Posted in Filipino, friendships, journal, love, Maikling Kuwento, poetry, random, word vomit

frausia (a one-shot story)

Isa sa mga nakahiligan ko ay ang pagpunta sa library pagkatapos ng klase ko. Iba’t ibang klase ng libro ang binabasa ko, basta makuha nito ang atensyon ko. Isang bagay ang nakaalarma sa’kin—isang sulat na nakaipit sa libro. Sinasabi nitong kailangan kong pumunta sa Raven’s Park kung gusto ko pang mabuhay.

 

Hindi ko alam kung bakit pero kinilabutan ako nang sobra. Kapansin-pansin kasi ‘yong markang pula sa ibabang bahagi ng papel. Dugo ba ‘to? Bahala na nga. Mahirap na. Ayokong isugal ang buhay ko. Pupunta lang naman ako e.

 

Pagdating ko sa Raven’s Park, hindi na ako nagtaka sa nadatnan ko. Walang tao sa paligid— ay, teka. Tao ba ‘yon? Agad akong lumapit sa water fountain upang tingnan kung tao nga ba ‘yong nakita ko.

 

“Miss. . ?”

 

Nilapitan ko ‘yong babaeng nakaupo sa bandang likuran ng water fountain.

 

“Sorry. Nagulat ba kita?”

 

Tiningnan lang ako no’ng babae. Kitang kita ko pa ‘yong pagkunot ng noo niya. Hindi ba ‘to nagsasalita?

 

Iniayos ko muna ‘yong salamin ko bago siya tanunging muli. “May hinihintay ka ba?” Umupo ako sa tabi niya. Kung mayro’n man siyang hinihintay, e ‘di mas maganda. Maganda na rin ‘yong may makakausap ako habang hinihintay ‘yong nagpadala sa’kin ng sulat. May usap-usapan din kasing naging palaruan na ‘tong parkeng ‘to ng iba’t ibang elemento.

 

Tumango siya. “May pinadalhan kasi ako ng sulat. Nilagyan ko pa nga ng kiss mark ‘yong papel e. Imposible namang hindi niya malamang ako ‘yong nagpadala no’n,” sagot niya. Inis siyang nagbuntong-hininga.

 

“Saan mo ba nilagay? Sigurado ka bang makikita ‘yon ng pinadalhan mo?”
 “Oo naman. . . ewan ko na lang kung hindi siya natakot.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sagot niya. Nanginginig kong inilabas ‘yong papel na nakuha ko sa libro mula sa bulsa ko. “I-Ito ba ‘yong sinasabi mong sulat?”

 

Mabilis niyang inagaw mula sa’kin ‘yong sulat. “Sa’n mo ‘to nakuha?”

 

“Sa library,” kinakabahan kong sagot.

 

Galit ata siya. . . sa’kin?

 

“Hindi para sa’yo ‘to!” Tumayo siya at bigla akong. . . kinuwelyuhan. “Bakit mo binuksan?”

 

Napatingin ako sa bandang gilid ng leeg niya. Doon ko lang napansin na mayro’n pala siya tattoo—isang rosas. “E kasi nakaipit ‘yan do’n sa librong binabasa ko!”

 

“Anong libro?”

 

“Yong Thesis Guide ni Cassidy Park,” medyo nahihirapan kong sabi sa kanya.

 

Bahagyang nalukot ang noo niya bago ako bitawan. “Thesis Guide? P-pero sa Paper Towns ko ‘yon nilagay. . .”

 

“Ibig sabihin, hindi totoo ‘yong death threat mo?” paninigurado ko sa kanya.

 

Muli siyang napaupo sa gilid ng water fountain. “Of course not! Hindi ko ‘yon magagawa kay Raph!”

 

I stood up. “If that’s the case, I’ll go ahead.”

 

Bigla niyang hinila ‘yong kamay ko, dahilan para mapaupo akong muli sa tabi niya. “Hindi ka muna puwedeng umalis.”

 

“B-Bakit?”

 

“Alam mo na e. . .” Napayuko siya.

 

“Alam ko na ang alin?”

 

Tumingin siya sa’kin na para bang nahihiya. “Alam mo nang gusto ko si Raph. Hindi kita puwedeng paalisin hangga’t hindi ko nasisigurong hindi mo ‘to sasabihin sa kanya.”

 

“Otaku ka siguro, ano? Anong gusto mong mangyari? Magpaka-Ryuuji ako sa’yo katulad no’ng sa Toradora?”

 

Umirap siya. “Uuwi na ‘ko.”

 

“Ha?”

 

“Ang sabi ko, uuwi na ‘ko,” pag-uulit niya.

 

“Oo nga, narinig kita.”

 

“Ayun naman pala e. Bakit ka nag-ha kung narinig mo naman pala ako?” nakapameywang niyang tanong.

 

Napakamot ako sa batok. “E ano naman kung uuwi ka na?”

 

Shit pala ‘to e,” pabulong niyang sabi bago ituro ang kanyang sarili. “Remi Frausia Santiago,” dugtong niya. “Anong pangalan mo?”

