Posted in Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

gusto kong mawala.

Gusto kong mawala.

Kung paano?

Gusto ko ‘yong parang sa anime na unti-unting naglalaho – mala-slow motion pa para poetic at dramatic.

Gusto ko rin ‘yong katulad no’ng sa Shakugan No Shana. Mawawala rin lahat ng gamit ko pagkatapos, pati mukha ko sa mga litrato, mawawala rin.

Gusto kong mawala. Gusto kong pumunta sa kung saan na walang nakakakilala sa’kin. Kumbaga, mawawala lahat ng katarantaduhan ko sa buhay. Mawawala ‘yong imahe ng taong una nilang naiisip sa tuwing naririnig nila ang pangalan ko.

Gusto kong mawala nang hindi nasasaktan. Ayokong mapunit ‘yong balat ko. Ayokong sumabog yung baga ko dahil sa tubig. Ayokong matusta na parang lechong manok. Ayokong magkaron ng itim na marka sa leeg ko. Ayokong magkaroon ng marka sa pulso ko.

Ayokong malunod. Ayokong maglaslas. Ayokong masunog. Ayokong uminom ng asido. Ayokong mamatay sa bangungot. Ayokong mahulog galing sa mataas na lugar. Ayokong masagaan. Ayokong magbigti.

Ayokong masaktan. Takot akong masaktan.

Pero gusto ko nang mawala.

Gusto kong mawala nang mapayapa.

Ako lang, ako lang at wala nang iba pang masasaktan.

florence

Advertisements
Posted in Filipino, friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

sanay na dapat ako.

Sanay na dapat ako sa ganito.

Hindi ko alam kung bakit ganito pa rin ang nararamdaman ko.

Sanay na dapat ako pero ‘yong puso ko, hindi pala sanay.

Mga mata ko lang pala ang nasanay na magbulag-bulagan sa nangyayari.

Mga tainga ko lang pala ang nasanay na magbingi-bingihan sa naririnig ko.

Pero ako?

Hindi pala ako sanay.

Hindi sanay ‘yong baga ko na hindi na tayo pareho ng hanging nilalanghap.

Hindi sanay ‘yong mga paa kong iba na pala ang landas na tinatahak sa’yo.

Gano’n pala talaga.

Kahit anong pilit kong tanggalin ang mga bakas na naiwan mo sa buhay ko, kahit anong pilit kong ibaon ka sa limot,

hindi ko pala talaga kaya kasi hindi talaga ako sanay.

florence

Posted in Uncategorized

to-do list

as of 11-10-16; 9:39 PM

  1. review
  2. ask how he felt while reading
  3. review
  4. ask what’s my name in his contacts
  5. feel special and sad at the same time
  6. listen to sad songs (eg: All I Want by Kodaline) for background music
  7. feel guilty for doubting him
  8. listen to upbeat songs (eg: All We Know by Chainsmokers) to build up energy
  9. say “I love you
  10. review

florence

Posted in friendships, journal, love, poetry, random, Uncategorized

journal #11: hi, N :)

Hindi ko akalaing aabot ako sa puntong ‘to – magsusulat ng kalandian para sa’yo nang walang pakialam kung may ibang makakabasa. Pero nandito naman na ako, nabuksan ko na ang Microsoft Word kaya bahala na.

Hindi ko inaasahang makikilala kita. Hindi ko inaasahang magugustuhan kita. Hindi ko inaasahang aabot ako sa puntong mag-eeffort ako para sa’yo. Marami na kasi akong nabasang mga libro na laging niloloko ang babae ng lalaki. Sandamakmak din ang mga confessions sa Facebook na niloko raw sila ng mahal nila. Hindi ko na pahahabain. Ang point ko lang naman sa paragraph na ‘to ay takot ako sa attachments, commitments, promises – sa relationships.

(Shit. People, don’t miss this post. Bihira akong mag-open up.)

Pagkatapos ng Grade 7, nagbago ako, este, binago ko ang sarili ko. Nagtayo ako ng pader pero katulad ng nangyari no’ng umpisa ng Grade 7, nasira rin naman ‘yong pader na itinayo ko sa loob ng dalawang buwan (summer break). At natutuwa ako na isa ka sa mga taong pilit na pumasok sa buhay ko. (Shit, ang corny.) Gusto mo raw ako sabi ng mga kaklase natin. Syempre, hindi ako naniwala. Ako lang naman ‘to e. At saka, isang araw pa lang naman no’n pagkatapos ay sumunod na araw ay gusto mo na ako? Ang bilis naman ata no’n.

Kinausap mo ako sa chat at kinain ko ‘yong paniniwala kong hindi mo ako gusto kasi nagpapalusot ka lang no’n – no’ng sinabi mong gusto mo lang makipagkilala sa mga kaklase mo. Paano ko nalaman? E hindi lang naman ako ang online no’ng mga panahong iyon. Hindi ko rin alam kung bakit patuloy akong sumasagot sa mga mensahe mo noon. Kinuwento kita sa mga kaibigan ko. Tanong pa nga nila, bakit daw ako sumasagot sa mga mensahe mo kung wala naman akong nararamdaman para sa’yo. Hindi ko alam, sa totoo lang.

Ang alam ko lang noon ay masaya akong nakakausap ka.

