mong Creative Writing — itigil mo para sa kaibigan mo. Hindi mo alam, baka mamaya ay ‘yang kaibigan mong balak mong hwag pansinin ay nagbabalak na pa lang magpakamatay.

Ikaapat, gusto kong lumabas ka ng bahay. Gumala ka paminsan-minsan. Pumunta ka sa mall o ‘di kaya sa isang book store. Kumain ka ng French fries. Lumabas ka naman kahit ba para lang masikatan ka ng araw (bukod sa pagpasok mo sa paaralan). Kung bakit gusto kong gumala ka? Kapag nagkaroon ka na kasi ng trabaho at sariling pamilya, wala ka nang oras para sa sarili mo.

Ikalima, hwag kang matakot na umasa sa iba. Hwag kang matakot na humingi ng tulong dahil baka mamaya ay sumabog ka na lang dulot ng mga emosyong kinikimkim mo. Alam kong natatakot kang mahusgahan ng iba pero ikaw din naman kasi ang mahihirapan kung sasarilinin mo lahat. Pagdating sa sandamakmak na gawain sa paaralan, hwag kang mahihiyang humingi ng tulong sa iyong mga magulang o sa kahit kaninong kaibigan mo.

Ikaanim, gusto kong magtiwala ka sa kanya. Alam kong natatakot ka sa epekto sa’yo ng taong ‘to (alam kong kilala mo kung sino ang tinutukoy ko) pero sana hwag kang tumakbo. Kahit anong balak mong tumakas, hwag mong ituloy. Kahit mahirap, gusto kong pagkatiwalaan mo siya. Kahit mahirap, gusto kong ibigay mo sa kanya nang buo ang tiwala mo. Alam kong naiinis ka sa sarili mo tuwing napagtatanto mong sinusulyapan mo na naman siya. Alam kong nagpapakita ng takot ang mga mata mo sa tuwing magkakasalubong kayong dalawa. Alam kong kinakabahan ka na para bang may ginawa kang krimen pero alam ko ring takot ka lang na magkamali. Alam kong alam mo sa sarili mo na takot kang masaktan kaya ka natatakot sa kanya. Naiintindihan kita kung hindi mo gagawin ang hiling kong ‘to pero sana, subukan mo kahit papaano, kahit paunti-unti.

Ikapito, hwag mong aawayin ang bunso mong kapatid. Sa tantya ko ay nasa ikatlong baitang siya diyan sa inyo. Sana naman ay lubusin mo na ang mga panahong magkasama kayong nanonood ng Barbie o kahit anong cartoons sa TV. Lubusin mo na ang mga pagkakataong kayong dalawa lang ang nasa bahay dahil ‘yang mga pagkakataong ‘yan lamang ang mga oras na puwede kayong mag-usap tungkol sa mga bagay na pulos kabaliwan at napakawalang katuturan para sa mga matatanda. Lubusin mo na ang mga panahong nasosolo mo siya dahil darating ang araw na iba na ang kasama niya sa panonood ng mga pelikulang hindi na Barbie o cartoons. Darating ang araw na hindi na ikaw ang uutusan niyang abutin ang remote ng TV sa itaas ng refrigerator dahil tatangkad siya at kaya na niya iyong gawin mag-isa. Darating ang araw na hindi ka na niya uutusan. Sa maniwala ka’t sa hindi, ako na ang nagsasabi sa’yo, hahanap-hanapin mo ang mga sandaling nakahiga siya sa tiyan mo pagkatapos ay sisigaw siya ng “Ate, pakuha nga ng unan!”. Sasagutin mo siya ng “E kung tumayo ka kaya? Pa’no ko kukunin kung nakahiga ka sa tiyan ko?” na magsisimula ng isang argumento hanggang sa nakalimutan na ninyong dalawa ang tungkol sa unan — na napunta na pala doon sa natapong tubig na kanina pa natapon pero hindi mo pa rin pinupunasan.

Ikawalo, matuto kang humingi ng tawad sa mga magulang mo. Oo, lagi ka nilang pinapagalitan pero sana naman ay tanggapin mong may pagkakamali ka rin naman. Hwag kang matakot na magsabi sa kanila ng mga ikinasasama ng loob mo dahil sila dapat ang unang makakaalam ng mga iyon. Hwag kang mag-isip ng kung anu-ano kapag sinasabihan ka nilang ang manang ng music taste mo. Oo, alam kong ibang usapan na kapag music taste ang nilait nila pero intindihin mo na lang dahil gano’n daw talaga mag-isip ang mga matatanda ayon sa librong “Ang Munting Prinsipe”. Alam kong iniisip mong below the belt ang panlalait nila sa music taste mo pero gaya nga ng sinabi ko sa’yo, hayaan mo na dahil opinyon nila ‘yon. Hwag ka na rin mainis sa tuwing pinipilit ka nilang matulog nang maaga dahil iniisip lang naman nila ang kalusugan mo.