 

Julian Fritz Ramos,” naguguluhan kong sagot. Lumapit siya sa’kin hanggang sa halos magkadikit na ‘yong mga ilong namin. “A-anong gagawin mo?”

 

Mataman niya akong tiningnan. “Fritz ang pangalan mo?”

 

“May problema ka ba sa pangalan ko?”

 

Napangisi siya bago sumagot. “Meron, ang bakla kasi e.” Humagalpak muna siya ng tawa at saka tumakbo palayo.

 

Ibang klase. Babae ba talaga ‘yong kausap ko kani-kanina lang? At bakit may tattoo siya sa leeg? Bawal ‘yon sa university a? Bakit nga ba niya ako tinawag na shit? Wala naman akong ginagawang masama sa kanya. Siya pa nga ‘yong bigla akong kinuwelyuhan. At isa pa, bakit paulit-ulit niyang sinabi sa’kin na uuwi na siya?

 

Pagdating ko sa LRT Station, bumili ako kaagad ng ticket. Dahil wala pang tren, umupo muna ako sa bandang gilid.

 

Isusuot ko na sana sa tainga ko ‘yong puti kong earphones nang may marinig akong kumakanta. Napatingin ako sa katabi ko. “R-remi?”

 

Mabilis na nawala ‘yong ngiti niya. “Sinusundan mo ba ako?”

 

“Bakit naman kita susundan?” Nag-iwas ako ng tingin. “Dito ako sumasakay. Kahit tanungin mo pa ‘yong sekyu dyan e.”

 

Hindi na siya sumagot.

 

Nandyan na po ‘yong tren. Kung maaari lamang ay hwag tayong tumapak sa dilaw na linya.”

 

Remi stood up and I did the same.

 

Masikip sa loob ng tren. Kaharap ko lang si Remi kahit na umiiwas pa rin siya ng tingin. Amoy na amoy ko rin ‘yong magkahalong pawis at pabango sa hangin—tipikal na senaryo sa loob ng tren. Ang hindi ko inasahan ay ang sumunod na nangyari.

 

May tumulak kay Remi, dahilan para mapalapit siya sa’kin. Mas hinila ko siya palapit sa’kin. 
“Hindi ako manyak, ‘ha? Baka mamaya, kung sa’n ka pa sumubsob,” bulong ko sa kanya.

 

Mahirap na. Baka bukas lang ay may biglang kumalat na balitang nambastos ako ng babae.

 

Tumungo lang siya—hindi pa rin ako tinitingnan sa mata.

 

“Ayos ka lang ba? Nakakahinga ka pa ba dyan?” nag-aalala kong tanong sa kanya.

 

“Ayos lang ako,” sagot niya habang nakayuko.

 

Ano bang problema sa’kin ng babaeng ‘to? Kanina pa siya hindi makatingin sa’kin e. “Bakit ba hindi mo ako matingnan sa mata?”

 

Napapitlag naman siya sa gulat. Tiningnan niya ako nang masama. “Ayan. Masaya ka na ba?”

 

“Ang labo mo. Ikaw na nga ‘tong—”

 

Hindi niya ako pinatapos magsalita. “Hindi ko naman hiniling sa’yo na gawin mo ‘yan. At saka, baka nga hinarangan mo lang ako para mas mapalapit sa’kin.”

 

Grabe. . . Ibang klase. Talaga nga naman, oo.

 

“O bakit hindi ka makasagot? Tama ako, ‘no?” nakangisi niyang sabi. “Umamin ka na kasi na—”

 

“Na ano?”

 

“Gil Puyat Station. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

Inirapan ako ni Remi. “Na na-love at first sight ka sa’kin.”

 

Siguro, kung maluwang ang sinasakyan naming tren, napasapo na ako sa noo. Hindi ko yata kayang intindihin ang logic na mayro’n ang babaeng ‘to.

 

Pero oo, inaamin ko. Maganda si Remi. May pagka-brown ‘yong mga mata niya. May lahi ba siya? Tama lang din ang pangangatawan niya—hindi siya ga’nong payat at hindi rin siya mataba. Medyo kulot ‘yong buhok niyang kulay brown. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang siya nakita. Sa talas ba naman ng mata ng kabarkada kong si Austin pagdating sa mga babae sa university, imposibleng hindi siya mapansin nito.

 

“Managinip ka,” ang tanging sinabi ko sa kanya.

 

“Tsk,” napailing siya, “Ako pa talaga ang managinip? Ikaw nga ‘tong dumidikit sa’kin e.”

 

“Bahala ka nga.”

 

Lumipas pa ang ilang minuto. Gano’n lang ang posisyon naming dalawa.

 

“Nasa Carriedo Station na po tayo. Pakiiwasan ang pagsandal sa magkabilang pintuan ng tren. Kung maaari ay paunahin po muna natin ‘yong mga bababang pasahero.”

 

“Excuse me,” bulong ko kay Remi. Nang tumabi siya ay bumaba na ako ng tren.

 

Umulan pala.