Para nga tayong tanga noon e. Para tayong best friends sa gabi sa chat at normal na magkaklase lang kinabukasan. Dumating ang araw na umamin kang gusto mo ako. Ang sagot ko pa nga sa’yo noon ay isang simpleng “okay”. Ano nga ba ang dapat na isinagot ko sa’yo noong oras na ‘yon? Hindi pa naman kita gusto no’n e. Matapos ang limang buwan, umamin akong gusto na rin kita. Hindi ko alam kung bakit ako umamin. Siguro hindi pa ako natututo sa nangyari sa amin, sa akin dati. Alam ko naman kasi kung anong mangyayari kapag umamin ako. Magiging higit pa sa magkaibigan ang turingan natin. Mapapalapit ako lalo sa’yo. Masasaktan ako kapag nawala ka. Maiiwan akong mag-isa at babalik ako sa dating ako – malamig at walang iniisip kundi ang sarili.

Naaalala ko pa nga e.

I’m warning you before anything else. I’m a lot to handle. Sakit lang ako sa ulo mo. Magiging pasanin lang ako sa’yo. I’m a mess. I’m fucked up. Kaya kung sa tingin mo ay hindi mo kakayanin, ngayon pa lang ay puwede ka nang umatras.

Iyon ang sabi ko sa’yo. Sabi mo, ayos lang. Sabi mo, kakayanin mo. Sabi mo, mas maganda nang sumubok ka kaysa umatras ka agad. Kinilig Natuwa ako no’ng sinabi mo ‘yon. Hindi ko inaasahan ‘yon galing sa’yo. Akala ko, aayaw ka kaagad. Kaya salamat. Salamat kasi sumubok ka. Salamat kasi pinatunayan mong mali ‘yong iniisip ko.

Kung ayaw mo na, feel free to leave.

Iyon ‘yong sinabi ko sa’yo no’ng nag-away tayo. Sabi mo, hindi ka aalis. Sabi mo, kakayanin mo. Sabi mo… kahit ilang beses pa tayong mag-away, hindi mo ako iiwan. Sabi ko naman, kapag nag-away tayo, lalayo muna ako pero hindi ako mawawala. Sabi mo, ikaw rin – magpapalamig ka muna ng ulo mo at saka natin pag-uusapan.

Alam mo, sa totoo lang, hindi ko inaasahang mahuhulog ako sa’yo. Hindi ko inaasahang aabot ako sa puntong lalakas ang pintig ng puso ko sa tuwing makikita kitang nakangiti. Hindi ko akalaing aabot ako sa puntong halos gusto ko nang kainin ng lupa sa sobrang hiya ko sa’yo.

Hindi ko inaasahang mamahalin kita.

And I do – I love you. Believe me, I really do.

Hanggang ngayon, walang labis at walang kulang.

(Pakshet ang corny ko.)

florence

Posted in art, Filipino, journal, poetry, random, speech, Uncategorized

speech on art

Art can fill voids. Art is therapeutic. Art is an escape. Art makes up everything. Without art, we will all feel lost like a tiny black dot drawn on a white canvas. People should understand that life is nothing without art. Our lives will be boring without watching a single episode or television show. There will not be a reason to wake up every day if there are no books to read. There will be no reason to live if there is no art.

Most people, nowadays, think that art is not important and being an artist is not a profession. They think of an artist as someone who is doing his or her hobby when in fact, an artist is a very talented person who is capable of doing his passion and earn money at the same time. People do not value artists as much as they value lawyers and doctors when in fact, all of those are professions.

How do I say this? One time, while scrolling on Facebook, (I know I was not supposed to believe anything on the internet but still) I saw a picture labelled with: “Top 5 Useless Courses”. I actually frowned when I saw that “Fine Arts” was number one on the list. Questions flooded my mind and all I can think was: why can’t people value art as much as they value law courses?.

Everyone loves movies and who do you think made those movies happen? Movies are made by film makers and those film makers studied Fine Arts. People love designer bags and then degrade the designers (artists) who made them. Everywhere you go, you’ll hear music sung by various singers and yet, people do not consider art important.

Our souls crave art and most people fail to realize that. People fail to see that art is not just art. The favorite song they sing is the artist’s soul. The words beautifully printed inside a book is worth sweat and blood of the writer who wrote it. Every stroke on the paintings they admire is the painter’s voice, trying to get through them. Every tiny detail – whether of a painting, a song, or a book – came from an artist’s soul. Everything that they see is a part of an artist’s mind, body, and soul.

What people do not realize is that that scene from that certain book wherein the main character’s brother died probably happened in the author’s life. They do not realize that that certain line of a song was what the songwriter once believed. People do not realize that whenever they criticize or judge an artwork, they are actually nitpicking its artist’s soul.

Whenever people say snide remarks to a painter, they expect him or her to strive better. They do not even consider the fact that the heavy strokes on the top right corner of the canvas might resemble the scars etched on the painter’s wrist.

Whenever people show disappointment when a student from high school says that he or she wants to take Fine Arts in college, they do not know (or maybe they do and they just pretend they do not) that they are degrading artists in the worst way possible. Not only that they are degrading artists but if they tell the same kid that he or she should take up Law instead, they are imprisoning an artist inside a cage who could have been the next William Shakespeare or the next Vincent Van Gogh.

I still hope that one day, art and music class will be taken seriously. One day, people will stare at artists with amazement and pride just as they do with lawyers. I hope there comes a time when a whole room will be packed with readers of all ages (adults too) because of a book launch or a book signing. I hope I get to see an art exhibit with people crying outside the venue because passes were immediately sold out. I hope I get to see a mother bragging her friends that her son’s painting will be featured in an art magazine. I hope that one day, I could walk in the midst of my old classmates and announce to them happily that I was able to pursue my dream and I have finally become a writer. I hope they don’t reply with judgmental looks. I hope they answer with: “Really? Can you reserve some passes for us on your book signing?”.

florence