Idahilyam, iukit mo sa isip mo na mahalaga ka at hindi magiging ayos lahat kung wala ka. Alam kong alam mo ang tungkol sa time paradox kaya alam mong maaapektuhan ang buhay ng iba. Mahalaga ka sa mga taong nakapaligid sa’yo. Maaaring nawawalan sila ng oras para sa’yo o sadyang hindi kayo pinagtatagpo ng landas pero mahalaga ka sa kanila at gusto kong itatak mo sa isip mo ‘yan. Hwag kang susuko at hwag kang maging makasarili.

At ang pinakahuli, huminga ka. Hwag mong hayaang kainin ka ng bulok na sistema. Hangga’t maaari ay gusto kong pasimple kang sumalungat sa bulok na sistema. Gusto kong gawin mo ang gusto mo. Gawin mo ang mga bagay na makapagpapasaya sa’yo at hayaan mo ang mga magsasabing mukha kang tanga sa ginagawa mo. Hayaan mo, hindi kasi nila alam na sila ang tunay na mga tanga sa ginagawa nilang pagsunod sa sistemang inaakala nilang tama pero bulok naman pala.

florence

Posted in Childhood, Filipino, friendships, journal, love, poetry, random

journal #8: hi, A.

Kanina, nanunuod ako ng T.V. Wala si Mama, nagnenegosyo. ‘Yong kapatid ko naman, kasama rin ni Mama. At si Papa, nagnenegosyo rin. Tumatawa ako kapag may nakakatawang eksena. Tatawa ako at pagkatapos kong tumawa, tatahimik ulit ang paligid.

And that moment, all I could think of was how everything would be better if you were there, A.

Akala ko, masaya ako kapag naiiwan akong mag-isa sa bahay. Solo ko kasi ‘yong WiFi pero pakshet. Mas lalo ko lang nararamdamang mag-isa ako. Napaisip tuloy akong bigla kung anong pakiramdam ng katabi ka kasi…hindi ko alam e. At alam kong kahit kailan, hindi kita makakatabi o makikita man lang.

Akala ko, tanggap ko na e. Hindi pala. Ang nakakatawa pa, mukhang ako lang ang hindi pa nakaka-move on sa pagkawala mo.

At ang mas nakakatawa pa, hindi naman kita nakasama. Ni anino mo, hindi ko nakita pero ganito ako makaiyak.

florence

Posted in Childhood, love, random, Uncategorized

huwag ka sanang magmadaling tumanda.

Sa aking nakababatang kapatid,

Huwag ka sanang magmadaling tumanda. Lasapin mo ang mga panahong ang inaalala mo lamang ay ang inaabangan mong palabas sa telebisyon. Huwag kang magmadaling tumanda dahil sa oras na hinayaan ka nilang pumasok sa iyong paaralan nang mag-isa, binibigyan na rin nila ang mga sarili nila ng karapatang husgahan ka. Hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa akin kung paano nangyari iyon. Sa pagkakatanda ko ay hindi ko naman sila binigyan ng karapatan na husgahan ako. Marahil ay inakala nilang tanggap ko ang mga panghuhusga nila sa akin dahil nanatili akong tahimik. Huwag mo nga palang hayaang madaig nila ang boses mo. Kung kaya mong isigaw o sabihin ang mga nasa isipan mo, huwag kang magdalawang isip na gawin iyon dahil pupunan lamang nila ng sarili nilang boses ang bawat pananahimik mo.

Dahil sa oras na punan nila ng kanilang salita ang sarili mong labi, baka sumabog ka na lang sa sobrang kalungkutan. At ang kalungkutang iyon ay dulot nila. Iyon ang kalungkutang magdadala sa’yo sa posisyon ko ngayon – nakaupo sa ibabaw ng kama na tanging laptop at mga salita lamang ang armas. Huwag kang magmadaling tumanda dahil darating ang panahon na maiinggit ka sa mga batang kasing-edad mo ngayon… kasi ako, naiinggit ako sa’yo. Alam mo bang nadudurog ang puso ko sa tuwing pinagmumukha ka nilang tanga dahil hindi mo memoryado ang multiplication table? Ayaw kong tingnan mo ako bilang kakumpitensya dahil lamang sa kinukumpara nila ako sa’yo na kesyo ako raw no’ng kasing-edad mo, ay kaya na’ng sabihin ang iniiyakan mong multiplication table na iyan. Sinusunod ko lang naman noon ang mga kagustuhan nila sa kadahilanang akala ko ay sasaya ako… ngunit mali ako. Hindi ako masaya. Oo nga’t napasaya ko sila ngunit paano naman ako? Isipin mo ang kasiyahan mo dahil ikaw ay nabuhay para maging ikaw.

Kung kaya ko lamang itigil ang oras upang hindi mo maranasan ang mga nararanasan ko, ay gagawin ko dahil mahal na mahal kita.

florence