 

Inilagay ko sa harapan ‘yong backpack ko bago bumaba ng hagdanan. Maraming snatcher dito e. Nataon pa namang dala ko ‘yong huling kopya ng thesis paper namin. Mahirap na.

 

Naglakad ako sa putikang kalsada ng bangketa. Nang maramdaman kong may nakasunod sa’kin, huminto ako sa paglalakad.

 

“Ano ba naman ‘yan?” mahinang reklamo ni Remi. . ?

 

“Bakit ka nandito?” tanong ko sa kanya.

 

Dios mio! Dito pa talaga kayo naglampungan! Hala, do’n kayo sa gilid! Ang lawak ng kalsada e!”

 

Napatingin ako do’n sa matandang babae. “Pasensya na ‘ho, manang.”

 

“7-11 tayo,” nakayukong sabi sa’kin ni Remi.

 

Bumili siya ng kape. Hinintay ko lang siya. . . kahit hindi ko alam kung bakit ako nandito. Maya-maya pa ay umupo na siya sa tabi ko.

 

“Puwede na ba kitang tanungin kung bakit mo ako sinusundan?”

 

“Anong si—”

 

Pinutol ko ‘yong sasabihin niya. Mangangatwiran pa kasi e huling huli ko na siya. “Remi. . . hwag ka nang mangatwiran, please? Kagagaling ko lang sa university tapos pumunta pa ako sa Raven’s Park. Pagod na ako. . . tapos may defense pa kami bukas.”

 

Huminga siya nang malalim. “Ano ba kasing tinatanong mo?”

 

“Bakit mo ako sinusundan?”

 

“A. . . ‘yon lang pala.” Humigop siya ng kape.

 

“Remi, please.”

 

Totoo naman ‘yong mga sinabi ko. May defense pa kami nina Austin bukas nang umaga. Alas-siyete na rin kasi. Kailangan ko pang aralin ‘yong mga posibleng tanong na naka-assign sa’kin. Kung alam ko lang kasi na may nakaipit na sulat do’n sa—

 

“It was for you,” she whispered.

 

“Ano?”

 

“P-para sa’yo ‘yong sulat sa Thesis Guide ni Cassidy Park.”

 

Ano raw?

 

                “Dinaga kasi ako e.” Humigpit ‘yong hawak niya sa baso. “Wala ka bang sasabihin?” Tumingin siya sa’kin.

 

“Teka, hindi ko kasi ma-gets e.”

 

She sighed. “That note on Cassidy Park’s Thesis Guide is for you in the first place. Ikaw talaga ‘yong pinapupunta ko sa Raven’s Park. Hindi ‘yong Raph na sinasabi ko.”

 

Hindi ako nakasagot.

 

“At kung bakit kita sinusundan? Simple lang. I was stalking you,” ngumiti siya nang maluwang, “Like I told you, dinaga ako.”

 

“Dinaga?” Napakamot ako sa batok. “Bakit mo ako pinapunta do’n?”

 

Shit talaga ‘to. Walang duda,” pabulong niyang sabi.

 

“Ano ‘yon?”

 

“Wala! Ang sabi ko, may hitsura ka sana kaso minsan—minsan lang naman—ang tanga mo.”

 

Natawa na lang ako sa kanya.

 

“Kaya mo ba ako pinapunta sa Raven’s Park. . . kasi may aaminin ka sa’kin?” Tiningnan ko siya sa mata.

 

“Gano’n na nga. Salamat naman at na-gets mo na ‘yong gusto kong iparating.” Katahimikan. Tumikhim siya. “Ano na? Hindi mo ba ako iri-reject at paiiyakin gaya no’ng ginawa mo sa lower year na si Andrea kasi ‘studies first’ ang motto mo sa buhay?”

 

“No, I’m not going to reject you,” natatawa kong sabi sa kanya.

 

“E ano?” Inis niyang hinampas ‘yong kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Paasa ka rin pala, e ‘no?”

 

“Sabi mo kanina, uuwi ka na, ‘di ba?” pag-iiba ko ng usapan.

 

“Ha? Wala naman akong sinabi a?”

 

“Kanina sa Raven’s Park, dalawang beses mong sinabing uuwi ka na.”

 

“Ang alam ko kasi, gentleman ka kaya inakala kong ihahatid mo ako pauwi. Ang kaso, hindi mo ako hinatid. . . kaya sinundan na lang kita.”

 

“O kaya nga. Ihahatid na kita.” Tumayo ako at isinukbit sa balikat ‘yong backpack ko.

 

Tumayo na rin si Remi. “Rejected na ba ako?”

 

Pabiro kong ginulo ‘yong buhok niya.

 

“Umuwi na tayo. Ihahatid na kita.”

 

 

Fraus; the goddess or personification of treachery and fraud in Roman mythology; an alternative name for Mercury, the god of theft (among other things); also known as Apaté in Greek mythology.

 

fin

Advertisements

Author:

"You need to get lost before you find yourself" likes: coffee ☕ || rain ☔ || books 📚 || music 🎧 || writing at 2 AM :)

3 thoughts on “frausia (a one-shot story)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s